Μια νέα απρόσμενη και οδυνηρή απώλεια ενός πολύτιμου φίλου, ξεχωριστού συναγωνιστή και συνοδοιπόρου στην τοπική αυτοδιοίκηση και στα κινήματα της πόλης μας ήρθε να προστεθεί σε κείνες των Βασίλη Θεοδωρίδη, Παναγιώτη Βελισσάρη και Σπύρου Σουλτάνου. Όλους μας συνέδεε πλούσια και ουσιαστική κοινή δράση στην τοπική αυτοδιοίκηση, ιδιαίτερα μέσα από την Δημοτική Αγωνιστική Συσπείρωση (ΔΑΣ) και στο κίνημα ευρύτερα των δημοκρατικών και κοινωνικών αγώνων. Όλους μας ενέπνεε το ΚΚΕ.
Ο Βασίλης Ιωαννίδης, αγωνιστής επιστήμονας και πολύτιμος συμπολίτης, έχασε απρόσμενα τη ζωή του στις 3 Σεπτεμβρίου στο νοσοκομείο της πόλης μας, ίδρυμα όπου αφιέρωσε όλη του ζωή, σαν μάχιμος γιατρός -μέχρι τη θέση του Διευθυντή της Β’ Πνευμονολογικής κλινικής- και σαν συνδικαλιστής. Επιστήμονας με την ευρεία έννοια, όχι κλεισμένος στο καβούκι του, αλλά Γιατρός Λειτουργός στην υπηρεσία του Ανθρώπου, με πλατιά επιστημονικά και κοινωνικά ενδιαφέροντα, ένας ανθρωπιστής, ο ορισμός του ανθρώπου της κοινωνικής προσφοράς. Υπόδειγμα ακεραιότητας, εντιμότητας και ανιδιοτέλειας. Καταξιώθηκε κοινωνικά και έχαιρε της εκτίμησης των συναδέλφων του. Ενδεικτικά αναφέρω ότι συμμετείχε κατά καιρούς, όχι μόνο σε ιατρικούς φορείς, όπως ο Ιατρικός Σύλλογος Καβάλας και η Ιατρική Εταιρεία Καβάλας, αλλά διετέλεσε και Πρόεδρος του Παραρτήματος της Αντικαρκινικής Εταιρείας, ενώ πρωτοστάτησε το 2016 στην ίδρυση και λειτουργία του Προκόπειου Γηροκομείου και έκτοτε συμμετείχε στο Διοικητικό του Συμβούλιο, σε έναν –όχι απροσδόκητο για όσους τον ήξεραν- συμβολισμό. Εθελοντής γιατρός σε αθλητικούς συλλόγους (Πήγασος, Μακεδονικός, Ηρακλής) και γιατρός αγώνων στο ΟΠΕΝ Σκακιστικό Τουρνουά Καβάλας. Σεμνός και αθόρυβος, βαθιά και ακλόνητα προσηλωμένος στις ιδέες που ενέπνευσαν χιλιάδες νέους της γενιάς του, της γενιάς του Πολυτεχνείου, των λαϊκών αγώνων της μεταπολίτευσης και ταυτόχρονα ένας σπουδαίος και δημιουργικός επιστήμονας. Προσηνής, μειλίχιος και καταδεκτικός, πάντα πρόθυμος για οποιαδήποτε ιατρική βοήθεια. Ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος, καλλιεργημένος με βαθιά μόρφωση, με ευγένεια, ένα ανοιχτό μυαλό, ένα βαθιά δημοκρατικό πνεύμα. Με το θάρρος της δικής του γνώμης του και ευθυκρισία, ένα ανήσυχο πνεύμα, ανυπότακτο. Παράλληλα, ενεργός πολίτης και άνθρωπος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης: τον τίμησαν πολλοί συμπολίτες του και τον ανέδειξαν πρόεδρο των Αμισιανών και δημοτικό σύμβουλο Ελευθερούπολης επί δημαρχίας Γιάννη Φιλόσογλου, καθώς και μέλος του ΔΣ της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Καβάλας, αν και ιδεολογικά διαφορετικός. Παρ’ όλα τα αξιώματα που κατείχε, προτίμησε τον Απρίλη του 2002 να ενταχθεί στην ακανθώδη Δημοτική Αγωνιστική Συσπείρωση (ΔΑΣ) και μας τίμησε καθ’ όλη την επόμενη δεκαετία ως πολύτιμο στέλεχος της εκλεκτής και δραστήριας Γραμματείας της, ενός επιτελείου διαλεχτών ανθρώπων, με σπουδαίο έργο στα τοπικά μας πράγματα, άγνωστο στους πολλούς. Και κοσμούσε επί τρεις συνεχείς αναμετρήσεις το ψηφοδέλτιό μας, πάντα πρώτος σε ψήφους, ενώ το 2002 έχασε την έδρα για 6 ψήφους, αφού το 10% που πήραμε δεν ήταν αρκετό για να εκλέξουμε δεύτερο σύμβουλο. Πάντα δίπλα μας στις συνεντεύξεις τύπου και παρουσία της παράταξης, πρώτος στις επεξεργασίες προγραμματικών θέσεων, με καινοτόμο πνεύμα και πρωτοπόρο. Εκπροσώπησε την παράταξή μας στο ΔΣ της ΔΕΥΑΚ 2003-2006 και 2007-2010, με πολλές εποικοδομητικές προτάσεις και κριτικό πνεύμα. Συμμετείχε στη Συντακτική Ομάδα της εφημερίδας μας «ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ» το 2007. Θέματα κοινωνικά, τα δημόσια κτήματα, το Σχέδιο Πόλης, η δημόσια υγεία, η αξιοποίηση του Σανατορίου, η δημιουργία ογκολογικής μονάδας, οι νέες τεχνολογίες, οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, η διάσωση των Προσφυγικών Οικισμών, τα διατηρητέα κτίρια, ανάμεσα στον ευρύ κύκλο των ενδιαφερόντων του. Πάντα με φρέσκια ματιά και φωτεινές ιδέες και προτάσεις, ρεαλιστικές διεξόδους και προσήλωση στην επίλυση προβλημάτων του λαϊκού ανθρώπου. Πρόσφερε εναλλακτικές διεξόδους, ιδιαίτερα σε μια εποχή που το αυτονόητο κοινωνικό δικαίωμα του λαού στην Υγεία μετατρεπόταν σε πληρωμένες υπηρεσίες. Όταν το δραματικό επενδυτικό αδιέξοδο του κοινωνικοπολιτικού συστήματος σε παραγωγικούς τομείς επιχειρείται να βρει ανακούφιση προσφέροντας στο ιδιωτικό κεφάλαιο τις πολυτιμότερες αξίες της λαϊκής – δημοτικής περιουσίας (παραλίες, μεγάλα ακίνητα, στρατόπεδα, υπηρεσίες κλπ).
