Ο κ. Γιάννης Εριφυλλίδης δεν ήταν στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου προχθές Δευτέρα. Στην Πρωινή όπου μίλησε, έδωσε συνέχεια στα περί της πυρασφάλειας του δημοτικού θεάτρου «Αντιγόνη Βαλάκου». Δικαιώθηκα, είπε ο κ. Εριφυλλίδης.
Αναλυτικά: «Δεν λέω ποτέ κάτι το οποίο δεν ισχύει. Ποτέ δεν έχει βγει κάποιος να με διαψεύσει για οτιδήποτε έχω πει ή έχω γράψει σε ανάρτηση ή ανακοίνωση μου μέχρι σήμερα. Και ποτέ δεν λέω κάτι με κακία. Στην προκειμένη περίπτωση ότι έγινε από πλευράς μου, δεν έγινε για να μην λειτουργήσει το θέατρο. Για μένα προέχει η σωματική ακεραιότητα, η ζωή, η υγεία των συμπολιτών. Σε αυτά τα θέματα δεν υπάρχει γκρι. Είναι άσπρο ή μαύρο. Το έχεις το πιστοποιητικό πυρασφάλειας για την αίθουσα και είναι ασφαλής ο χώρος ή δεν το έχεις. Τελικά αποδεικνύεται απ’ όλα όσα είπαν και οι τρεις τους (απαντώντας στις δηλώσεις μου)… Αλλά και από αυτό που λέει τώρα η κα Βαμβακά με το Plan B, ότι είχα απόλυτα δίκαιο. Σωστά ανέδειξα το θέμα διότι έτσι κινήθηκαν πολύ πιο γρήγορα οι διαδικασίες. Μακάρι να προλάβουν να το έχουν αυτό το πιστοποιητικό για να μη χρειαστεί να πάμε στο Plan B (με παραστάσεις εκτός δημοτικού θεάτρου). Γενικά το θέατρο «Αντιγόνη Βαλάκου» πρέπει να το δούμε με ένα διαφορετικό μάτι. Και στα θέματα της προσβασιμότητας. Δεν είναι μόνο η πυρασφάλεια. Είναι ρεζίλι πια στην Καβάλα του 2026 να μην έχουν οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα ελεύθερη πρόσβαση στο κυρίως Δημοτικό Θέατρο. Από την πίσω πόρτα που λένε ότι υπάρχει η δυνατότητα, είναι πολύ δύσκολο. Είναι αποτρεπτικό για τους περισσότερους με κινητικά προβλήματα. Αν κάποιος άνθρωπος με τέτοιου είδους θέματα κινητικά πρέπει να ακολουθήσει μια ολόκληρη διαδικασία και μόνο που θα μπει από αυτήν την πίσω πόρτα, είναι αποτρεπτικό. Το σκέφτεται δυο και τρεις φορές και δεν πηγαίνει ουσιαστικά στο θέατρο. Μπορούν να σας πουν όσοι είχαν συμμετοχή στην παράσταση της κας Κολτσακίδου. Ταλαιπωρήθηκαν πάρα πολύ. Είναι ντροπιαστικό πλέον. Πρέπει να βρούμε τρόπους. Έχουν προχωρήσει πάρα πολύ η επιστήμη και η τεχνολογία. Πρέπει να γίνει πολύ πιο ανθρώπινη η πόλη και να υπάρχει μια πρόσβαση, όπως αξίζει σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Όχι μ’ αυτό που ισχύει σήμερα. Από την πίσω πόρτα και με τόσα προβλήματα και με τόσες πατέντες ή το ασανσέρ της διπλανής πολυκατοικίας… Και με τα τόσα τρελά που υπάρχουν και νομίζουν κάποιοι ότι αρκούν για να χαρακτηρίσουν ένα κτίριο ως προσβάσιμο για όλους».
