Ολοκληρώθηκαν με μεγάλη επιτυχία, απήχηση και αποδοχή οι θεατρικές παραστάσεις που δόθηκαν στην Ελευθερούπολη.
Στηριγμένες σε κείμενα του Τάσου Βιζικίδη. Κείμενα με γενικό τίτλο, αφετηρία και αφορμή τη φράση «από το παράθυρο μου». Επί σκηνής και άνθρωποι που βρίσκονται σε αναπηρικό αμαξίδιο. Κι ο Τάσος μαζί τους. Μας μίλησε για την εμπειρία και την επιτυχία.
Η συνέντευξη
Ερ: Εμπειρία φοβερή το γεγονός ότι βρεθήκατε επί σκηνής για 3 μέρες στο Αμφιθέατρο «Φρίξος Παπαχρηστίδης» για την παράσταση «Μια βόλτα ρε γαμώτο, μια βόλτα για να με κάψει ο Μάρτης».
Απ: Ναι, όντως ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Πρώτη φορά ανεβαίνω στη σκηνή. Ήταν κάτι το μαγικό οφείλω να ομολογήσω. Άκουγα για το θέατρο… Ότι όταν ανεβαίνεις στη σκηνή όλα αλλάζουν. Μπαίνεις σ’ ένα άλλο κόσμο. Κι έτσι έγινε. Είναι μαγεία το θέατρο.
Ερ: Το καροτσάκι εμπόδισε;
Απ: Όχι, ίσα-ίσα που έδωσε ένα τόνο συμπερίληψης στο όλο θεατρικό γεγονός. Γιατί δεν ήταν μόνο για τα ΑμεΑ. Το έργο συμπεριλάμβανε πολλές ομάδες ανθρώπων, οι οποίοι είναι αφανείς, οι οποίοι δεν φαίνονται. Η κακοποιημένη γυναίκα του περιθωρίου, ο νεαρός τον οποίο απορρίπτει η κοινωνία γιατί δεν πέρασε σε καμία σχολή….
Ερ: Υπάρχουν οπότε και άλλοι αποκλεισμοί;
Απ: Δυστυχώς ο δικός μας αποκλεισμός φαίνεται…Φαίνεται όταν υπάρχουν τα φυσικά αλλά και τα τεχνητά εμπόδια. Γι’ αυτό θέλαμε να μιλήσουμε περισσότερο. Να βγάλουμε προς τα έξω όλες τις σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας. Ανοίγω το παράθυρο μου και βλέπω τη γειτονιά. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Αρκετοί ταυτίστηκαν με τα κείμενα, όχι επειδή βίωσαν κάτι τέτοιο, αλλά γιατί σε μια μικρή κοινωνία όλα είναι φανερά. Το παράθυρο στον κόσμο είναι το μυαλό μας, είναι η σκέψη μας. Ακόμη και στην απομόνωση της φυλακής μπορείς να ανοίξεις ένα παράθυρο στο μυαλό σου και να δεις και να σκεφτείς τι γίνεται έξω. Τι γίνεται πέρα από σένα.
Ερ: Δεν πρέπει να δοθεί συνέχεια; Δεν πρέπει αυτή η παράσταση να έρθει στην Καβάλα;
Απ: Πιστεύω πως ναι. Ακούσαμε λόγια συγκινητικά, ο κόσμος όρθιος χειροκροτούσε. Όλοι ήμασταν συγκινημένοι. Ήταν κάτι το ανεπανάληπτο, το μοναδικό. Η παράσταση έκλεισε μ’ ένα φοβερό ζεϊμπέκικο αθλητή του ΑΟΚ, ο οποίος αποθεώθηκε. Μακάρι να έρθει και στην Καβάλα αυτή η παράσταση.