Πρωτοστάτησε στις προτάσεις της ΔΑΣ για τις υπηρεσίες πρωτοβάθμιας υγείας στην Καβάλα, που παρουσιάσαμε μαζί στο «Όσκαρ» το 2009 – προτάσεις ακόμα επίκαιρες με μια έξοχη δουλειά που θα άξιζε να μελετήσει η δημοτική αρχή, γιατί αφορούσαν το Σύστημα Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης στην Καβάλα σε τρία γεωγραφικά σημεία, συμπεριλαμβανομένου του παλιού Νοσοκομείου, λαμβάνοντας υπ’όψη τις χωροθετήσεις και χρήσεις που προβλέπει το σχέδιο πόλης και με καταγραφή πλήρως κοστολογημένων αναγκών και πρόταση πηγών χρηματοδότησης. Στην ίδια εκδήλωση τον θυμάμαι να αναλύει το Καναδικό σύστημα δωρεάν περίθαλψης δείχνοντας μας εναλλακτικούς δρόμους εφαρμογής του στην δική μας μικροκλίμακα. Ευρυμαθής, έξυπνος, καινοτόμος, εξερευνητής του καινούργιου με ευγένεια και πολιτισμό, με σπάνια αίσθηση του χιούμορ. Είχε άλλωστε κληρονομήσει πολλά απ’ τα χαρίσματα και είχε διαπαιδαγωγηθεί από τον σπουδαίο πατέρα του Γιάννη Ιωαννίδη (ΙΩ.ΙΩ.) -λαμπρό δημοσιογράφο της «ΠΡΩΙΝΗΣ» και αντιστασιακό στις μαύρες εποχές- και την ευγενική μητέρα του Αθηνά. Στενοί τους συγγενείς μια άλλη σημαντική εξέχουσα οικογένεια της Καβάλας, με πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, η οικογένεια Ανανιάδη. Με έφερε σε επαφή με το εκπληκτικό έργο του πατέρα του, δημοσιογράφου με συνεχή παρουσία στο κοινωνικό γίγνεσθαι στα ταραγμένα χρόνια από τα εφηβικά του χρονια την δεκαετία του ΄30 ακόμα όταν δικάστηκε στα «αθεϊκά» της Καβάλας μαζί με τον πατέρα Τσουμπάκη και όταν φυλακίστηκε στις φυλακές Ιτζεδίν της Κομοτηνής μαζί με τους κομμουνιστές δημοτικούς συμβούλους το 1934. Από αυτόν γνώρισα τα δύο βιβλία του –εκδόσεις ανεκτίμητες του Δήμου Καβάλας το 1998, μετά τον θανατό του- «ΤΟ ΚΑΠΝΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ» και «Ο ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ» αρχέγονες και πολύτιμες πηγές πληροφοριών για την Καβάλα των καπνεργατικών αγώνων. Με έφερε σε επαφή με την πλούσια παράδοση των αγωνιστικών δημοτικών διοικήσεων της Καβάλας ιδιαίτερα στον μεσοπόλεμο, όπου ο πατέρας του πρωτοστάτησε. Πολλά ακόμη μπορούσε να προσφέρει, φάνηκε αυτό και μετά την δύση της ΔΑΣ, που δεν υπάρχει σήμερα για να τον τιμήσει. Φάνηκε από τη συμμετοχή του την τελευταία δεκαετία στο Διοικητικό Συμβούλιο του «Προκοπείου» Εκκλησιαστικού Ιδρύματος «Μονάδα Φροντίδος Ηλικιωμένων και Χρονίως Πασχόντων ο Άγιος Σίλας» της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, δίνοντας ουσιαστικό περιεχόμενο στην έννοια του «αγάπης του πλησίον». Συλλυπητήρια στα αγαπημένα του παιδιά Αθηνά και Γιάννη, που μόνος του μεγάλωσε και μόρφωσε, ώστε να διαπρέπουν σήμερα, αφού η αγαπημένη του σύζυγος Σέβη χάθηκε νωρίς, την αδελφή του και φίλη Νίκη, πασίγνωστη στους μηχανικούς, και τη συντρόφισά του Χρύσα και τα παιδιά της που έχασαν έναν δεύτερο πατέρα.
Βασίλης Λιόγκας
