Το τριήμερο Πέμπτη 26 – Σάββατο 28 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήσαμε ακόμη μία προσκυνηματική επίσκεψη στο Περιβόλι της Παναγίας μας.
Του Μπάμπη Παναγιωτίδη
Παρέα με τον Ανδρέα Σκλαρή και με κλειστού τύπου φορτηγού της εταιρείας – που περιείχε αρτοσκευάσματα και είδη ζαχαροπλαστικής προκειμένου να μοιραστούν σε διάφορες Μονές και Σκήτες του Αγίου Όρους – μπήκαμε στο φέρυ μπόουτ “ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΊΝ” – από Ουρανούπολη με προορισμό το πασίγνωστο Λιμανάκι της Δάφνης και από κει πατώντας τα Ιερά χώματα της Αθωνικής Πολιτείας κατευθυνθήκαμε προς την αγαπημένη μας Ιερά Παντοκρατορινή Κοινοβιακή Σκήτη του Προφήτου Ηλιού.
ΙΕΡΆ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙΝΉ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΉ ΣΚΉΤΗ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΎ
Κάθε φορά που πλησιάζω στην αγαπημένη μας Σκήτη – της οποίας ξανάδωσε ζωή (εν έτη 1992 και εντεύθεν) και την χαμένη της αίγλη ο Μακαριστός Γέροντας μας Ιωακείμ Καραχρήστος με κατακλύζει ένα απερίγραπτο συναίσθημα και μια πεποίθηση ότι θα δω μπροστά μου τον Πνευματικό μας πατέρα. Οδεύουμε στα πέντε χρόνια από την εκδημεία του…..όμως για όλα τα πνευματικοπαίδια του είναι ολοζώντανος, μας προσέχει – προσεύχεται για όλους – μας προστατεύει από κάθε κακό και μας έχει στο δρόμο εκείνο που εν ζωή μας μάθαινε να ακολουθούμε. Η συνάντηση με τον σημερινό Δικαίο Φιλήμων – άξιου συνεχιστή του προκατόχου του – άλλη μία μεγάλη ευλογία και χαρά. Πάντα μας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες προκειμένου να μας καλώς ορίσει, να μας δώσει τις πρώτες του ευχές να μας ρωτήσει για τα προσφιλή μας πρόσωπα, να μας καλοκαρδίσει.
Ξεχωριστή και η στιγμή της συνάντησης με τους υπόλοιπους Πατέρες της Σκήτης μας. Η επόμενη κίνηση το προσκύνημα μας στην μητέρα και προστάτιδα του Κοινοβίου την ΠΑΝΑΓΙΆ ΔΑΚΡΥΡΟΟΥΣΣΑ, η οποία δεσπόζει στο Καθολικό της Ιεράς Σκήτης. Αφού ανάψαμε τα κεριά – γράψαμε τα ονόματα, κατευθυνθήκαμε προς τον προαύλιο χώρο και σε λίγη ώρα το καμπανάκι μας ” καλούσε ” για να πάμε στην τράπεζα της Σκήτης για το μεσημεριανό φαγητό. Λίγη ξεκούραση κατόπιν και το απόγευμα πήγαμε στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου για το Απόδειπνο. Το βράδυ της πρώτης ημέρας με βρήκε στο Μυστήριο της Εξομολόγησης (ή Μετάνοιας), με τον Πνευματικό μας πατέρα Φιλήμων να ακούει και να συμβουλεύει.
ΠΡΟΣΚΎΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΌ ΠΡΩΤΆΤΟΥ “ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΊΝ”
Το πρωί της Παρασκευής πήραμε ευλογία από τον Γέροντα Φιλήμων και αναχωρήσαμε για τις Καρυές με κατεύθυνση το Πρωτάτο όπου φυλάσσεται η Θαυματουργή εικόνα της ΠΑΝΑΓΊΑΣ μας «Άξιον Εστίν»
Η εικόνα βρίσκεται στο Ιερό Σύνθρονο του Ναού. Θεωρείται η σημαντικότερη εικόνα του Αγίου Όρους, μιας και είναι «Εφέστιος» και «Προστάτις» των 20 Αγιορείτικων Μονών. Προσκυνήσαμε την χάρη της και πήραμε τον δύσκολο δρόμο προς την Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Μεγίστης Λαύρας. Κινηθήκαμε προς το νοτιοανατολικό άκρο της Χερσονήσου του Άθωνα για να συναντήσουμε την Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Μεγίστης Λαύρας η οποία απέχει 1,5 ώρα από τις Καρυές με αυτοκίνητο και γύρω στις 7 ώρες πεζοπορία, ενώ από την ακτή περίπου 20 λεπτά, όπου και βρίσκεται ο αρσανάς της Μονής, στο οχυρό λιμανάκι με την ονομασία Μανδράκι. Πριν όμως φτάσουμε στην παλαιότερη Μονή του Αγίου Όρους κάναμε μια στάση στο Αγίασμα του ΟΣΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ.
