Τον Ορφέα άρχισα να τον έχω στο μυαλό μου, στο Στρατιωτικό Γήπεδο της Ελευθερούπολης.
Γράφει ο Τάσος Πατσίδης
Τότε μαθητές του Δημοτικού, μια παρέα της γειτονιάς, δε χάναμε ούτε λεπτό από τις προπονήσεις της ομάδας ενώ ήμασταν ball boys στα εντός έδρας ματς. Δεν πρόλαβα τον Τερζανίδη, ούτε τη μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του `60. Τους παράγοντες εκείνης της εποχής, Πασβάντη, Χατζησυρλή, Αναστασίου, Ρέμμο, Χατζηευαγγέλου, τους διαδεχόταν μια νέα φουρνιά παραγόντων. Τη δεκαετία του `70 όπου δεν υπήρχαν ούτε κινητά, ούτε Facebook, ούτε Instagram, η καθημερινότητα μας είχε να κάνει μετά το σχολείο, μόνο με τον Ορφέα. Κλωτσούσαμε πίσω από τη μια εστία που είχε φόντο το στρατόπεδο. Αν μάλιστα έλειπαν παίκτες από τις προπονήσεις, συμπληρώναμε τα διτέρματα και αυτό ήταν το παιδικό μας όνειρο.
Παράλληλα ο Κατρακυλάκης, ο Τριανταφυλλίδης για μας ήταν τα ινδάλματα εκείνης της εποχής. Λέγαμε: «πω πω τι παικταράδες είναι αυτοί». Περιμέναμε πως και πως το ματς της Κυριακής. Το περίμενε όλη η Επαρχία Παγγαίου. Από νωρίς γέμιζε το γήπεδο. Φίλαθλοι απ` όλη την Επαρχία Παγγαίου. Η κερκίδα γινόταν προς το κάτω, προς το σπίτι του Παντελή του Μποσμπότη. Η τρομπέτα έπαιζε και όλοι μας ζούσαμε την ομαδάρα μας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ο καημένος ο επόπτης τι τραβούσε σε κάθε ματς… Μικροί, μεγάλοι. Ο Λάκης Γοργίας δημοσιογράφος της ομάδας. Πήγαινε αμέσως μετά στον ΟΤΕ, για να στείλει τηλεγραφήματα στις τοπικές εφημερίδες αλλά και αυτές της Θεσσαλονίκης.
Η Κυριακή της εφηβείας μας. Αν ο Ορφέας κέρδισε ο κυρ Θόδωρος μας έφερνε γλυκά στο σπίτι από το ζαχαροπλαστείο του Σαμαρά ή μας έβγαζε για σουτζουκάκια στη θρυλική ταβέρνα του Καΐπη. Αν έχανε ο Ορφέας τη βγάζαμε με… ψωμί και ζάχαρη. Που να συνέλθει ο κυρ Θόδωρος από την ήττα. Φιγούρες τότε στην κερκίδα του Στρατιωτικού Γηπέδου, ο Ζάτοπεκ (Ηλίας Ασβεστάς), ο παππούς του Φραγκούλη Σαββατιανού, ο κυρ Τέλης Βακιρτζής, ο Ζήσης Μπόνος και πολλοί άλλοι. Ο Χατζηκωνσταντίνου έξω από το γήπεδο με τη θρυλική γκαζόζα του. Η πιο σκληρή έδρα και τη Δευτέρα οι ταραξίες της Κυριακής περνούσαν από το Αστυνομικό Τμήμα. Τους περίμενε ο Καραγιάννης και οι συστάσεις ήταν αυστηρές αλλά και οι μηνύσεις ουκ ολίγες.
Τη δεκαετία εκείνη στις εκλογές για την ανάδειξη του διοικητικού συμβουλίου, ο Ορφέας πολλές φορές είχε δυο παρατάξεις. Δεν έπεφτε καρφίτσα στο καφενείο που τώρα είναι το Φαρμακείο του Κουκουλίδη. Εκεί γινόταν η ψηφοφορία. Οι εκλογές του Ορφέα ήταν μέγα γεγονός για την τοπική κοινωνία. Γενικές Συνελεύσεις αξέχαστες. Στο γήπεδο κρυφακούγαμε την τακτική του Ανέστη Καραμπετάκη και τη ψαρωτική φωνή του Τσάκαλου. Μετά… μεγαλώσαμε. Μεγαλώσαμε και ζήσαμε το 1980, το αλησμόνητο μπαράζ του Ορφέα στο Δημοτικό Στάδιο Καβάλας με τον Νέστο. Χαμός στην κερκίδα. Όλη η Ελευθερούπολη στο γήπεδο. Και μετά στο Πραβάκι, υποδοχή ηρώων στους παίκτες. Πρόεδρος ο Δήμος, προπονητής ο Κουτράκης. Ο Ορφέας στο πέρασμα των χρόνων είχε και άλλες μεγάλες στιγμές.
