Ρωτήθηκε ο Χαράλαμπος Χρυσανίδης για το κατά πόσο σκέπτεται από τώρα τις επόμενες δημοτικές εκλογές. Δεν αρνήθηκε ότι τον απασχολούν μιας και θέλει να είναι εκ νέου υποψήφιος δήμαρχος Καβάλας. Έθεσε ταυτόχρονα τρία ζητήματα. Είναι νωρίς. Με ποιο εκλογικό σύστημα θα γίνουν και τι θα κάνουν οι άλλοι. Όσοι ήταν αντίπαλοι του στις εκλογές του 2023.
Η τελική φράση του ήταν ακόμη πιο σωστή. Είναι νωρίς ακόμη, επανέλαβε. Εννοώντας όχι τις σκέψεις αλλά τις τελικές αποφάσεις. Τις δικές του φυσικά. Θέλει αλλά δεν ήρθε ακόμη η ώρα να αποφασίσει. (Πηγή φωτογραφίας Δήμος Καβάλας)
————————————————————————-
Το μεγάλο ζήτημα για τη διοίκηση του Δήμου είναι η καθημερινότητα. Πολλά μικρά προβλήματα που δεν λύνονται. Ή δεν λύνονται στην ώρα τους. Οι λάμπες στους δρόμους που δεν λειτουργούν. Οι διαρροές στο δίκτυο ύδρευσης και το νερό που «χάνεται». Τα λύματα που τρέχουν εκεί που δεν πρέπει. Οι κάδοι των απορριμμάτων όταν δεν έχουν σωστό καπάκι ή όταν δεν αδειάζουν στην ώρα τους. Το κυκλοφοριακό, βασικό φυσικά, που δεν αντιμετωπίζεται.
Τα αναφέρουν κάθε μέρα οι πολίτες και με ποικίλους τρόπους. Τηλεφωνούν στη διοίκηση. Τα περιγράφουν δια ζώσης. Ενημερώνουν αμέσως μετά τα μέσα ενημέρωσης αλλά και τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης.
Όλα τα άλλα- καλώς ή κακώς- έπονται. Ή και δεν υπάρχουν. Ποιος πολίτης ενδιαφέρεται για τον ισολογισμό του 2023 της ΔΕΥΑΚ; Ποιος δημότης αγωνιά για τη θητεία της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ; Τόσα και τόσα άλλα ζητήματα (ακόμη και … σκάνδαλα) που τίθενται υπόψη του, δεν τον ενδιαφέρουν καθόλου. Ή σχεδόν καθόλου.
Πασχίζει η διοίκηση. Υπό τις νέες και δύσκολες συνθήκες, κάνει ότι μπορεί. Ένα πρόβλημα καθημερινότητας λύνει, δέκα καινούργια ανακύπτουν. Κι ο κόσμος, ήταν και παραμένει αυστηρός. Ελάχιστα τον επηρεάζουν η έλλειψη προσωπικού ή η επίσης μεγάλη έλλειψη χρημάτων. Θέλει και ζητά τα αυτονόητα. Ζητά παρεμβάσεις «εδώ και τώρα». Κακά τα ψέματα, κανείς Δήμος δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Γιατί εν τω μεταξύ οι Δήμοι άλλαξαν.
Η κριτική προς τον Δήμο Καβάλας γίνεται για την πλατεία Καπνεργάτη, για τον τρόπο που εκτελούνται τα έργα γενικά. Για τη κατάσταση που διαμορφώνουν και δεν είναι καλύτερη αυτής που προϋπήρχε. Η τοπική κοινωνία είναι ενεργή και δραστήρια αλλά σε αυτά. Και όχι σε ανούσια θέματα που δεν έχουν σχέση με τη λειτουργία της πόλης.
Προχθές το πρωί δημοσιεύτηκε καυστική επιστολή πολίτη για περιστατικό συνεχιζόμενης διαρροής στο δίκτυο της ύδρευσης. Από τις 25 Σεπτέμβρης ως σήμερα. Χωρίς καμία αντίδραση της ΔΕΥΑΚ. Το απόγευμα στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου συζητούσαν για τη δήλωση εμπιστευτικότητας και τα θέματα της ημερήσιας διάταξης στις συνεδριάσεις της ΔΕΥΑΚ. Θέματα για τα οποία ο κόσμος ούτε που θέλει να ακούσει.
Ας αποδεχθούμε αυτήν την πραγματικότητα κι ας πάψουμε να προσπαθούμε ώστε να την αλλάξουμε. Δεν αλλάζει. Μια ζωή, αυτήν και την επόμενη, οι άνθρωποι θα διεκδικούν όσα ήδη αναφέραμε. Αυτά που βλέπουν και είναι «στραβά». Έξω από το σπίτι τους. Έξω από το χώρο εργασίας. Στη διαδρομή που συνήθως ακολουθούν και καθημερινά κάνουν.