Η ΣΥΝΆΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΗΓΟΎΜΕΝΟ ΠΑΛΑΜΆ ΚΑΛΛΙΠΕΤΡΊΤΗ
Εκεί συναντήσαμε και τον Αρχιμανδρίτη Παλαμά τον Ηγούμενο της ιστορικής Ιεράς Μονής Καλλίπετρας στη Βέροια – μαζί με ευλαβείς Προσκυνητές της περιοχής του – γνωστό για το πνευματικό του έργο και τις προσπάθειες αναστήλωσης της μονής. Είναι γνωστός και ως Γέροντας Παλαμάς Καλλιπετρίτης, με ενεργή παρουσία στην τοπική εκκλησιαστική ζωή, προσφέροντας ομιλίες και καθοδήγηση. Κοντά του η ξενάγηση – ενημέρωση ήταν εντελώς διαφορετική – σημαντική και ουσιώδες καθώς γνώριζε να μας πει με κάθε λεπτομέρεια τα πάντα για το Αγίασμα του ΟΣΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ, όσο και εν συνεχεία για την ιστορία της Μονής Μεγίστης Λαύρας.
ΑΓΙΑΣΜΑ ΑΓΊΟΥ ΑΘΑΝΑΣΊΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΊΤΗ
Ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης θεωρείται ο θεμελιωτής του μοναχισμού στο Άγιο Όρος. Γεννήθηκε γύρω στο 930 μ.Χ. στην
Τραπεζούντα. Ο Αθανάσιος έκτισε το 963 τη Μονή Μεγίστης Λαύρας στην άκρη του Άθω. Το έτος αυτό θεωρείται και το έτος έναρξης του μοναστηριακού κοινοβιακού βίου στο λεγόμενο πλέον «Άγιο Όρος». Η μνήμη του τιμάται στις 5 Ιουλίου.
Η ΕΜΦΆΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΣΤΟΝ ΌΣΙΟ ΑΘΑΝΆΣΙΟ ΤΌΝ ΑΘΩΝΊΤΗ
Όταν ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης άρχισε να κτίζει στο Άγιο Όρος τη Μεγίστη Λαύρα, είδε να εξαντλούνται τα απαραίτητα χρήματα,τρόφιμα και λοιπά υλικά. Δεν είχε χρήματα να πληρώσει τους τεχνίτες και τους εργάτες, δεν είχε τι να τους μαγειρέψει. Τότε απελπισμένος εγκατέλειψε το έργο και ξεκίνησε για τις Καρυές, την πρωτεύουσα του Αγίου Όρους για να δει τι μπορεί να κάνει. Μετά από δύο ώρες πορεία, φανερώθηκε στο δρόμο του μια μεγαλοπρεπή γυναίκα, η οποία με αυστηρό ύφος τον ρώτησε: -Αββά Αθανάσιε, που πηγαίνεις; Γιατί άφησες το έργο που άρχισες; Γύρισε πίσω να συνεχίσεις το ιερό και θεάρεστο έργο σου. Ο Όσιος έμεινε εκστατικός από την εμφάνιση της ολόφωτης μορφής που είχε η παράδοξη αυτή γυναίκα, και με τη σειρά του την ρώτησε: -Ποια είσαι εσύ; Πού με γνωρίζεις; Πώς ξέρεις το όνομα μου, και με διατάζεις να γυρίσω πίσω; Και με τι και πώς θα συνεχίσω το έργο της Μονής; Τότε εκείνη του είπε πως είναι η μητέρα του Κυρίου και πως πρέπει να γυρίσει πίσω για να τελειώσει το έργο που άρχισε. Θα βρει δε, όλες τις αποθήκες γεμάτες, τα ταμεία με χρήματα και ό,τι άλλο χρειαστεί για να τελειώσει η οικοδομή του μοναστηριού. Ο Άγιος Αθανάσιος, για να βεβαιωθεί πως όλα αυτά που του ανήγγειλε είναι αληθινά, ζήτησε σημείο. Τότε η κυρία Θεοτόκος του είπε να χτυπήσει με το ραβδί του στην πέτρα που ήταν μπροστά τους. Όταν χτύπησε, βγήκε άφθονο νερό πολύ γευστικό και θεραπευτικό πολλών ασθενειών. Το νερό αυτό μέχρι σήμερα λέγεται «αγίασμα Αγίου Αθανασίου». Ο όσιος πείσθηκε από τα λόγια της Θεομήτορος γύρισε πίσω και βρήκε όπως του είπε η Παναγία όλες τις αποθήκες και τα ταμεία γεμάτα απ όλα τα απαραίτητα. Μέχρι που τελείωσε ολόκληρο το έργο, δεν έλειψε τίποτα, κατά την αψευδή υπόσχεση της Υπεραγίας Θεοτόκου.
