Σε ποιον ανήκει η Πόλις;

1. Όταν ένας δημόσιος δρόμος γίνεται ένας χώρος που πρέπει να προστατευτεί από την αμφισβήτηση, την διαμαρτυρία, [ένας χώρος έξω από κάθε αμφισβήτηση] επειδή εκεί συγκεντρώνονται τα συμφέροντα της πολυτέλειας – τα συμφέροντα του κλάδου των ειδών πολυτελείας, σε ποιον ανήκει πραγματικά η πόλη; γράφει η  Chiara Pannullo *.
2. Γιατί η βία που ασκείται στα σώματα των διαδηλωτών- αυτών που διαμαρτύρονται, ανάγεται τόσο εύκολα στην ανάγκη διασφάλισης της τάξης, ενώ η καθημερινή βία των σχέσεων εκμετάλλευσης συνεχίζει να θεωρείται μέρος της κανονικής λειτουργίας της κοινωνίας;
3. Αν η ελευθερία να διαδηλώνεις σταματά μπροστά στις βιτρίνες του πλούτου, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δικαίωμα ή μια παραχώρηση που υποτάσσεται στην προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας;
4. Τι προστατεύεται πραγματικά όταν παρατάσσονται άνδρες με εξάρτυση καταστολής πλήθους, [ή πιο απλά/καθημερινά άνδρες των ΜΑΤ] για να προστατεύσουν τους δρόμους της κατανάλωσης πολυτελείας: η ασφάλεια (ή σωματική ακεραιότητα) των προσώπων, η ιδιοκτησία ή η κοινωνική τάξη που καθιστά δυνατή μια τέτοια συγκέντρωση πλούτου;
5. Γιατί επιδιώκεται η κοινωνική σύγκρουση να είναι ορατή μόνο εφόσον παραμένει ακίνδυνη, περιφερειακή και ανίκανη να διαταράξει τους χώρους στους οποίους η οικονομική εξουσία γιορτάζει τον εαυτό της;
6. Εάν η πόλη είναι το προϊόν της συλλογικής εργασίας, στο όνομα ποιας αρχής πρέπει να αποσπαστούν οι πιο επιφανείς χώροι της από εκείνους που σκοπεύουν να αμφισβητήσουν τις ανισότητές της – έχουν την πρόθεση να καταγγείλουν τις ανισότητές της;
7. Δεν είναι αυτή μια από τις βαθύτερες αντιφάσεις της φιλελεύθερης δημοκρατίας: το να αναγνωρίζεται επίσημα/θεσμικά το δικαίωμα στη διαφωνία, αλλά να περιορίζεται υλικά η άσκησή του όταν αυτό παρεμβαίνει στα κυρίαρχα συμφέροντα;
8. Ποια αντίληψη της δημόσιας τάξης επιτρέπει να θεωρήσουμε ανεκτό τον περιορισμό της συλλογικής ελευθερίας προκειμένου να διασφαλιστεί το συμβολικό απαραβίαστο των χώρων/τόπων του πλούτου/λούσου;
9. Εάν η παρουσία μιας διαδήλωσης θεωρείται απειλή ακόμη και πριν προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά, πού τελειώνει η πρόληψη και πού ξεκινά η προληπτική ποινικοποίηση της σύγκρουσης;
10. Και πάνω απ’ όλα, όταν μια κοινωνία αρχίζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την ευαλωτότητα των δικών της βιτρινών παρά για την επισφαλή κατάσταση των ζωών που αυτές οι βιτρίνες αποκλείουν, ποια ιδέα δικαιοσύνης υπερασπίζεται πραγματικά;
11. Αν το Κράτος αυτοανακηρύσσεται εγγυητής του γενικού συμφέροντος, γιατί ο κατασταλτικός του μηχανισμός φαίνεται να καθίσταται ιδιαίτερα ορατός ακριβώς στα μέρη όπου η οικονομική ανισότητα μετατρέπεται σε χωρικό προνόμιο; Και πόσο καθολικό μπορεί να θεωρηθεί το δικαίωμα στη διαδήλωση αν συναντά τα όριά του μπροστά στα σύμβολα του πλούτου;
12. * από το Facebook
13. 28 Oκτωβρίου 2026 –

Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος     contropiano.org