Το Νο 1 είχε δημοσιευτεί στις 11 Απριλίου του 2022. Μια δύσκολη εποχή για όλους μας, λόγω της πανδημίας του Covid.
Τότε, έγινε αναφορά σε ποδοσφαιριστές που είχαν αγωνιστεί στα ερασιτεχνικά γήπεδα και είχαν καταπλήξει με τις επιδόσεις τους, χωρίς όμως να καταφέρουν να κάνουν το βήμα παραπάνω. Ναι, κάποιοι αδικήθηκαν. Κάποιοι άλλοι, αδίκησαν τον εαυτό τους. Πάμε τώρα να δούμε το δεύτερο μέρος, σχεδόν τρία χρόνια μετά.
Τάκης Αθανασάκης (Ορφέας Ελευθερούπολης)
Ο «σκληρός» της παρέας. Αμυντικός με φοβερό άλμα, κάλλιστα θα μπορούσε να αγωνιστεί και ως σέντερ φορ. Άλλωστε, διακρίθηκε και στο σκοράρισμα. Κεφαλιά από κόρνερ ή από φάουλ — και η μπάλα στα δίχτυα.
Έγραψε τη δική του ιστορία στο Στρατιωτικό Γήπεδο της Ελευθερούπολης. Φυσικά, θα μπορούσε να παίξει πιο ψηλά, βάσει των προσόντων του. Ένας από τους πιο δυνατούς και σκληρούς αμυντικούς που ανέδειξε το Καβαλιώτικο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.
Τάκης Ζαχαριάδης (Βύρωνας Καβάλας)
Το καλό το… «8». Στο Δημοτικό Στάδιο, «κεντούσε». Ήξερε πολλή μπάλα, σε έναν σπουδαίο Βύρωνα της δεκαετίας του ’80. Το όνομά του «έπαιξε» για τον ΑΟΚ, αλλά μέχρι εκεί. Δεν έκανε το μεγάλο άλμα. Δεν τον βοήθησαν οι συνθήκες — αλλά ήταν σίγουρα από τους σπουδαιότερους μέσους που έβγαλε η Καβάλα.
Γιάννης Συγγιρίδης (Δόξα Λυδίας)
Από το χωριό του Ζαγοράκη. Λίμπερο αλλά και αμυντικός μέσος. Ψυχάρα ο συγχωρεμένος, αλλά και πολύ μυαλωμένος παίκτης. Και εξαιρετικός χαρακτήρας. Από τη Δόξα Λυδίας, στον Ηρακλή Καβάλας και μέχρι τη Γ’ Εθνική, την εποχή του Λευτέρη Αθανασιάδη. Το χόμπι του; Η λύρα. Αγαπητός ο Γιάννης σε όλους.
Θεόδωρος Τσάνινος (Άρης Ζυγού)
Μεγάλο ταλέντο. Δεκάρι από τα λίγα. Από τον Άρη Ζυγού έφτασε μέχρι τον ΑΟΚ, αλλά δεν έκανε ποτέ τη μεγάλη καριέρα. Ίσως δεν πήρε τις ευκαιρίες που άξιζε. Με τη μπάλα στα πόδια μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα.
Γιώργος Καρασμάνης (ΑΕΚ Καβάλας)
Ο τίμιος αμυντικός. Πάντα έπαιζε για την ομάδα. Τα έδινε όλα, σε μια ΑΕΚ Καβάλας γεμάτη αστέρια εκείνη την εποχή. Δυνατό παιδί, στόπερ αλλά και λίμπερο. Ξεχώρισε και για το ήθος του. Έγραψε τη δική του ιστορία στα γήπεδα της Καβάλας, ενώ με την ΑΕΚ αγωνίστηκε και στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα.