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΉ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΉ ΜΟΝΉ ΜΕΓΊΣΤΗΣ ΛΑΎΡΑΣ
Περίπου μισή ώρα με το αυτοκίνητο από το Αγίασμα του ΟΣΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ, συναντά κανείς την
Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Μεγίστης Λαύρας, μια εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους η οποία κατατάσσεται πρώτη (1η) στην ιεραρχική τάξη των αγιορείτικων μονών και η μεγαλύτερη σε έκταση. Ιδρύθηκε το 963 από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη. Άλλες ονομασίες με τις οποίες φέρεται σε παλαιότερα έγγραφα είναι “Λαύρα των Μελανών”, “Λαύρα του κυρού Αθανασίου”, “Λαύρα του Αγίου Αθανασίου”, “Μεγάλη Λαύρα”, ή και απλώς “Λαύρα” που σημαίνει τύπος μοναστηριού με χαλαρή κοινοβιακή ζωή. Ηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Πρόδρομος Λαυριώτης. Επί δεκαετία εγκαταβίωσε ως μοναχός στη Μονή ο Μικρασιάτης Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος Χαραλάμπους (1907-1970), που ως αντιστασιακός ιερέας κρατήθηκε σε Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στην είσοδο της μονής υπάρχει ελικοδρόμιο. Το μοναστήρι είναι πολύ μεγάλο, με οχυρωματικούς πύργους, με προβολικούς οχετούς, τις “ζεματίστρες” στις εισόδους της μονής από όπου έριχναν καυτό λάδι για να αντιμετωπίζουν τις επιδρομές των πειρατών, κατά ιδία αρχιτεκτονική εφαρμογή των κάστρων. Ακόμα, έξω βρίσκεται ένας νερόμυλος, καλλιέργειες (λαχανικά) και το κοιμητήριο, ενώ ψηλά στο βουνό το ασκηταριό του Αγίου Αθανασίου.
ΠΑΝΑΓΙΆ ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΙΏΤΙΣΣΑ
Στον περίβολο υφίσταται το παρεκκλήσι (ένα από τα 37 της μονής) της Παναγίας της Κουκουζελιώτισσας, όπου και η θαυματουργός εικόνα την οποία προσκυνήσαμε. Πήρε το όνομά της από τον Άγιο Ιωάννη τον Κουκουζέλη, περίφημο για την ψαλτική του ικανότητα και πρωτοψάλτη των ανακτόρων. Ποθώντας, όμως, τον μοναχικό βίο έφυγε κρυφά και ήρθε στη Μεγίστη Λαύρα με άλλο όνομα για να μη τον βρει ο αυτοκράτορας, παριστάνοντας τον αγράμματο και αδαή. Ανέλαβε, αυτός ο μορφωμένος, ο αξιωματούχος, ο πολλά τιμώμενος, το διακόνημα του βοσκού. Όμως ο αυτοκράτορας διέταξε να τον ψάξουν παντού και έτσι τον ανακάλυψε. Θαύμασε την ταπεινότητά του και δεν τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, παρέμεινε στο μοναστήρι όπου έγινε πρωτοψάλτης. Κατά μία παράδοση, μία μέρα που έψελνε έμπροσθεν της εικόνας, κουράστηκε και νύσταξε.Τότε η Παναγία, από την εικόνα, μίλησε και του είπε: «Κουράγιο, συνέχισε και εγώ θα σε ανταμείψω». Και του έδωσε ένα χρυσό νόμισμα. Το καθολικό της μονής είναι αρκετά μεγάλο. Ιστορική είναι η βαριά δίφυλλη ξύλινη θύρα που χωρίζει τη λιτή από τον κυρίως ναό, δωρεά του Φωκά, λάφυρό του από πολέμους. Ακόμα πιο περίτεχνο είναι το ψηλό τέμπλο.
