Κοσμοπλημμύρα, υστερία, αυτόγραφα και φλας που άστραφταν, σημειώθηκαν την Παρασκευή στον παραθαλάσσιο πολυχώρο Batis New Age, όπου η high society της Καβάλας –δηλαδή εμείς, οι επώνυμες φίρμες της τάξης του ’86 του 2ου Λυκείου– γιόρτασε τα 40 χρόνια από τότε που άφησεπίσω της τα θρανία.Το κλίμα ήταν άκρως αριστοκρατικό, με το πιάνο του Τάσου, το σαξόφωνο της Πωλίνας και τη βελούδινη φωνή της Έφης, να προσπαθούν να καλύψουν τους ήχους από τα κρακ των αυχενικών μας. Οι μεγάλες φίρμες της Ερυθρού Σταυρού επέστρεψαν δριμύτερες, (αποδεικνύοντας ότι το «πιπίνι» είναι νοοτροπία κι όχι ηλικία), και άφησαν το ανεξίτηλο (και ενίοτε δυσανάγνωστο λόγω αλκοόλ) αποτύπωμά τους στο ιστορικό χρονολόγιο της τάξης.
Βέβαια, για να φτάσουμε στον τελικό θρίαμβο, περάσαμε πρώτα από… ακραία καιρικά φαινόμενα! Λίγο πριν τις 20:30, ο ουρανός άνοιξε και ξέσπασε ένα φοβερό μπουρίνι! Μετά από μια καυτή ημέρα, η φύση αποφάσισε να μας κάνει μια δροσερή «έκπληξη». Το ηρωικό προσωπικό έσερνε πανικόβλητο τα τραπέζια κάτω από τα υπόστεγα, οι συμμαθητές μας κατέφθαναν άλλοι με ομπρέλες και άλλοι μούσκεμα, αλλά κανείς δεν πτοήθηκε! Όπως παλιά στην αυλή του σχολείου, έτσι και τώρα: καμία βροχή δεν σταματά τις φίρμες!
Τα επίσημα στατιστικά
Κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας του ρεπορτάζ, το δημοσιογραφικό γκάλοπ κατέγραψε τα εξής νούμερα:
- Συνολικές Συμμετοχές:Τέτοια αθρόα προσέλευση είχε να καταγραφεί από την προηγούμενη επετειακή συνάντηση των 30 ετών στο «Πρώτο Κατσίκι»! Στόχος μας να καταρρίπτουμε τα δικά μας ρεκόρ!
- Ρούφηγμα κοιλιάς για τις φωτογραφίες: 124 λεπτά συνολικά (καταγράφηκαν 3 περιπτώσεις δύσπνοιας).
- Χάπια που καταναλώθηκαν στο μπαρ: 18 Salospir, 14 σκόνες για το στομάχι και 22 χάπια πίεσης (όλα «σβήστηκαν» επιτυχώς με ποτό, αφού κανείς δεν τα μπέρδεψε με τα σφηνάκια).
- Ατάκες του στυλ «Θυμάσαι τότε που…»; 2.450 επαναλήψεις.
- Ατάκες του στυλ «Πώς μεγάλωσες έτσι εσύ…»; 0 (απαγορεύτηκε με αυστηρό διάταγμα της Βούλας).
- Λιποθυμίες από τη νοσταλγία του σαξόφωνο: 5 (συνήλθαν αμέσως μόλις ακούστηκε η φήμη ότι έρχεται ο λογαριασμός).
- Ειδική αφιέρωση: 1 και μάλιστα μουσική, αφού στους αγαπημένους Νίκο (Λονδίνο) και Γιώργο (Ντουμπάι) αφιερώθηκε με απέραντη αγάπη το τραγούδι «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια»… (κατόπιν συνωμοσίας που είχε προηγηθεί με τον υπέροχο πιανίστα).
