Γράφει η Λιάνα Δουτσίνη, Κοινωνική Λειτουργός
Σε κάθε περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας, ακούμε ξανά τις ίδιες λέξεις: «είχε καταγγείλει», «υπήρχε panic button», «είχε ζητήσει βοήθεια», «ήταν γνωστό στις αρχές».
Και τότε αναρωτιέμαι: αφού ήταν γνωστό ότι κινδύνευε, γιατί η γυναίκα δεν προστατεύτηκε πραγματικά ;
Γιατί μια γυναίκα που ζει μέσα στη βία και έχει ήδη απέναντί της έναν άνθρωπο που την απειλεί, την ελέγχει και μπορεί να κλιμακώσει τη βία, καλείται να παλέψει ταυτόχρονα και με ένα σύστημα που της λέει, έμμεσα ή άμεσα: «πρόσεχε εσύ, φύγε εσύ, κρύψου εσύ, πάτα το panic button αν κινδυνεύσεις».
Η προστασία όμως δεν μπορεί να είναι μόνο οδηγίες προς το θυμα..Δεν είναι η γυναίκα αυτή που πρέπει να γίνει «πιο δυνατή», να μάθει να διαχειρίζεται καλύτερα τον φόβο της ή να αποφεύγει περισσότερο τον δράστη.
Η ευθύνη για τη βία ανήκει σε εκείνον που ασκεί τη βία.
Γι’ αυτό χρειάζεται παράλληλα οργανωμένη παρέμβαση στους δράστες. χρειάζεται ουσιαστική παρέμβαση: απομάκρυνση του δράστη από την κατοικία, όπου αυτό είναι εφικτό, απαγόρευση προσέγγισης και πραγματική επίβλεψή του, με άμεση αντίδραση σε κάθε παραβίαση. Και η γυναίκα χρειάζεται σταθερή ψυχοκοινωνική υποστήριξη, από τη στιγμή της πρώτης καταγγελίας, και σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή.
Γιατί δεν γίνεται να ζητάμε από μια γυναίκα να φύγει από το σπίτι της, να πάρει τα παιδιά της και να ανατρέψει ολόκληρη τη ζωή τους, ενώ εκείνος που αποτελεί την απειλή συνεχίζει να κινείται ελεύθερα.
Το θύμα δεν χρειάζεται άλλο ένα βάρος να σηκώσει. Πρέπει επιτέλους το σύστημα να αναλαμβάνει το δικό του βάρος: να προστατεύσει, να απομακρύνει, να επιτηρήσει και να στηρίξει.
Οταν μια γυναίκα κινδυνεύει, δεν αρκεί να της πούμε να προσέχει…