Ο ΤΆΦΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Στο διπλανό εφαπτόμενο παρεκκλήσι βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Αθανασίου τον οποίο με μεγάλη ευλάβεια προσκυνήσαμε. Ο τάφος δεν έχει ανοιχτεί ποτέ. Μια φορά ένας πατριάρχης Αλεξανδρείας, που είχε μεγάλη ευλάβεια στον Άγιο, επιχείρησε να πάρει λείψανο από τον τάφο του. Μόλις όμως τον άνοιξε, κεραυνοί και αστραπές έβγαιναν από αυτόν. Από τότε κανείς δεν τόλμησε να τον ανοίξει. Το δε 1981 που το μοναστήρι από ιδιόρρυθμο (ο κάθε μοναχός ζούσε όπως ήθελε) άλλαξε σε κοινοβιακό (υπακοή στον ηγούμενο, κοινή προσευχή, τράπεζα κ.τ.λ.), στις εορτές, ενώπιον πολλών προσκυνητών, ο τάφος έβγαζε πολύ μύρο. Το παρεκκλήσι αυτό κάποτε ήταν αφιερωμένο στον Άγιο και το καθολικό στην Παναγία. Όμως παρουσιάστηκε η Παναγία στον ύπνο του ηγουμένου και τον διέταξε το Καθολικό να αφιερωθεί στη μνήμη του Αγίου Αθανασίου στις 5/7, ενώ το παρεκκλήσι αφιερώθηκε στους 40 μάρτυρες.
Η ΤΡΆΠΕΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΠΑΡΊΣΣΙ ΤΩΝ 1.000 ΕΤΩΝ
Η Τράπεζα βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Καθολικό, παρεμβαλλόμενης της φιάλης και ενός πανύψηλου και παμπάλαιου, όπως φαινόταν από τον κορμό, κυπαρισσιού το οποίο είναι πάνω από 1000 ετών, καθώς φυτεύτηκε από τον Άγιο Αθανάσιο, ο οποίος σκοτώθηκε μαζί με άλλους 6 μοναχούς πέφτοντας από μια σκαλωσιά το 1000 ή το 1001. Η ακμή της Μεγίστης Λαύρας άρχισε από την ίδρυσή της, όπου στο τέλος του 10ου αιώνα είχε εκατόν εξήντα μοναχούς, ενώ τον 11ο αιώνα επτακόσιους. Ο χρυσός αιώνας, όμως, της μονής θεωρείται ο 14ος αιώνας, κατά τον οποίο μόνασαν πολλοί άγιοι πατέρες μεταξύ των οποίων και ο μεγάλος ησυχαστής Γρηγόριος ο Παλαμάς. Το 1980 η Μονή Μεγίστης Λαύρας επανήλθε στο αρχαίο κοινοβιακό σύστημα με πρώτο ηγούμενο τον Μικρασιάτη Γέροντα Αθανάσιο (1911-1984) από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Ο Γέροντας Αθανάσιος διακόνησε επί πενήντα πέντε έτη τη Μονή ως εφημέριος, ως οικονόμος μετοχίων, ως γραμματεύς, ως Προϊστάμενος, ως Πρωτεπιστάτης της Ιεράς Κοινότητος, ως Καθηγούμενος επί τετραετία, και εργάσθηκε επισταμένως για την επαναφορά του κοινοβιακού τρόπου ζωής στη Μονή.