Οι Αποκαλύψεις και η Ζεϊμπεκιά της Χρονιάς
Και πάμε στο κορυφαίο γεγονός μυστηρίου: Ο «Άγνωστος Χ», ο Guest-Έκπληξη που είχε να φανεί 40 ολόκληρα χρόνια, ήταν ο Σάκης, που έκανε το δρομολόγιο καβάλα στη μηχανή του από τη Θεσσαλονίκη για να μας τρελάνει! Δεν απαιτήθηκε να επιδείξουμε τα απολυτήρια του ’86 για ταυτοποίηση, αν και μερικοί χρειαστήκαμε μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω ώστε να επεξεργαστούμε την εικόνα, χωρίς τις βάτες και τη λακ «Satin» του ’86. Όσο για μένα; Η ιστορία έγραψε κάτι που δεν περίμενε κανείς. Εγώ, το ορκισμένο «ντισκο-κόριτσο», η φανατική των 80s που μεγάλωσε στις ντίσκο της Καβάλας, για πρώτη φορά στη ζωή μου τόλμησα να χορέψω δημόσια βαριά ζεϊμπεκιά! Για την ακρίβεια, χόρεψα το πρώτο μισό από το «Τι σου ‘κανα και πίνεις», γιατί το υπόλοιπο μισό το απογείωσε το χορευτικό μου ταίρι, η ορίτζιναλ γιαγιά Σίσσυ. Φυσικά, ως αυθεντικά πιπίνια της εποχής, χορέψαμε και Olympians, ενώδεν μείναμε μόνο στα ρυθμικά, αλλά τιμήσαμε δεόντως και τα κλασικά μπλουζ του συγκροτήματος!Και εκεί που έλεγα ότι τα είχα δει όλα, ήρθε η απόλυτη δικαίωση. Ο Κώστας πήρε το μικρόφωνο και με έκανε κοκκινήσω με τις ευχαριστίες του. Το κερασάκι στην τούρτα; Είχε μεριμνήσει για το πιο ευφυές δώρο: ένα άρωμα BOSS, αφιερωμένο στην Boss των διοργανώσεων! Κώστα μου, σε ευχαριστώ από καρδιάς! Κι επειδή κάποια partyanimals δεν αρκέστηκαν στο παραλιακό ξενύχτι αποφάσισαν να συνεχίσουν με after κουβεντούλα στο SANTE, του «Άρχοντα της νύχτας» Μίλτου, όπου ήπιαν (κι άλλο…), άκουσαν μουσική ‘80ς κι επιδόθηκαν σε «κοινωνικά σχόλια» για τα τεκταινόμενα της μαγικής βραδιάς! Βλέπετε, καμία σημασία δεν έχει αν στα 55+ ένα καλό ξενύχτι συνεπάγεται ότι το επόμενο 48ωρο θα λειτουργείς ως «ζόμπι» εκτός τόπου και χρόνου… Σημασία έχει τελικά να βρίσκεσαι το δυνατόν περισσότερο με ανθρώπους που αγαπάς και αποδεδειγμένα σ’ αγαπούνε!
