Κείμενο του Θάνου Παπακοσμίδη
Ένα μεγάλο γεωστρατηγικό παιχνίδι παίζεται στη Μ. Ανατολή και στη Αν. Μεσόγειο και αυτό ενδιαφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη χώρας μας. Θα πρέπει να διαμορφώσει συμμαχίες που θα της επιτρέψουν να παίξει ρολο στην περιοχή της Αν. Μεσογείου ως ενιαίας περιοχής Ελλάδικού και Κυπριακού χώρου, είναι θεμελιώδες υπαρξιακό ζήτημα για τον Ελληνισμό.
Η στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ είναι όρος επιβίωσης και για εμάς τον Ελλαδικό και Κυπριακό Ελληνισμό, όπως είναι και για το Ισραήλ. Νομίζω εδώ το έχουν κατανοήσει και κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση.
Μέσα στο πλαίσιο της ανακατάταξης εντάσσεται και αυτό που γίνεται στη Συρία και προξενεί σε πολλούς εντύπωση, η ευκολία που παραιτείται η Ρωσία. Έτσι είναι οι συμφωνίες των Μεγάλων Δυνάμεων, ένα διαρκές παιχνίδι ισορροπιών.
Τα γράφω αυτά γιατί εν όψει της αλλαγής στη Συρία θα διαμορφωθούν ενδεχομένως δυσμενείς συνθήκες για εμάς Ελλάδα και Κύπρο λόγω της φιλοτουρκικής νέας κυβέρνησης της Συρίας.
Θα αναφέρω επ’ ευκαιρία και πράγματα που δεν είναι γνωστά, για τον ρόλο της Ρωσίας, τότε κομμουνιστικής Σοβιετικής Ενώσεως, στο Κυπριακό και το βρώμικο παιχνίδι που έπαιξε μαζί με τους Αγγλοαμερικάνους και αυτή.
Την ημέρα της εισβολής σοβιετικά πλοία ευρίσκονταν ανοιχτά της Β. Κύπρου στα 70 μίλια από την Κερύνεια και επιτηρούσαν το θαλάσσιο χώρο βόρεια της Μεγαλονήσου για να γίνει απρόσκοπτα η εισβολή. Ο Έκτος Στόλος ευρίσκονταν στο νότιο μέρος της Κύπρου.
Είχε προηγηθεί μνημόνιο μεταξύ Σοβιετικών και Τούρκων για την στάση ανοχής στην εισβολή, με όρο το κατεχόμενο να μην ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Συμφωνίες μεγάλων δυνάμεων και εμείς φορτισμένοι τω καιρώ εκείνο τα είχαμε μόνο με το ΝΑΤΟ…
