Δεύτερη φορά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κι εξ αιτίας της επικαιρότητας, συζητάμε με τον πρόεδρο της Ένωσης Γιατρών Ε.Σ.Υ. Ν. Καβάλας κ. Γιώργο Τεπελόπουλο. Το νέο επεισόδιο στο τμήμα Επειγόντων Περιστατικών. Στο οποίο κι ο ίδιος εργάζεται.
Η συνέντευξη
Ερ: Μήπως – επειδή τα επεισόδια στα ΤΕΠ είναι συχνά- δεν υπάρχει ψυχραιμία από τους συγγενείς των ασθενών;
Απ: Γενικότερα λόγω της μεγάλης προσέλευσης ασθενών στο νοσοκομείο και του περιορισμένου προσωπικού το οποίο δεν επαρκεί για αυτήν την προσέλευση, γι’ αυτό το χαμό που γίνεται, πολλές φορές δημιουργούνται καθυστερήσεις. Στην προκείμενη περίπτωση δεν υπήρχε καθυστέρηση, υπήρχε μια «διαφωνία» σχετικά με κάποιες οδηγίες που θα λάμβανε ο ασθενής φεύγοντας. Αυτά πολλές φορές μπορούν να συμβούν. Με την έννοια ότι ο συνοδός, ο ασθενής ο ίδιος, να μην καταλάβουν καλά τι θα τους πούμε. Να το ξαναπούμε, να το ξανασυζητήσουμε, αν έχουν κάποιο προβληματισμό να τους τον λύσουμε. Εδώ όμως η κατάσταση ξέφυγε. Ο προβληματισμός ή η αγωνία των συνοδών πήγε στο επίπεδο λεκτικής επίθεσης και προσβολών στην ειδικευόμενη συνάδελφο. Πράγμα το οποίο είναι ανεπίτρεπτο.
Ερ: Η μεγάλη πλειοψηφία των συγγενών ή των συνοδών των ασθενών, είναι ευγενικοί και φέρονται σωστά στους γιατρούς. Δε χρειάζεται να τα ισοπεδώνουμε όλα.
Απ: Εννοείται αυτό. Εμείς μιλάμε για ένα μικρό ποσοστό. Η προσέλευση στα Επείγοντα στο δικό μας Νοσοκομείο, όσον αφορά το περασμένο έτος, ήταν 88.000 ασθενείς. Είναι κοντά στα νούμερα νοσοκομείων Αθήνας, Θεσσαλονίκης. Τα περιστατικά και επεισόδια στα οποία αναφερόμαστε δεν είναι καν μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Παρόλα αυτά θα πρέπει να είναι μηδέν. Είναι ένας χώρος που εξετάζεται κόσμος και θα πρέπει να υπάρχει ηρεμία. Και στο χώρο και στους ασθενείς που βρίσκονται εκεί μέσα και κυρίως στους γιατρούς οι οποίοι θα ασχοληθούν με τον ασθενή. Οπότε θα πρέπει να υπάρχει μηδέν στα περιστατικά και επεισόδια, και όχι μετρημένα στα δάχτυλα τους ενός χεριού. Υποτίθεται ότι είμαστε στο 2025. Υπάρχει ένας πολιτισμός και μπορούμε να συζητήσουμε κάποια πράγματα. Υπάρχει μια κατανόηση από την πλευρά μας προς τους ασθενείς και προς τους συνοδούς για την ταλαιπωρία, την οποία υφίστανται. Ούτως ή άλλως το να πάει κάποιος στο νοσοκομείο, μόνο σαν διαδικασία δεν είναι κάτι ευχάριστο.
Ερ: Μήπως πρέπει να ενισχυθεί το προσωπικό ασφαλείας;
Απ: Δεν είναι στη δική μου αρμοδιότητα ο αριθμός και η τοποθέτηση του. Πάντα η έξτρα ασφάλεια είναι χρήσιμη. Αυτό που όμως πρέπει να περάσει και να αλλάξει, είναι η νοοτροπία. Όσους και να βάλεις στην ασφάλεια του Νοσοκομείου, αν ο άνθρωπος έχει πρόθεση να κάνει φασαρία, να κινηθεί πέρα από τα όρια, δεν μπορείς να τον σταματήσεις. Θα το κάνει αυτό που έχει στο μυαλό του. Από εκεί και πέρα γι’ αυτό έρχεται και ο νόμος αυτός, ο καινούργιος, ο περιβόητος, ο οποίος προσπαθεί να επιβάλει μια τάξη σ’ αυτόν τον χώρο. Αυτός ο νόμος θα ενισχύσει την προστασία του υγειονομικού προσωπικού και θα δημιουργήσει ένα ασφαλέστερο περιβάλλον για ασθενείς και προσωπικό στα νοσοκομεία. Ακριβώς αυτή είναι η λογική του νέου νόμου. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να υπάρχει αμοιβαία κατανόηση και να μην φτάνουμε σε αυτά τα επίπεδα. Κάπου όμως και οι συνάδελφοι εδώ να προφυλάξουν τους εαυτούς τους. Δεν γίνεται να έρχεσαι στη δουλειά σου και να μπαίνει κάποιος και να σε ξυλοφορτώνει. Σε καμία δουλειά δεν επιτρέπεται αυτό.
