Αφήσαμε να περάσουν μερικές μέρες για να βάλουμε στη γραμμή τις σκέψεις, τις εντυπώσεις και τα συναισθήματά μας σχετικά με τη μεγάλη διεθνή απεργία των λιμένων στις 30 οκτωβρίου, που κάλεσε η USB και υποστηρίχθηκε από πολλά συνδικάτα βάσης. Τώρα μπορούμε να το πούμε χωρίς δισταγμό: ήταν μια σημαντική μέρα αγώνα, μια επιτυχημένη κινητοποίηση, ένα ισχυρό μήνυμα που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει!
Νέοι εργαζόμενοι και φοιτητές, δίπλα-δίπλα, ακόμα πιο ενωμένοι, συνειδητοποιημένοι και αποφασισμένοι από τις διαδηλώσεις του περασμένου φθινοπώρου για την Παλαιστίνη και τον Στολίσκο. Μαζί, βγήκαμε επίσης στους δρόμους και στις 19 ιουλίου, όχι απλώς για να τιμήσουμε τη G8 της Γένοβας, αλλά για να συγκεντρωθούμε και να αναζωπυρώσουμε το νήμα αυτών των αγώνων, που 25 χρόνια αργότερα συνεχίζει να διαποτίζει, να διασχίζει τις ζωές μας.
Σήμερα είμαστε εδώ, πιο ισχυροί μέσα από τη συνείδηση του δικαίου μας/με την επίγνωση των επιχειρημάτων μας, πιο διαυγείς απέναντι στην κυβερνητική απάτη και τα συμφέροντα των αφεντικών.
Στις 30 οκτωβρίου, παραμείναμε στο μπλόκο της πύλης Albertazzi από το πρωί μέχρι το απόγευμα. Φάγαμε στην πλατεία, αναπνεύσαμε τον καπνό από τους πυρσούς και τα καμένα λάστιχα, κρατήσαμε γερά στις αλυσίδες, χωρίς να υποχωρήσουμε. Ώρες περιφρούρησης, κόπου και αποφασιστικότητας. Γιατί όταν αποφασίζεις να αγωνιστείς, δεν τα παρατάς στην πρώτη δυσκολία.
Νωρίς το απόγευμα, η πόλη μπήκε ξανά στο λιμάνι. Για άλλη μια φορά, δείξαμε, ειδικά στις πολυεθνικές της θάλασσας, ότι το λιμάνι δεν είναι μια ατομική περιουσία στα χέρια λίγων: το λιμάνι ανήκει και στην πόλη, στους εργαζόμενους της, σε αυτούς που το κρατούν ζωντανό κάθε μέρα και σε αυτούς που αρνούνται να δεχτούν τη χρήση του εναντίον ανθρώπων, λαών και για να τροφοδοτήσουν τους πολέμους!
Η πορεία διέσχισε το λιμάνι και στη συνέχεια τους δρόμους της πόλης, φτάνοντας στην Piazza De Ferrari. Φτάσαμε εκεί κουβαλώντας μαζί μας τη μνήμη της μεγάλης μάχης της 30ής ιουνίου 1960, ενάντια στην κυβέρνηση Tambroni. Και, συνοδευόμενοι όπως πάντα από τις νότες του «Στάλινγκραντ», “Stalingrado”, επαναλάβαμε σε ποια πλευρά στεκόμαστε: ο αντιφασισμός δεν είναι μια επέτειος που πρέπει να γιορτάζεται, αλλά μια καθημερινή πρακτική, μια διαχωριστική γραμμή, μια πυξίδα που συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο μας.
Οι μέρες αγώνα δεν είναι ποτέ απαλλαγμένες από αντιφάσεις, συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Αλλά δεν θα επιτρέψουμε σε μερικές γκρίνιες να μας κάνουν να χάσουμε από τα μάτια μας αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Η μάχη που δίνει η Γένοβα ενάντια στο εμπόριο όπλων και την εμπλοκή των λιμανιών μας στην πολεμική οικονομία είναι πολύ σημαντική, είναι πολύ σοβαρό θέμα για να το φθείρουν οι καθημερινές κόντρες. Κάτι πολύ μεγαλύτερο διακυβεύεται εδώ.
Οι νέοι μας λένε ξεκάθαρα ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να δώσουν τη ζωή τους στους πολέμους των κυβερνήσεων και των αφεντικών. Μας λένε ότι δεν θέλουν ένα μέλλον φτιαγμένο από επανεξοπλισμούς, στρατιωτικοποίηση και επισφάλεια. Θέλουν σχολεία, υγειονομική περίθαλψη, αξιοπρεπείς μισθούς, δικαιώματα και την ευκαιρία να χτίσουν μια ζωή. Θέλουν ένα μέλλον, όχι ένα πόλεμο!
Και θα είμαστε στο πλευρό τους. Όχι με λόγια, αλλά στους δρόμους, στα λιμάνια, στους χώρους εργασίας και σε κάθε χώρο όπου είναι απαραίτητο να οργανωθεί η σύγκρουση και να οικοδομηθεί αντιπολίτευση. Δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Δεν θα αφήσουμε τους νέους μόνους οι οποίοι επιλέγουν να σηκώσουν το κεφάλι τους και να αγωνιστούν για το μέλλον τους.
Εν τω μεταξύ, από την άλλη πλευρά, τα αφεντικά και οι οργανώσεις τους λογαριάζονται με τις ζημιές που έχουν υποστεί. Και είναι βαριές ζημιές. Επειδή στις 30 οκτωβρίου, δείξαμε ότι η δύναμη της οργανωμένης εργασίας, όταν συναντά την αποφασιστικότητα μιας γενιάς που αρνείται να τα παρατήσει, μπορεί να σταματήσει τα γρανάζια και να αμφισβητήσει, να θέσει υπό συζήτηση συμφέροντα που φαινόταν ανέγγιχτα.
Αυτό είναι το μήνυμα που αφήνουμε μετά τις 30 οκτωβρίου: δεν σταματήσαμε εκείνη την ημέρα και δεν θα σταματήσουμε αύριο. Σε όσους ήταν στους δρόμους μαζί μας και σε όσους θα συμμετάσχουν στις επερχόμενες κινητοποιήσεις λέμε ένα πράγμα: ο αγώνας συνεχίζεται, με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
Όπως φώναξε ένα αγόρι κατά τη διάρκεια της πορείας:
ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ, ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΒΑ!
WORKING CLASS COMBAT!
3 Noεμβρίου 2026 –
της Αυτόνομης Κολεκτίβας Λιμενεργατών Collettivo Autonomo Lavoratori Portuali
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org