Η ΣΥΝΆΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΗΓΟΎΜΕΝΟ ΠΡΌΔΡΟΜΟ
Αφού προσκυνήσαμε εν συνεχεία τα δύο μεγάλα ραβδιά του Αγίου Αθανασίου που βρίσκονται στο παρακείμενο καθολικό κινηθήκαμε προς τον περίβολο της Μονής όπου είχαμε την μεγάλη χαρά και ευλογία να συναντήσουμε τον ΗΓΟΎΜΕΝΟ της ιστορικής Μονής Αρχιμανδρίτη Πρόδρομο Λαυριώτη, με τον οποίο μας συνδέουν μακροχρόνιοι δεσμοί. Αφού συνομιλήσαμε επί αρκετή ώρα μαζί του πήραμε την ευχή του, ανανεώνοντας την μεταξύ μας συνάντηση στο εγγύς μέλλον, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για την πανέμορφη Ιερά μας Σκήτη του Προφήτου Ηλιού.
ΤΆΦΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΎΧΩΝΟΣ
Όπως πήραμε τον δύσβατο δρόμο για την επιστροφή μας – περίπου 1,5 ώρα με το αυτοκίνητο – κάναμε μια σκέψη με τον Ανδρέα, να εντοπίσουμε επακριβώς το Ησυχαστήριο του Παπά Τύχωνα του Ρώσου – πλέον Αγίου Τύχωνα – και τον τάφο του για να τον προσκυνήσουμε την επόμενη ημέρα του Σαββάτου – μόνο μία μέρα επιτρέπεται – καθώς μετά την πρόσφατη Αγιοκατάταξη και ανακοίνωση του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 11 Φεβρουαρίου 2026 πλήθος πιστών σπεύδουν να επισκεφθούν το μέρος αυτό. Έτσι, ανηφορίζοντας από την Ιερά Μονή Ιβήρων και στο δρόμο προς την Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, σταθήκαμε τυχεροί καθώς τόσο η αλυσίδα της ράμπας ήταν πεσμένη όσο και η τεράστια ξύλινη διπλή πόρτα μασάνοιχτη.
Με περισσή χαρά αρχίσαμε να περπατάμε σε ένα δρομάκι στρωμένο με ψιλό φίλερ προκειμένου να απαντήσουμε τον τάφο του Αγίου Τύχων του Ρώσου ή Καψαλιώτη. Ο τάφος του αποτελεί τόπο προσκυνήματος και βρίσκεται στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού στην περιοχή Καψάλα του Αγίου Όρους, κοντά στις Καρυές. Ήταν ο πνευματικός γέροντας του Αγίου Παϊσίου και κοιμήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1968. Η επίσημη ανακοίνωση του Πατριαρχείου επιβεβαιώνει την αναγνώριση του Παπά Τύχωνα ως φωτεινό σημείο αναφοράς για την Εκκλησία: «Τό Ἱερόν Σῶμα ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τήν κατάταξιν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὁσιακῆς βιοτῆς Ἁγιορειτῶν Ἱερομονάχου Τύχωνος, τοῦ ἐν τῷ ἐν τῇ Σκήτῃ Καψάλας Ἱερῷ Σταυρονικητιανῷ Κελλίῳ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀσκήσαντος». Φθάνοντας στο Κελλί του κάναμε ο καθένας την εσωτερική του προσευχή και αποδώσαμε τον ανάλογο φόρο τιμής μπρος στο μνήμα του, το οποίο σημειωτέον το τελευταίο διάστημα – μετά της Αγιοποίησεως του – έχει δεχθεί έναν καλλωπισμό μιας και τον έχουν περιστοιχίσει με τουβλάκια ενώ τα τσιμέντα είναι ακόμη φρέσκα. Είχαμε την μεγάλη ευλογία να προσκυνήσουμε μόνοι μας στο Ησυχαστήριο όπου έδρασε και αφιέρωσε τη ζωή του στο μοναχισμό, στην άσκηση, στην εγκράτεια, την ολονύχτια προσευχή και την συνεχή πνευματική εγρήγορση. Ο Παπά Τύχων που γεννήθηκε το 1884 στη Νόβια Μιχαλόσκα της Ρωσίας και κοιμήθηκε οσιακά στις 23 Σεπτεμβρίου 1968. Οι γονείς του, ο Παύλος και η Ελένη, ήταν βαθιά ευλαβείς και μετέδωσαν στον γιο τους, τον Τιμόθεο κατά κόσμον, την αγάπη προς τον Θεό και την πνευματική αφοσίωση από πολύ μικρή ηλικία.