Φυσικά και είναι ευχάριστη είδηση η προσπάθεια που καταβάλλεται, η προσπάθεια που αποδίδει ώστε να ξεκινήσουν και να γίνονται και στο Νοσοκομείο Καβάλας στεφανιογραφίες. Πήρε πάνω του το θέμα ο διοικητής της 4ης ΥΠΕ κ. Παναγιώτης Μπογιατζίδης. Έχοντας συμπαράσταση και συνεργασία με τη διοίκηση του νοσηλευτικού μας ιδρύματος. Για το θέμα έχει ενεργό διαρκή συμμετοχή κι ο Γιώργος Καλαντζής. Όχι τυχαία.
Από την εποχή που ήταν βουλευτής και υπουργός είχε θέσει τον στόχο κι είχε πιέσει για να γίνει το πρώτο βήμα. Να βρεθούν χρήματα για τον απαραίτητο εξοπλισμό. Και βρέθηκαν και αυτός αγοράστηκε. Υπάρχει και περιμένει… Δεν είναι ώρα να χρησιμοποιηθεί;
Εντός του μήνα θα επεκταθεί και στις εγκαταστάσεις της Καβάλας η φύλαξη μέσω εταιρίας σεκιούριτι. Αναφερόμαστε στο Πανεπιστήμιο. Σίγουρα σεκιούριτι θα υπάρχει στην είσοδο. Στην κεντρική πύλη. Λεπτομέρειες θα μάθουμε όταν το επόμενο διάστημα (μάλλον το δεύτερο 15νθήμερο του Οκτώβρη), έρθει η κατάλληλη ώρα.
Αυτή η οικοδομική άδεια (εκδόθηκε προχθές) είναι διαφορετική. Αφορά εργασίες με τις οποίες ένα κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος μετατρέπεται σε εμπορικό κατάστημα. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.
Χρειάζεται προσπάθεια για να καθιερωθεί η νέα πιάτσα των Ταξί επί της οδού Ομονοίας. Πρέπει να την χρησιμοποιούν συνεχώς οι οδηγοί των Ταξί. Διαφορετικά σπεύδουν να παρκάρουν εκεί- λες και δεν υπάρχει πιάτσα- πολλά και διάφορα άλλα οχήματα.
Θα έρθει αύριο στην Καβάλα ο Υπουργός Δικαιοσύνης; Θα πάει στη Θάσο για τα εγκαίνια του νέου δικαστηρίου; Ακόμη και χθες η κατάσταση ήταν μπερδεμένη. Μπορεί να έρθει, μπορεί και όχι. Το ότι δεν υπήρχε καμία επίσημη ανακοίνωση- ως χθες το μεσημέρι- ήταν σημάδι σύμφωνα με το οποίο τελικά η επίσκεψη δεν θα γίνει.
Το Επιμελητήριο Καβάλας κάλεσε κάθε ενδιαφερόμενο να καταθέσει αίτημα για τη λειτουργία του κυλικείου στη διάρκεια της έκθεσης του. Ανταποκρίθηκε μόνο μία εταιρία. Η οποία θα νοικιάσει τον χώρο, θα λειτουργήσει το κυλικείο.
Τις προάλλες σημειώθηκε βανδαλισμός στα λουλούδια που πρόσφατα τοποθετήθηκαν στη νέα πλατεία Καπνεργάτη. Απογοήτευση και πίκρα για αυτά τα πράγματα. Τα αναφέρει άριστα στο κείμενο της η κ. Στέλλα Αργυρίου: « Αναρωτιούνται πολλοί «τι ένιωσαν» εκείνοι που κατέστρεψαν λουλούδια και παρτέρια στην πλατεία. Η αλήθεια είναι πως δεν ένιωσαν.
Δεν ένιωσαν σεβασμό, δεν ένιωσαν χαρά για κάτι όμορφο, δεν ένιωσαν ότι ανήκουν σε έναν κοινό χώρο. Αυτό είναι το πιο θλιβερό, το κενό της απουσίας συναισθήματος. Γιατί πίσω από τον βανδαλισμό δεν κρύβεται δύναμη, αλλά αδυναμία. Δεν είναι «μαγκιά», είναι κραυγή. Μια κραυγή που λέει «δεν έμαθα να αγαπώ», «δεν έμαθα να σέβομαι», «δεν έμαθα να νοιάζομαι». Και έτσι, αντί να φροντίσουν κάτι ζωντανό, το ποδοπατούν.
Εγώ όμως νιώθω. Νιώθω λύπη, γιατί κάθε λουλούδι που ξεριζώθηκε ήταν μια μικρή ανάσα ομορφιάς για όλους μας. Νιώθω θυμό, γιατί το δημόσιο αγαθό δεν είναι τσιφλίκι κανενός για να το καταστρέφει. Και νιώθω και ευθύνη, γιατί τέτοια περιστατικά μάς δείχνουν ότι δεν αρκεί να φυτεύουμε λουλούδια, πρέπει να καλλιεργούμε και συνείδηση. Κανένα λουλούδι δε φταίει για την ασχήμια που κουβαλάμε στην ψυχή μας. Αλλά κάθε νέο λουλούδι που θα φυτρώσει μπορεί να μας θυμίζει ότι πάντα υπάρχει χώρος για να ανθίσουμε ξανά».
Η λύση του προβλήματος είναι γνωστή. Κάμερες. Αλλά κι αυτές, δεν μπορεί όλο και κάποιος θα βρεθεί να τις ρημάξει κι ως εκ τούτου να τις εξουδετερώσει.
