Κείμενο της Ε. Παρχαρίδου στην εφημερίδα Το Καρφί
Ένα από τα δώρα που χάρισε απλόχερα η φύση στα μέρη μας είναι και ο τυρφώνας στα Τενάγη των Φιλίππων, στην Καβάλα. Το βαθύτερο κοίτασμα παγκοσμίως – μέσα σε μία τεράστια έκταση που φτάνει τα 100.000 στρέμματα – εκεί που έγινε η Μάχη των Φιλίππων το 42πχ, εκεί που βάφτισε ο Απόστολος Παύλος την πρώτη Χριστιανή, εκεί που ο ίδιος ίδρυσε την πρώτη Χριστιανική Εκκλησία της Ευρώπης, εκεί που περνούσε η Εγνατία Οδός της Ρωμαϊκής Εποχής. Ο επισκέπτης μπορεί να ακολουθήσει αυτούς τους δρόμους και σήμερα, να περπατήσει πάνω σε αυτά τα μέρη, να ακολουθήσει τις πινακίδες που καθοδηγούν.
Βέβαια, αν όντως σήμερα θελήσει κάποιος επισκέπτης να πάει εκεί, στα χωριά που βρίσκονται γύρω από αυτήν την φυσική λεκάνη, αυτό που θα δει είναι… πλημμυρισμένο τοπίο. Έναν Ντάνιελ! Σχεδόν 30.000 στρέμματα χωραφιών κάτω από το νερό εδώ και δύο μήνες τουλάχιστον, μετά δηλαδή από τις έντονες βροχοπτώσεις των τελευταίων μηνών. Η εικόνα αποκαρδιωτική. Όπως αποκαρδιωτικό είναι και το μέλλον των καλλιεργητών εκεί που βλέπουν όχι απλά άσπαρτα τα χωράφια τους… δεν τα βλέπουν καν διότι είναι κάτω από το νερό. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που καλλιεργούν εκεί: είναι περίπου 2.000 αγρότες που θα έπρεπε τώρα να βλέπουν τον ηλίανθο ή το καλαμπόκι τους, θα έπρεπε φυσιολογικά να είναι μέσα στα χωράφια με τα τρακτέρ τους και να δουλεύουν, θα έπρεπε να σκέφτονται πως θα τα πουλήσουν στους εμπόρους για να βγάλουν το μεροκάματό τους. Δυστυχώς όμως κανένα μεγάλο έργο δεν έχει γίνει, καμία κουβέντα δεν έχει πάρει σάρκα και οστά για τον επανασχεδιασμό της αποστράγγισης και της άρδευσης που να έχει προοπτική για να διαρκέσει τα επόμενα 70 με 100 χρόνια. Ένα τέτοιο έργο είχε γίνει πριν 100 χρόνια όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποξήρανε τον τυρφώνα κι έδωσε τις εκτάσεις αυτές στους καλλιεργητές, τόσο τους ντόπιους όσο και τους πρόσφυγες που είχαν καταφτάσει με την ανταλλαγή πληθυσμών.
Τώρα; Κανείς δεν ακούει αυτούς τους ανθρώπους, κανείς δεν δίνει την σημασία που πρέπει. Ούτε περιφέρεια ούτε κεντρική κυβέρνηση. Δεν είναι ένα πρόβλημα των τελευταίων μηνών – το καμπανάκι το χτυπάνε οι ειδικοί εδώ και χρόνια. Αλλά πέφτουν πάλι σε στάσιμα, σε αβαθή νερά. Σε βάλτους: αυτούς τους βάλτους του πολιτικού προσωπικού. Που είναι άφαντο. Που δεν μπορεί να καταλάβει ότι οι λογαριασμοί δεν έχουν κλείσει ακόμη. Που δεν μπορεί να καταλάβει ότι η μελλοντική τελική αναμέτρηση έρχεται σύντομα. Τα μέρη μας ποτέ δεν είχαν μεγαλοτσιφλικάδες ιδιοκτήτες γης. Δεν υπήρχαν τέτοιοι εδώ. Τώρα πως καταντήσαμε έτσι; Οψόμεθα εις Φιλίππους λοιπόν. (φωτογραφία αρχείου)
