
Το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στις Ηπα και αυτό των προεδρικών εκλογών στη Βραζιλία έχουν τουλάχιστον δύο κοινά χαρακτηριστικά. Και στις δύο περιπτώσεις, τα αντιδραστικά στρατόπεδα μπόρεσαν να βασιστούν στην υποστήριξη των αφεντικών των μεγάλων αμερικανικών ηπα τεχνολογικών εταιρειών, στα βουνά των δολαρίων τους και, πάνω απ’ όλα, στον υβριδικό πόλεμό τους εναντίον του Λούλα και εναντίον των δημοκρατικών υποψηφίων μέσω του ελέγχου και της χειραγώγησης των περιεχομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία ήταν πλήρως προκατειλημμένα, μεροληπτικά υπέρ του Μπολσονάρο και του Τραμπ, γράφει ο Sergio Scorza.
Εν ολίγοις, από τη μία πλευρά, τα δισεκατομμύρια των αμερικανών Ηπα ολιγαρχών, οι απόλυτοι αφέντες των πελώριων και με τη μεγαλύτερη επιρροή εταιρειών ψηφιακής τεχνολογίας παγκοσμίως, με τα τεράστια κεφάλαια τους και την ικανότητά τους να επηρεάζουν απόψεις, γούστα, προτιμήσεις και πολιτικές διαβουλεύσεις (αρκεί να σκεφτείτε ότι μόνο ο Έλον Μασκ εισέφερε 474 εκατομμύρια δολάρια σε ρεπουμπλικάνους υποψηφίους). Από την άλλη, μια ευρεία και ισχυρή λαϊκή κινητοποίηση, η οποία, ωστόσο, αυτή τη φορά, επικράτησε και στις δύο περιπτώσεις.
Η άλλη καινοτομία ήταν ότι όλοι οι υποψήφιοι των οποίων οι προεκλογικές εκστρατείες χρηματοδοτήθηκαν πλουσιοπάροχα από την Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων, American Israel Public Affairs Committee (#AIPAC), δηλαδή, τη πιο ισχυρή φιλοϊσραηλινή ομάδα συμφερόντων με έδρα την Ουάσινγκτον D.C. ηττήθηκαν παταγωδώς. Σε αυτήν την περίπτωση, η εξαιρετικά επικριτική στάση των πολλών δημοκρατικών υποψηφίων κατά του Ισραήλ και η συνεχιζόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού απέδωσε καρπούς.
Ενώ σίγουρα δεν απέδωσε καρπούς στις προεδρικές εκλογές του 2022, η στενή σχέση της Καμάλα Χάρις με το ισχυρό φιλοϊσραηλινό λόμπι και η νυν αντιπρόεδρος έχασε εκατομμύρια ψήφους λόγω της στρατιωτικής και οικονομικής υποστήριξης της κυβέρνησης Μπάιντεν προς το Ισραήλ, η οποία συνεχίστηκε ακόμη και κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας που διαπράχθηκε στη Γάζα.
Μια εσωτερική έκθεση του δημοκρατικού Κόμματος που διέρρευσε για τις εκλογές του 2024 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Καμάλα Χάρις έχασε σημαντική υποστήριξη στην κούρσα για τον Λευκό Οίκο ακριβώς λόγω της υποστήριξης της κυβέρνησης Μπάιντεν προς το Ισραήλ. Ήταν η εποχή των εκτεταμένων καταλήψεων πανεπιστημιουπόλεων, πορειών διαμαρτυρίας και αμέτρητων διαδηλώσεων πολιτικής ανυπακοής ενάντια στην αδιάκριτη σφαγή των παλαιστινίων πολιτών από τις ισραηλινές δυνάμεις κατ’ εντολή του Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Στη συνέχεια, σίγουρα, στη βαριά ήττα (ή συντριβή) για τον Τραμπ, βάρυναν / έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε μεγάλο βαθμό ο πόλεμος στο Ιράν, η άνευ προηγουμένου βία της ICE [Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής] εναντίον μεταναστών (και όχι μόνο), το υψηλό κόστος των καυσίμων, το αυξανόμενο κόστος ζωής και, τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό/last but not least, η αυτοαναφορικότητα και η βαριά, απροκάλυπτη διαφθορά, επιδεικνυόμενη με άπειρη αλαζονεία, ολόκληρου του συστήματος εξουσίας του Τραμπ. Κι όμως, πιστεύω ότι είναι, για να μην πω περισσότερα, παραμορφωτικό να υποτιμούμε τη θέση των δημοκρατικών υποψηφίων στις σχέσεις με το Ισραήλ και την ισχυρή λαϊκή κινητοποίηση που σίγουρα έπαιξε τεράστιο ρόλο στην υποστήριξη και τη συντριπτική επιτυχία των νέων δημοκρατικών υποψηφίων, νέων στην ηλικία, ριζοσπαστικών και σοσιαλιστικών τάσεων, όπως κάνουν πολλοί σχολιαστές και «αναλυτές» που μολύνουν αυτή τη στιγμή τις εκπομπές και τις εφημερίδες.
Στην εποχή της τεράστιας παντοδυναμίας των ιδιοκτητών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των μεγάλων ψηφιακών πλατφορμών, συμβαίνει, ακόμα, το μόνο αντίδοτο να εξακολουθεί να είναι η οργανωμένη κινητοποίηση των μαζών. Και, σε αυτό, παρά όλους τους απαισιόδοξους και τους θιασώτες του καινούργιου πάση θυσία, βρισκόμαστε ακόμη, έστω και με τις δέουσες διαφορές, σταθερά με το ένα πόδι στον εικοστό αιώνα. Δεν ξέρω για πόσο καιρό, αλλά είναι ακόμη οι λαοί του κόσμου που γράφουν/κάνουν την ιστορία.
Στην περίπτωση των αμερικανικών εκλογών, θα δούμε στη συνέχεια πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, μια κατάσταση που παραμένει γεμάτη αβεβαιότητες, τόσο επειδή ο Τραμπ μπορεί να έχει γίνει μια «κουτσή πάπια», αλλά παραμένει ακόμα στην εξουσία για δύο χρόνια (θα ήταν αρκετό να θυμηθούμε τα εκατομμύρια τόνους βομβών που έριξε ο Νίξον στην Καμπότζη αφού είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ), ενώ το παιχνίδι με το Ιράν δεν φαίνεται να έχει κλείσει καθόλου, όσο και επειδή, όπως υπαινίχθηκε χθες ο Κρις Χέτζες, σε μια πρώτη εκτίμησή του εν θερμώ για την έκβαση αυτών των ενδιάμεσων εκλογών, πολλά θα εξαρτηθούν από την εσωτερική μάχη εντός του δημοκρατικού κόμματος μεταξύ του παλιού κατεστημένου που συνδέεται με τους πολυδισεκατομμυριούχους και τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και της νέας γενιάς γερουσιαστών και βουλευτών που βγήκαν νικητές από αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές.
9 Noεμβρίου 2026 –
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org


