Βλέπω τα αρώματα που έχει η αυγή,
κοιτώ του ήλιου το ολόχρυσο στεφάνι,
δε με πειράζει που η τύχη μου αργεί,
μέσα στο δρόμο τραγουδώ κι αυτό μου φτάνει!
Από το άρωμα της άνοιξης μεθώ,
σαν βγαίνει βόλτα με το άσπρο της φουστάνι,
μου δίνει όλα όσα έχω και ποθώ,
είσαι κοντά μου, με κρατάς, κι αυτό μου φάνει!
Πόσο ωραία ειν’ η χάρη της, για δες,
στο δειλινό της έχω οίστρο και με πιάνει,
να γρατζουνίσω της κιθάρας τις χορδές,
για να σου πω πως σ’ αγαπώ κι αυτό μου φτάνει!