ΙΕΡΑ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙΝΉ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΉ ΣΚΉΤΗ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΎ – ΑΚΆΘΙΣΤΟΣ ΎΜΝΟΣ
Επιστρέψαμε στη βάση μας και αφού αποσυρθήκαμε για λίγο στα κελιά μας, ήρθε η μεγάλη ώρα της κατάνυξης και της αγρυπνίας στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου για τον Ακάθιστο ύμνο. Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι ένα αριστουργηματικό, θεομητορικό ποίημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Κοντάκιο) που ψάλλεται προς τιμήν της Παναγίας, κυρίως με το γνωστό «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ». Ψάλλεται ολόκληρος την Παρασκευή της Ε’ εβδομάδας των Νηστειών και συνέπεσε με την προσκυνηματική μας παρουσία στο Περιβόλι της. Την επομένη το πρωί πήραμε τον δρόμο για τη Δάφνη καθώς άλλη μία παρουσία μας στον Άγιο τούτο τόπο όδευε προς το τέλος της.
ΠΡΟΣΚΎΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΓΈΡΟΝΤΑ ΙΩΑΚΕΊΜ
Πριν αναχωρήσουμε από την Σκήτη, επισκεφθήκαμε τα Κοιμητήρια προκειμένου να προσκυνήσουμε και να προσευχηθούμε στο μνήμα του Μακαριστού Γέροντος και Πατρός ημών Ιωακείμ Καραχρήστου, εις μνημόσυνον αιώνιον. Η προσευχή μας και η κατάνυξη πέρασε και στα διπλανά μνήματα όπου αναπαύονται οι Μοναχοί Λουκάς και Φίλιππος.
ΣΚΉΤΗ ΑΓΊΟΥ ΑΝΔΡΈΑ
Κατά την ανάβαση μας προς τις Καρυές, συναντήσαμε τον Γέροντα μας Φιλήμων παίρνοντας την ευχή του και στη συνέχεια
επισκεφθήκαμε την Σκήτη Αγίου Ανδρέα, γνωστή και ως «Σεράι».
Ένα μεγαλοπρεπές Κοινοβιακό εξάρτημα της Μονής Βατοπεδίου, που βρίσκεται πολύ κοντά στις Καρυές του Αγίου Όρους. Ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα με ρωσική υποστήριξη, διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους ναούς στα Βαλκάνια και σήμερα φιλοξενεί την Αθωνιάδα Ακαδημία, ενώ οι μοναχοί ασχολούνται με τη συντήρηση των κτιρίων.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΊΟΥ
Η συνέχεια μας βρίσκει για προσκύνημα στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, μία από τις 20 κυρίαρχες μονές του Αγίου Όρους, κατέχοντας την 6η θέση στην ιεραρχία, και βρίσκεται πολύ κοντά στις Καρυές. Είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος (6 Αυγούστου) και ιδρύθηκε τον 11ο-13ο αιώνα. Φημίζεται για τη θαυματουργή εικόνα ” Φοβερά Προστασία ” – την οποία είχαμε την μεγάλη ευλογία να προσκυνήσουμε. Είναι τοποθετημένη στο αριστερό μέρος της λιτής του Καθολικού, μέσα στο παρεκκλήσι της Φοβεράς Προστασίας, το οποίο χτίστηκε το 1733 μ.Χ. Η ιερή εικόνα απεικονίζει την Παρθένο Μαρία να κρατά στο αριστερό της χέρι τον μικρό Ιησού Χριστό. Το κεφάλι της είναι στραμμένο προς τον Ιησού και τον άγγελο, ο οποίος κρατάει τα σύμβολα του Πάθους. Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου είναι ο Αρχιμανδρίτης Νικόλαος. Μετά το προσκύνημα συναντήσαμε τον παιδικό μου φίλο Νίκο Κατιρτζή ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Μονή, πρώτα ως μάγειρας και το τελευταίο διάστημα ως οδηγός.