Θα σας αποκαλύψω κι ένα μυστικό, μόνο που σας παρακαλώ να μην με καρφώσετε. Ενόσω προσπαθούσα να ολοκληρώσω την ετοιμασία του φωτογραφικού άλμπουμ της συναντήσεως στην ομάδα των αποφοίτων, αίφνης σημειώθηκε παγκόσμιο «blackout» στο Facebook! Συγκεκριμένα, στις 10:57 το πρωί της Κυριακής, κατέρρευσε η πλατφόρμακοινωνικής δικτύωσης της Meta παρουσιάζοντας ξαφνική αστάθεια, και αφήνοντας μεγάλο μέρος των χρηστών της χωρίς πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες της. Που να φαντάζονταν οι τεχνικοί της πλατφόρμας που προσπαθούσαν να λύσουν το πρόβλημα, ότι εμείς ευθυνόμασταν πραγματικά για την αδυναμία πρόσβασης εκατομμυρίων χρηστών… Διότι τόση συσσωρευμένη τσαχπινιά, τόση χάρη και ομορφάδα δεν την άντεξε ούτε ο κολοσσός του παγκόσμιου διαδικτύου…! Το οπτικοακουστικό υλικό πάντως ταξινομήθηκε στο καθιερωμένο μας άλμπουμ. Μπορεί να μην έχει πάρει ακόμα την τελική του μορφή, αλλά μην ανησυχείτε. Κάποια βίντεο χρήζουν ψηφιακής βελτίωσης και το «ρετούς» το έχει αναλάβει ήδη ο Βασίλης μας. Με τις επαγγελματικές τεχνικές του γνώσεις, να είστε σίγουροι ότι θα μας δείχνει τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερους και δέκα κιλά ελαφρύτερους!Ως γκρινιάρα και πιεστική διοργανώτρια, σας ανακοινώνω ότι πλέον αναπαύομαι κι επίσημα στις δάφνες μου. Το φετινό μου καθήκον εξετελέσθη.
Και τώρα, ας αφήσουμε για ένα δευτερόλεπτο τα αστεία…Κοιτάζοντας το άλμπουμ που σταδιακά ολοκληρώνεται, με πιάνει ένας όμορφος κόμπος στο στομάχι. Πέρασαν 40 χρόνια από το 1986. Σαράντα χρόνια με τις ζωές του καθενός μας γεμάτες με χαρές, με ανηφόρες, με παιδιά, με καριέρες, με απώλειες.Όμως, την Παρασκευή το βράδυ συνέβη ένα μικρό θαύμα. Μόλις κοιταχτήκαμε, ο χρόνος έχασε τη δύναμή του. Μέσα στα μάτια σας, πίσω από τα γυαλιά πρεσβυωπίας και τα γκρίζα μαλλιά, είδα να αστράφτουν ξανά οι έφηβοι του 2ου Λυκείου. Είδα τα παιδιά που μοιράζονταν θρανία, κρυφά σημειώματα, αγωνίες για τις εξετάσεις και όνειρα για το μέλλον. Από την Καβάλα μέχρι το Τορόντο, τη Σίλικον Βάλεϊ, τη Στουτγάρδη και το Ντουμπάι, η καρδιά μας χτυπάει ακόμα στην ίδια σχολική αυλή. Θέλω να εκφράσω τις πιο θερμές, ειλικρινείς μου ευχαριστίες σε όλους σας. Στη Νίκη που κράτησε γενναία την άλλη άκρη του οργανωτικού «κουπιού». Στους ηρωικούς παρόντες που γέμισαν τον χώρο με τη ζωντάνια τους, αλλά και στους απόντες που λόγω ανωτέρας βίας δεν κατάφεραν να έρθουν, αν και πιστεύω πως η σκέψη τους ήταν μαζί μας. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους μουσικούς μας, τον Τάσο, την Πωλίνα και την Έφη, που μας ανέχτηκαν με απίστευτη υπομονή, καθώς και στο προσωπικό του Batis New Age που μας εξυπηρέτησε άψογα, παλεύοντας ακόμα και με τις καταιγίδες. Μου χαρίσατε τόση δύναμη και συγκίνηση, που σας υπόσχομαι επίσημα ότιάνευ συγκλονιστικού απροόπτου… θα είμαι η διοργανώτριά σας και στο 50ο επετειακό μας reunion!Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που κρατάτε αυτόν τον θεσμό ζωντανό από το 2011, σταθερά κάθε καλοκαίρι. Μου αποδεικνύετε ότι η εφηβεία δεν είναι μόνο μια ηλικιακή περίοδος. Είναι περισσότερο η παρέα που επιλέγεις για να θυμάσαι ποιος πραγματικά είσαι.Να είμαστε όλοι γεροί, να προσέχετε την υγεία σας, και ραντεβού στην επόμενη συνάντηση. Σας αγαπώ!
Η ξεκούραστη πλέον Βούλα Θασίτου
