Γράφει ο Χρήστος Τσελεπής
Και τώρα πρέπει να οξύνω τις αισθήσεις μου,
να μετατρέπω συνεχώς την απουσία σε παρουσία,
να διατρυπώ το γαλανό του ουρανού,
να βλέπω πέρα από την Οικουμένη,
στον άνεμο καβάλα ολοένα,
να ροβολώ στα χνάρια και στις χαρακιές
που πάνω τους περνά καθημερνά
το άρμα το χρυσό και το στιλπνό
του λαμπερού Φαέθωνα.
Να ψάχνω στη μοιραία κλίνη,
κομμάτι το κομμάτι τ΄ απομεινάρια των ανασαμών.
Να ψάχνω στη μεγάλη πολυθρόνα
τυχόν μικρά κομμάτια των νημάτων,
της πλέξης περισσεύματα.
Ν΄ ακούω στο μπαλκόνι
κουβέντες στοργικές
ακουμπισμένες στα γεράνια και στα δενδρισάκια
κι άλλες κλητήριες που κατέβαιναν
στο δρόμο κάτω σαν μικρές νιφάδες
για ν΄ αγκαλιάσουν την ακοή
προσώπων προσφιλών.
***
Οσμές και γεύσεις αξεπέραστες,
παντοτινά χαραγμένες ολόγυρα
που εκ των προτέρων ακυρώνουν κάθε σύγκριση.
Πρέπει να ψάχνω και στα προσκεφάλια μας
για έστω λιγοστές εναπομείνασες ανάσες
αγάπης και φροντίδας.
***
Όσο κι αν ψάξω μες στη μνήμη,
μια άδικη κουβέντα δε θα βρω,
μια συμπεριφορά κακή ή άτυχη.
Κι όσο κοιτώ το εικονοστάσι,
νιώθω αποτυπώματα των προσευχών που έκανε για μας
και των ευχών για τα παιδιά μας.
Προσέχω ένα – ένα τα εικονίσματα
και δε μπορεί,
όλο και θα ΄βρω ένα φιλάκι της,
αιώνιο συντροφάκι της ζωής μου.
