Λάβαμε επιστολή συμπολίτη. Μας διηγείται την περιπέτεια και την ταλαιπωρία του προ ημερών στη Θάσο. Όπως αντιλαμβάνεται κάποιος και ως προς το ζήτημα που ανέκυψε, τελικά έγινε το σωστό. Όπως το επέβαλε ο εκπρόσωπος του Λιμενικού Σώματος.
Αυτό που προβλέπεται. Το νόμιμο. Ο ισχυρός του γονέα για κάτι άλλο, επίσης σωστό και πιο ευέλικτο, ίσως να είναι μια αφορμή. Κάποια πράγματα να αλλάξουν. Ή όταν υπάρχει λόγος να γίνονται γρηγορότερα και με το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η επιστολή του συμπολίτη: «Το βράδυ του Σαββάτου 11/07/2026 περίπου στις 21:45 μας παίρνει τηλέφωνο ο 14χρονος γιος μου ο οποίος είναι εδώ και ημέρες σε γνωστή κατασκήνωση στη Θάσο. Μου λέει πως έχει γαστρεντερίτιδα και κάνει εμετό. Αμέσως μετά μας παίρνει και ο γιατρός της κατασκήνωσης να μου αναφέρει ακριβώς το ίδιο πράγμα και πως θα τον πηγαίναν για το βράδυ σε ένα σπιτάκι μόνο του. Ώστε να μην κινδυνέψουν να κολλήσουν και άλλα παιδιά. Κατά την επικοινωνία μου με το γιο μου διαπιστώνω ότι προτιμάει να πάμε να τον πάρουμε από το νησί. Επικοινωνούμε άμεσα με τους υπεύθυνους της κατασκήνωσης και φυσικά προτίθενται να βοηθήσουν όπως και έπραξαν, να μας φέρουν το παιδί στο λιμάνι της Θάσου για να το παραλάβουμε.
Αυτό επειδή η κατασκήνωση είναι περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά από το Λιμένα. Από το κέντρο του νησιού και λιμάνι ανταπόκρισης με τη στεριά. Ξεκινάμε λοιπόν με το αυτοκίνητο από την Καβάλα άμεσα για την Κεραμωτή που είναι το λιμάνι επικοινωνίας με το νησί. Οριακά προλαβαίνουμε το τελευταίο πλοίο της γραμμής που είναι στις 23:00. Φτάνουμε στο Λιμένα της Θάσου περίπου 12 παρά τέταρτο και παραλαμβάνουμε το παιδί όπως είχαμε ήδη κανονίσει, από τους υπεύθυνους της κατασκήνωσης. Εδώ ξεκινάει η τρέλα. Το ίδιο πλοίο που περάσαμε στο νησί, ήταν κανονισμένο να φύγει διακομιδή με ένα ασθενοφόρο που είχε μαζί του έναν ασθενή (μάλλον αλλοδαπό) από το Κέντρο Υγείας Πρίνου. Να τον πάει στην Κεραμωτή και μετέπειτα στο νοσοκομείο. Βλέποντας ότι το πλοίο θα έφευγε πάλι πίσω και αφού δεν υπήρχε άλλο δρομολόγιο και το επόμενο θα ήταν το πρωί, παρακαλέσαμε τον υπεύθυνο του Λιμενικού Σώματος που ήταν παρών να μπούμε κι εμείς με το αυτοκίνητό μας. Φυσικά μαζί το άρρωστο παιδί μας, που έκανε ασταμάτητα εμετό λόγω της γαστρεντερίτιδας. Μιας και δεν υπήρχε άλλο δρομολόγιο, αφού το τελευταίο πλοίο ήταν στις 23:00 και από την Κεραμωτή προς την Θάσο, αλλά και από Θάσο προς Κεραμωτή.
Ήταν μια ευτυχής συγκυρία να γυρίσουμε κι εμείς στην Καβάλα και μετέπειτα ίσως να πάμε στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας για να διαπιστώσουμε την ακριβή κατάσταση της υγείας του παιδιού μας το συντομότερο δυνατό. Η απάντηση που λάβαμε όμως από τον δημόσιο λειτουργό που ήταν παρών ήταν αρνητική. Όσο κι αν τον παρακαλέσαμε. Με την αιτιολογία ότι το πλοίο είχε ναυλωθεί από το Κέντρο Υγείας μόνο για το συγκεκριμένο ασθενή και ότι θα ήταν παράνομο να μπούμε κι εμείς. Μας πρότεινε δε να πάμε στο Κέντρο Υγείας Πρίνου κι εμείς ώστε να ζητήσουμε να έρθει εκ νέου πλοίο που θα μας περάσει απέναντι όπως έγινε και με τον άλλο ασθενή. Δηλαδή στο να κρατήσουμε το τυπικό που δεν αμφιβάλλω ότι ισχύει, χάνουμε ενδεχομένως την ανθρωπιά μας απέναντι σε ένα μικρό παιδί που υποφέρει. Κοντολογίς έφυγε ένα πλοίο άδειο με ένα ασθενοφόρο και δεν μας επέτρεψε να μπούμε κι εμείς μέσα γιατί θα ήταν παράνομο. Σαν προϊστάμενος που όπως είπε ότι ήταν, δεν μπορούσε δηλαδή να συμπεριφερθεί ανθρώπινα και να διευκολύνει την κατάσταση; Όπως θα ήθελε κι ίδιος φαντάζομαι να γίνει αν ήταν στη θέση μας. Φυσικά στο τέλος περιμέναμε 4 ώρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο στο λιμάνι, με ένα παιδί να κάνει εμετό, για να πάρουμε το πρώτο πλοίο της γραμμής της επόμενης μέρας, από Θάσο για Κεραμωτή που ήταν στις 04:30».