Πάντα τη δεκαετία του `70 έπαιζε μπαράζ με στόχο τη Β` Εθνική. Τη δεκαετία του `80, δημιούργησε ένα πολύ καλό σύνολο επίσης στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Έχασε την άνοδο στη Γ` Εθνική από τον Ηρακλή Καβάλας. Οι ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του `60 είχαν γίνει παράγοντες της ομάδας: Παπαδόπουλος, Μουλλάκης, Νοβάκης, Καλλιμάνης, ο Βαρδής που στη συνέχεια δημιούργησε τον σπουδαίο Φρίξο κλπ. Στα διοικητικά του `70 δέσποζε ο σοβαρός και τίμιος Γιάννης Καραφυλλίδης. Μερικοί επέλεξαν την προπονητική όπως ο Παμπούκας, ο Τσικ, ο Κουτράκης κλπ. Ο Τσικ (Τάκης Καρασεϊτανίδης) ήταν και στη διοίκηση. Τη δεκαετία του `90, ο Ορφέας αγωνίστηκε στη Δ` Εθνική. Παράλληλα, είχε πολλές κατακτήσεις Κυπέλλων της ΕΠΣΚ. Δημιουργήθηκε Σύνδεσμος Φιλάθλων με το όνομα του αείμνηστου Νίκου Δανιηλίδη. Εκδρομές σε όλα τα εκτός έδρας ματς. Κύπελλο Ελλάδας στη Φλώρινα με -15 βαθμούς θερμοκρασία. Προς το τέλος της δεκαετίας του `80, μπαίνει στη ζωή μας ο ραδιοφωνικός σταθμός του URP.
Ζωντανές μεταδόσεις από το Στρατιωτικό Γήπεδο Ελευθερούπολης και φυσικά από πολλά γήπεδα του νομού. Χωρίς κινητή τηλεφωνία. Εκεί έπιασα για πρώτη φορά μικρόφωνο. Εκεί ένα πέναλτι του Σταύρου Βακιρτζή που βρήκε στόχο, το μετέτρεψα σε άουτ για να μην μαθαίνει βασικός μας αντίπαλος για την παραμονή το τι κάνει ο Ορφέας. Ήταν η περίοδος 1992-1993. Βασικός αντίπαλος το Διδυμότειχο. Μια ολόκληρη κερκίδα… γελούσε. «Τι ήπιε», αναρωτιόντουσαν οι φίλαθλοι. Που να ξέρανε όμως… Εκεί περιέγραψα μια θρυλική ανατροπή με την Αλεξανδρούπολη όπου το 0-1 έγινε 2-1 στο 89` και στο 90+ και όλοι… στα σύρματα. Η ομάδα μετακόμισε στο Εθνικό Στάδιο Ελευθερούπολης την περίοδο 1993-1994 στη Δ’ Εθνική.
Εκεί αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στη Δ` και Γ` Εθνική. Από το 2015 μέχρι τώρα αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα. Το να έχεις γεννηθεί στην Ελευθερούπολη, να έχεις μεγαλώσει στην Ελευθερούπολη δίπλα στο Στρατιωτικό γήπεδο, να έχεις πατέρα άρρωστο Ορφεϊτη, να έχεις αδελφό μεγαλύτερο βαμμένο Ορφεϊτη, θες-δε θες θα… κολλήσεις και εσύ το μικρόβιο. Όλοι όσοι έχουν ασχοληθεί παραγοντικά μ’ αυτήν την ομάδα έχουν προσφέρει. Από τον Θεόδωρο Παπαδόπουλο, τον Δήμο, Κουκμά, τον Κώστα Γάκη, τον Γιάννη Μπόνο, τον Κοσμά Τριανταφυλλίδη, τον Νίκο Χωλίδη, τον Λευτέρη Ποιμενίδη, τον Χρήστο Μποσμπότη, τον Τάκη Χρυσοστομίδη, τον Σπύρο Καρακίδη, μέχρι τον Μίμη Αντωνιάδη και τον Τόμη (Χρυσόστομο) Μανωλαράς, ο οποίος τα τελευταία χρόνια είναι πρόεδρος του συλλόγου. Φυσικά και όλα τα παιδιά που ήταν στις διοικήσεις. Αναφέρομαι στις διοικήσεις που έζησα σαν φίλαθλος και σαν αθλητικογράφος. Φυσικά και πριν πέρασαν σπουδαίοι διοικητικοί παράγοντες. Μεγάλες φυσιογνωμίες του συλλόγου.
Ο αιώνιος γιατρός της ομάδας, ο Χρήστος Ντουμάνης. Η προσφορά του ανεκτίμητη… Πολλοί πικράθηκαν, έτσι όμως είναι το ποδόσφαιρο, έτσι είναι η ζωή. Η ομάδα είχε και έχει τις καλές αλλά και τις κακές της στιγμές. Έχει όμως και μια ιστορία αξιοσέβαστη. 100 χρόνια λοιπόν. 100 χρόνια μιας ομάδας που έχει βγάλει και πολλούς σπουδαίους ποδοσφαιριστές στο πέρασμα του χρόνου. Ο Ορφέας είναι εδώ και συνεχίζει… Το άρθρο μου είναι αφιερωμένο στον αδελφό μου Δημήτριο Πατσίδη.