Κώστας Κουπεκτσίδης (Κεραυνός Κρηνίδων)
Σε μια εποχή όπου ο Κεραυνός έβγαλε Χατζηαποστολίδη, Τσαπανίδη, Σφακιανάκη, Γεωργιάδη, υπήρχε και ένας ακόμη σπουδαίος παίκτης: Ο Κώστας Κουπεκτσίδης, με το νούμερο 8. Χαφ με τεχνική κατάρτιση, «έκανε δουλειές» στο γήπεδο. Δεν έφυγε όμως. Μάλλον λόγω συγκυριών.
Οι Μαυρομάτηδες και ο Σαούλ (Κοκκινόχωμα)
Στο Κοκκινόχωμα υπήρχε μια εξαιρετική φουρνιά. Γράψαμε για τους αδελφούς Βασιλειάδη, υπήρχαν και οι αδελφοί Θεοδοσιάδη. Αλλά υπήρχαν και οι δύο Μαυρομάτηδες, μαζί με τον Σαουλίδη. Αμυντικοί και οι τρεις.
Ο Σάββας και ο Σαούλ αγωνίστηκαν στον Ηρακλή στη Γ’ Εθνική, τη δεκαετία του ’80. Ο άλλος Σάββας Μαυρομάτης πήγε στον Μέγα Αλέξανδρο Ορφανίου, την εποχή του Παύλου Κοψαχείλη. Παίκτες με πολύ μεγάλο πάθος, όλοι τους. Ας μην ξεχνάμε και τους αδελφούς Κευσενίδη. Ο Πάκος στα χαφ — σπουδαίος παίκτης.
Θεόδωρος Χωλίδης (Ορφέας Ελευθερούπολης)
Ήξερε πολλή μπάλα. Αγωνίστηκε σε πολλές μεσοεπιθετικές θέσεις. Μπορούσε να παίξει σε μεγάλη ομάδα; Ναι. Αδίκησε τον εαυτό του; Ναι. Και χαρακτήρας σπουδαίος. Άφησε το αποτύπωμά του στον Ορφέα.
Χαράλαμπος Μανούκος (Νέστος Χρυσούπολης)
Σε μια εποχή με πολλούς σπουδαίους ποδοσφαιριστές στον Νέστο, ξεχώριζε για τη δημιουργικότητά του. Δεν έμεινε μόνο εκεί: αγωνίστηκε και στην Ξάνθη και στον ΑΟΚ. Δεκάρι με μυαλό και καλή πάσα.
Λευτέρης Ζουμπούλης (Ηρακλής Καβάλας, Φρίξος Ελευθερούπολης)
Ναι, αυτός αδίκησε τον εαυτό του. Μεγάλος τερματοφύλακας από τον Απόλλωνα Μουσθένης. Έπαιξε σε πολύ καλό επίπεδο με τον Ηρακλή Καβάλας, συνέχισε στον… Βαρδή και στον Φρίξο Ελευθερούπολης, όπου δεχόταν γκολ με το σταγονόμετρο. Ο Λευτέρης μπορούσε να φτάσει ψηλότερα — αλλά σε όλα υπάρχει ένα “αλλά”.
Γιάννης Κεσικιάδης
Δεν νομίζουμε ότι έχει βρεθεί διάδοχός του στον Ορφέα. Από τον Αμυγδαλεώνα, στον ΑΟΚ, στον Νέστο, στο Ορφάνι — και τέλος, στον Ορφέα, όπου για πολλά χρόνια ήταν ο πρώτος σκόρερ. Στην αρχή, πολύ γρήγορος πλάγιος επιθετικός. Στη συνέχεια, σέντερ φορ με εξαιρετικό ένστικτο. Στη σημερινή εποχή θα ήταν περιζήτητος.
Αυτά για τα παιδιά της αλάνας Νο 2. Σε μια εποχή μεταγραφών, όπου τα ευρώ που δίνουν οι ομάδες του τοπικού είναι υπερβολικά. Σε μια εποχή που οι παίκτες ζητούν περισσότερα απ’ ό,τι οι εργαζόμενοι. Είπαμε όμως… άλλες εποχές.
