Ένας γόνιμος προβληματισμός για το μέλλον του οργανωμένου πολιτισμού στην Καβάλα σχετίζονται σαν αφορμή, με τη Γενική Συνέλευση και τις αρχαιρεσίες του Συλλόγου Εβριτών Νομού Καβάλας, που πραγματοποιήθηκαν την περασμένη Κυριακή. Η εκλογική διαδικασία χαρακτηρίστηκε από ένα ρεκόρ συμμετοχής στο ψηφοδέλτιο, καθώς οι υποψήφιοι για το νέο Διοικητικό Συμβούλιο έφτασαν τους 15, αριθμός που καταγράφεται για πρώτη φορά στα χρονικά του συλλόγου. Ωστόσο, η προσέλευση των μελών στην κάλπη κινήθηκε σε μάλλον χαμηλά επίπεδα, αφού από τα 214 εγγεγραμμένα μέλη, προσήλθαν και ψήφισαν τελικά 45.
Με αφορμή τις εκλογές, ο επί σειρά ετών πρόεδρος του συλλόγου, κ. Στέφανος Μιλτσακάκης, παραχώρησε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, καταθέτοντας απόψεις που αγγίζουν τον πυρήνα της λειτουργίας των σωματείων σήμερα. Ο κ. Μιλτσακάκης ξεκίνησε δίνοντας το στίγμα του θεσμού, χαρακτηρίζοντας τους πολιτιστικούς συλλόγους ως τους πραγματικούς «θεματοφύλακες της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς». Παράλληλα όμως, δεν δίστασε να αποτυπώσει την οργανωτική πραγματικότητα, παραδεχόμενος ότι το ενδιαφέρον των μελών να εμπλακούν ενεργά με τη διοίκηση παραμένει διαχρονικά περιορισμένο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν οι επισημάνσεις του έμπειρου προέδρου για τον χάρτη της συλλογικής δραστηριότητας στην πόλη. «Τελικά στην Καβάλα οι σύλλογοι είναι πάρα πολλοί», υπογράμμισε, εστιάζοντας στην έντονη ανάπτυξη των συνοικιακών σωματείων. Ο κ. Μιλτσακάκης εξέφρασε τη διαφωνία του με τη διαφαινόμενη τάση μετατροπής των συνοικιακών συλλόγων από εξωραϊστικούς σε αμιγώς πολιτιστικούς. Ή και πολιτιστικούς.
Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές οντότητες με διακριτούς ρόλους. Στο μυαλό του, ένας συνοικιακός σύλλογος έχει ως προτεραιότητα την καθημερινότητα και τη βελτίωση της γειτονιάς, και δεν πρέπει να ταυτίζεται ή να υποκαθιστά το έργο ενός παραδοσιακού πολιτιστικού φορέα.
Κλείνοντας, ο κ. Μιλτσακάκης αναφέρθηκε και στα γραφειοκρατικά αλλά και οικονομικά εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι σύλλογοι κατά τη διοργάνωση δράσεων, μεταφέροντας την προσωπική του πικρή εμπειρία. Εστίασε συγκεκριμένα στο αυστηρό πλαίσιο που διέπει τις άδειες για τις ανοιχτές εκδηλώσεις, σημειώνοντας με έμφαση: «Σε κάθε εκδήλωση με ζωντανή μουσική χρειάζεται άδεια. Για να πάρουμε την άδεια αυτή πρέπει να πληρώσουμε». Το κόστος αυτό, όπως εξήγησε, επιβαρύνει σημαντικά τα ήδη περιορισμένα ταμεία των συλλόγων, κάνοντας την επιβίωσή τους ακόμα πιο δύσκολη.