*Η κ. Μαρία Κολτσακίδου είχε την σκηνοθετική επιμέλεια και καθοδήγηση. Τον συντονισμό και την οργάνωση της ομάδας. Μετά το τέλος των παραστάσεων έκανε την ακόλουθη ανάρτηση: « Θα ήθελα πρώτα να ευχαριστήσω τον συγγραφέα Τάσο Βιζικίδη που τα διηγήματα του στάθηκαν η αφορμή να συναντηθούμε όλοι εμείς οι άνθρωποι της παράστασης με ή χωρίς αμαξίδιο και πως το ζητούμενο ήταν για όλους να δώσουμε. Στον εαυτό μας και στην κοινωνία. Ευχαριστούμε Τάσο γιατί νομίζω, ότι όλοι έχουμε την αίσθηση πως δημιουργήθηκε ένας νέος χώρος όπου μπορεί να γίνει συζήτηση για κοινωνικά προβλήματα. Ευχαριστώ την Northern lights aid για την εμπιστοσύνη στην πρώτη μας συνεργασία για μια συλλογικότητα αλληλεγγύης που υπερασπίζεται τον άνθρωπο. Τη Ζωή. Ευχαριστούμε τον Νομαρχιακό Αθλητικό Συλλόγο ΑοΚ ΑμεΑ Καβάλας για την σύμπραξη και ενεργή συμμετοχή σε πολλά επίπεδα ώστε να πραγματοποιηθεί αυτή η παράσταση. Ευχαριστούμε τον Δήμο Παγγαίου για την δωρεάν φιλοξενία της παράστασης. Οι φορείς και οι τοπικοί άρχοντες είναι σημαντικό να υποστηρίζουν με ευθύνη ότι γίνεται για το κοινό καλό. Ευχαριστούμε την διεύθυνση σχολικών κτιρίων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του Δήμου Καβάλας για την παραχώρηση χώρου για τις πρόβες της ομάδας. Ευχαριστούμε θερμά την ομάδα Artvertise 7 για τον σχεδιασμό της υπέροχης αφίσας και του προγράμματος της παράστασης χωρίς αμοιβή. Ευχαριστώ όλους τους ηθοποιούς της παράστασης, με ή χωρίς αμαξίδιο, χωρίς την αγάπη και την υποστήριξη τους, δεν θα μπορούσε να ανέβει η παράσταση μας. Μοιραστήκαμε όλοι μαζί, μια όμορφη εμπειρία και γινήκαμε στο τέλος πλουσιότεροι. Οι αθλητές του ΑοΚ ΑμεΑ Καβάλας (ΝΑΣΑΜΕΑ) απέδειξαν ότι η τέχνη είναι ένας χώρος που μας χωράει όλους. Σας ευχαριστούμε για την αστείρευτη ενέργεια σταθήκατε παράδειγμα δύναμης για όλους μας. Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στον Δημήτρη Βάσση που μας χάρισε ένα υπέροχο κλείσιμο της παράστασης με το χορό του. Ήταν ένα δώρο που θέλησε να κάνει σε όλη την ομάδα και μετέτρεψε την παράσταση σε γιορτή ανθρωπισμού και αλληλεγγύης. Ευχαριστούμε όλα τα ΜΜΕ που βοήθησαν στην προβολή της παράστασης. Το καφέ key στον Άη Νικόλα που μας διέθετε το χώρο στις πρώτες πρόβες της ομάδας. Και τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που ήρθατε στην παράσταση μας, και μας δώσατε δύναμη και μεγάλη χαρά. Θα ήθελα σε όλους να ξανά πω ότι μέσα σε τόσες αβεβαιότητες, δεν πρέπει να αφήσουμε, να πεθάνει οτιδήποτε αφιλοκερδές και να εγκαταλείψουμε τη δημιουργό δύναμη οποιασδήποτε τέχνης, να είμαστε πάντα σε θέση να παράγουμε μια υγιή και γεμάτη μνήμη συλλογικότητα, που θα έχει την έννοια της ζωής».
