Διάβασα το σημερινό άρθρο σας για την «πραγματική εικόνα του Νοσοκομείου Καβάλας» και με αφορμή την εντύπωση που μου προκάλεσε ιδιαίτερα το σημείο όπου γίνεται λόγος για «υπηρεσίες περίθαλψης υψηλής ποιότητας», αισθάνθηκα την ανάγκη να καταθέσω και τη δική μας εμπειρία.
Ως πολίτης της Καβάλας και συγγενής 93χρονης ασθενούς που από τον Ιανουάριο μέχρι σήμερα έχει κάνει 7 εισαγωγές στο Νοσοκομείο Καβάλας, οφείλω να πω ότι η εικόνα που βιώσαμε απέχει πολύ από αυτή που περιγράφεται στο άρθρο.
Μέσα σε αυτούς τους μήνες αντιμετωπίσαμε:
- πλήρη έλλειψη συντονισμού μεταξύ κλινικών και ιατρών,
- μη παρακολούθηση της ιστορικότητας του ασθενούς σε κάθε νέα εισαγωγή,
- σοβαρές ανακρίβειες σε εξιτήρια και ιατρικές καταγραφές,
- επαναλαμβανόμενες προτροπές να αναζητούμε εξωτερικούς ιατρούς ή άλλα νοσοκομεία,
- συμπεριφορές που σε αρκετές περιπτώσεις ήταν απαξιωτικές απέναντι στους συγγενείς,
- ακόμη και ελλείψεις βασικών πραγμάτων νοσηλείας.
Το πιο σοβαρό όμως είναι ότι, παρά τα πολλαπλά προβλήματα υγείας της ασθενούς, ποτέ δεν υπήρξε ουσιαστικός συντονισμός μεταξύ των ειδικοτήτων ώστε να υπάρχει συνολική αντιμετώπιση της κατάστασης.
Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που προσπαθούν κάτω από δύσκολες συνθήκες. Όμως άλλο πράγμα η αναγνώριση των προβλημάτων του συστήματος και άλλο η παρουσίαση μιας εξιδανικευμένης εικόνας που δεν ανταποκρίνεται απαραίτητα σε αυτά που βιώνουν καθημερινά πολλοί ασθενείς και οικογένειες στην πράξη.
Δεν γράφω τα παραπάνω για αντιπαράθεση ούτε για να μηδενίσω την προσπάθεια ανθρώπων που πιθανόν εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες. Τα γράφω γιατί θεωρώ ότι δίπλα στην εικόνα που παρουσιάζετε δημόσια, υπάρχει και η καθημερινή εμπειρία πολλών ασθενών και οικογενειών που βιώνουν μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα.
Όσα αναφέρω δεν είναι γενικές εντυπώσεις αλλά πραγματικά περιστατικά, για τα οποία υπάρχουν ημερομηνίες, εξιτήρια και στοιχεία.
Το πιο εξαντλητικό όμως για τους συγγενείς είναι ότι μετά από τόσες εισαγωγές συνεχίζουμε να αισθανόμαστε πως κάθε φορά ξεκινάμε από το μηδέν. Οι οικογένειες αναγκάζονται να μεταφέρουν μόνες τους όλο το ιστορικό, τις αγωγές, τις προηγούμενες νοσηλείες και να λειτουργούν οι ίδιες ως συντονιστές μεταξύ γιατρών και ειδικοτήτων, με τον μόνιμο φόβο ότι αν κάτι παραλειφθεί ή δεν ειπωθεί σωστά, οι συνέπειες θα είναι σοβαρές για τον ασθενή.
Με εκτίμηση
Νίκος Σαμπρής