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΉ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΉ ΜΟΝΗ ΞΗΡΟΠΟΤΆΜΟΥ
Στην κάθοδό μας πλέον για την Δάφνη, σταματήσαμε για ένα ακόμη – το τελευταίο – προσκύνημα στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Ξηροποτάμου, που είναι μία εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται όγδοη (8η) στην ιεραρχική τάξη.
Ηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης, Ιωσήφ Ξηροποταμινός. Κατά την ιστορία η Μονή ιδρύθηκε από τον μοναχό Παύλο Ξηροποταμινό που μόνασε την εποχή του Οσίου Αθανασίου τον Αθωνίτη, (τέλη του 10ου αιώνα). Η δε ακμή της οφείλεται στους Παλαιολόγους. Στη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά τον 16ο αιώνα στη Μονή αυτή στάθηκε μέγας ευεργέτης ο Σουλτάνος Σελίμ Β΄ που τη νίκη του εναντίον των Μαμελούκων της Τυνησίας, κατόπιν θαυματουργού εμφάνισης σαράντα πολεμιστών, την απέδωσε στους Αγίους Τεσσαράκοντα μάρτυρες, προστάτες της Μονής.
Το καθολικό της είναι αφιερωμένο στους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟ ΤΕΜΆΧΙΟ ΤΙΜΊΟΥ ΞΎΛΟΥ
Στο καθολικό της Μονής υπάρχουν τοιχογραφίες του 1783. Μεταξύ των κειμηλίων που φυλάσσονται στο Καθολικό συμπεριλαμβάνεται το μεγαλύτερο τεμάχιο Τιμίου Ξύλου που υπάρχει στον κόσμο το οποίο είχα την μεγάλη χαρά και ευλογία να προσκυνήσω και πάλι, όπως και ο συνοδοιπόρος μου Ανδρέας Σκλαρής – (Έχει μήκος 31 εκατοστά, πλάτος 16 και πάχος 25 εκατοστά. Κατά μία παράδοση είναι δώρο του αυτοκράτορα Ρωμανού A’, ενώ κατά μία άλλη αποτελεί αφιέρωμα της Αυτοκράτειρας Πουλχερίας), άλλα μικρότερα τεμάχια του ίδιου ξύλου, λειψανοθήκη με οστά των Αγίων Σαράντα Μαρτύρων και άλλες με λείψανα αγίων. Η μονή διαθέτει πολλά και αξιόλογα κειμήλια. Φυλάσσεται επίσης μέρος από τα δώρα των Mάγων που προσκύνησαν τη γέννηση του Χριστού, τμήμα από τον Ακάνθινο Στέφανο, το Σπόγγο και τη Χλαμύδα, ο δίσκος της Πουλχερίας κ.ά. Σε λειψανοθήκες, βρίσκονται τα λείψανα εξήντα ενός Αγίων.
ΔΆΦΝΗ ΑΓΊΟΥ ΌΡΟΥΣ
Φτάσαμε μετά το τελευταίο προσκύνημα μας στο πασίγνωστο Λιμανάκι της Δάφνης, το οποίο βρίσκεται στη νότια ακτή της Αθωνικής χερσονήσου μεταξύ της Μονής Ξηροποτάμου και της Μονής Σιμωνόπετρας. Χρησιμοποιείται κυρίως ως λιμάνι και σημείο εισόδου στο μοναστικό κράτος του Αθωνικού, με καθημερινά δρομολόγια από την Ουρανούπολη της Χαλκιδικής. Κατά την επιβίβαση μας στο πλοίο ” ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΊΝ ” και σιγά – σιγά την απομάκρυνση μας από τον φιλόξενο αρσανά της Δάφνης πλεύσαμε για Ουρανούπολη και από κει για την πόλη της Καβάλας με την ευχή η ΠΑΝΑΓΙΆ μας με τα χιλιάδες τοπωνύμια (θεοτοκωνύμια) που τις αποδίδονται, αντικατοπτρίζοντας την τοπική λατρεία και την ελληνική παράδοση, να μας αξιώσει σύντομα να επιστρέψουμε και πάλι στο αγιασμένο Περιβόλι της. Την ευχή και την προστασία της να έχουμε.
Μπάμπης Παναγιωτίδης
