Dark Mode Light Mode

Η προστασία των παιδιών άργησε… μια μέρα

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της κακοποίησης των παιδιών ένα ερώτημα γίνεται επιτακτικό: Τι περιμένουμε για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας; Πρόσφατα, παιδιά που απομακρύνθηκαν από το οικογενειακό τους περιβάλλον για λόγους «προστασίας» παρέμειναν σε νοσοκομεία ή ακόμη και σε αστυνομικά τμήματα, επειδή δεν υπήρχαν κατάλληλες δομές φιλοξενίας. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πόσο πίσω έχουμε μείνει. Η προστασία, όμως, αρχίζει πολύ νωρίτερα. Από τη ζεστή και σταθερή σχέση που χτίζουμε με τα παιδιά μας, ώστε να αισθάνονται ασφαλή να μιλήσουν, ακόμη και για κάτι που απλώς τα προβλημάτισε ή τους δημιούργησε υποψίες. Από την ικανότητά μας να ακούμε χωρίς να αμφισβητούμε, να κρίνουμε ή να ενοχοποιούμε. Αρχίζει από το σχολείο, που οφείλει να είναι χώρος ασφάλειας και έγκαιρης αναγνώρισης, με κατάλληλα εκπαιδευμένους εκπαιδευτικούς και επαρκή παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων. Αρχίζει και από τη γειτονιά. Από ανθρώπους που επιλέγουν να νοιάζονται και όχι απλώς να κουτσομπολεύουν. Που παρατηρούν, ενδιαφέρονται και δεν προσπερνούν όταν ένα παιδί μπορεί να χρειάζεται βοήθεια. Χρειάζεται, επίσης, σταθερή κοινωνική και ψυχοσυναισθηματική στήριξη των οικογενειών, ιδιαίτερα όσων βρίσκονται σε συνθήκες ευαλωτότητας, αποτελεσματικούς μηχανισμούς παρέμβασης και αυστηρές ποινές για τα σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος παιδιών. Η προστασία των παιδιών δεν είναι υπόθεση μόνο των ειδικών ή της Πολιτείας. Είναι ευθύνη όλων μας. Αν έστω και ένα παιδί αισθάνεται φοβισμένο, αβοήθητο και μόνο, τότε έχουμε αποτύχει.

Λιάνα Δουτσίνη

Κοινωνική Λειτουργός

Προηγούμενο άρθρο

Στις κάλπες την Κυριακή οι γεωτεχνικοί της Καβάλας – Πού θα γίνουν οι εκλογές του ΓΕΩΤ.Ε.Ε.

Επόμενο άρθρο

Ιστορικό ρεκόρ παραγωγής σε πετρέλαιο για την Energean στο τρίτο 3μηνο της χρονιάς: Αύξηση κερδοφορίας και μείωση λειτουργικού κόστους στο 9μηνο