Τα μπάνια μου στη θάλασσα και αυτήν τη χρονιά τα κάνω στη φιλόξενη παραλία της Καλαμίτσας. Δυστυχώς, η ακτή αυτή, με τις όμορφες αμμουδιές της, δεν ταυτίζεται με τις βραχώδεις ακτές των Πεντακοσίων, στις οποίες έμαθα να κολυμπώ από τα γεννοφάσκια μου. Για να βρω βράχια κολυμπώ δυτικά. Ανατολικά με απαγόρευσε να πηγαίνω ο Διασώστης που βρίσκεται εκεί για την ασφάλειά μου. Κάτω από το ξενοδοχείο Lucy βρίσκεται ένας όρμος όπου δένουν μικρά σκάφη.
Γράφει ο Παναγιώτης Φώτου
Έτσι, εκεί στα δυτικά, ξαναζώ τις ονειρικές στιγμές που με μεγάλωσαν στα πρώτα χρόνια, στα αγαπημένα μου μέρη. Αυτά μένουν στη μνήμη μου και ομορφαίνουν τα όνειρά μου. Κάποιες πλάκες στον βυθό, δυτικά, μου θυμίζουν το Βαθάκι και μια προεξοχή ενός βράχου την ταυτίζω με τον αντίστοιχο που βρίσκεται απέναντι από το Βαθάκι. Από εκεί κάναμε αμέτρητες βουτιές και κολοτούμπες, ανταγωνιζόμενοι ποιος θα έκανε την καλύτερη. Από τον βράχο της Καλαμίτσας δεν τολμώ. Πολλά τα χρόνια που πέρασαν. Στην άκρη, η μεγάλη πλάκα δεν έχει καμία σχέση με εκείνη των Πεντακοσίων, που μας ανάστησε με τα υπέροχα μύδια της. Από αυτήν της Καλαμίτσας μύδια υπήρχαν κάποτε· τώρα δεν υπάρχει ούτε ο σπόρος τους. Χάθηκαν κι αυτά, όπως τόσα άλλα. Ευτυχώς, βρίσκω καμιά φούσκα πού και πού και αρπάζω κανένα κυδώνι από τη φωλιά κάποιου χταποδιού, αν μου τύχει. Δεν είχα σκοπό να γράψω τα παραπάνω. Χτυπώντας στο πληκτρολόγιό μου την επικεφαλίδα αυτών των γραπτών μου, μου ήρθαν αυθόρμητα και δεν μπόρεσα να τα κρατήσω. Με το κείμενο αυτό θέλω να προβάλω τις εγκαταστάσεις που υπάρχουν στην Καλαμίτσα. Οι εγκαταστάσεις αυτές παραδόθηκαν για πρώτη φορά στους Καβαλιώτες τον Ιούλιο του 1974. Από τότε και μέχρι το 1985 λειτούργησαν υπό την εποπτεία του ΕΟΤ και η είσοδος δεν ήταν ελεύθερη. Υπήρχε εισιτήριο εισόδου. Αυτό έδινε στο κοινό τη δυνατότητα να απολαμβάνει τις νεόδμητες τότε εγκαταστάσεις, με τα απαραίτητα παρελκόμενα που υπήρχαν στην παραλία για χρήση, όπως ομπρέλες, καθίσματα, ξαπλώστρες, ναυαγοσώστες κ.λπ. Το 1985, ο τότε δήμαρχος Λευτέρης Αθανασιάδης ζήτησε επιτακτικά και πέτυχε την παραχώρηση της διαχείρισης των εγκαταστάσεων της ακτής στον Δήμο Καβάλας, δωρεάν. Η κατάργηση του εισιτηρίου ήταν η πρώτη και άμεση απόφαση του δημάρχου. Έσοδα από εισιτήρια δεν είχε ο Δήμος, εξασφάλιζε όμως έσοδα από την ενοικίαση των καταστημάτων που λειτουργούσαν στην ακτή. Θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι μέχρι το 2015, που ήταν το όριο της δωρεάν παραχώρησης από το κράτος, η ακτή λειτούργησε άψογα, με την επιμέλεια όλων των δημάρχων που ακολούθησαν. Το 2015 όλα άλλαξαν. Έληξε η τριακονταετής δωρεάν παραχώρηση και η ΕΤΑΔ αρνήθηκε την ανανέωσή της με τους ίδιους όρους. Οι απαιτήσεις της για τη νέα παραχώρηση ήταν εξωπραγματικές. Από τότε άρχισε η φθορά, η οποία, σε συνάρτηση με τον χρόνο, είχε γεωμετρική εξέλιξη. Θέλω να τονίσω εδώ ότι τις απαξιωμένες αυτές εγκαταστάσεις το προσωπικό του Δήμου έχει αναλάβει να συντηρεί και να τις κάνει και πάλι χρήσιμες. Υπάρχει, από ό,τι καταλαβαίνω, ειδική υπηρεσία που έχει αναλάβει τη συντήρηση των ακτών. Επειδή συνηθίζω να κάνω το μπάνιο μου με την ανατολή του ήλιου, την ώρα εκείνη τα συνεργεία αυτά βρίσκονται ήδη εκεί. Έχουν καθαρίσει την ακτή. Ένα πλήθος από σακούλες με σκουπίδια είναι φορτωμένες σε ένα φορτηγάκι που βρίσκεται μπροστά στην ακτή. Όλα είναι έτοιμα να δεχθούν τους κολυμβητές. Θερμά συγχαρητήρια στους ευσυνείδητους αυτούς υπαλλήλους, που εργάζονται με τέτοια μεθοδικότητα, προσφέροντάς μας καθαρούς και προσιτούς χώρους. Παρεμπιπτόντως, εδώ να αναφέρω και τη δράση μιας κυρίας, εθελόντριας ασφαλώς, που δρα στην περιοχή. Δεν ξέρω από πού έρχεται, αλλά φροντίζει με μεγάλη επιμέλεια μια σειρά από δενδρύλλια ροδιάς, φυτεμένα στο ρείθρο του δρόμου που περιβάλλει την ακτή. Κατέβαινε πρωί πρωί, μέρα παρά μέρα, όλο το καλοκαίρι, πότιζε και περιποιούνταν περισσότερα από εκατό δενδρύλλια. Τέτοιες ενέργειες πρέπει, νομίζω, να προβάλλονται, να αποτελούν παράδειγμα και τα πρόσωπα αυτά να τιμώνται ιδιαίτερα από τον Δήμο.
