Χιλιάδες νέοι και πολύ νέοι, δίχως ταμπέλες και χωρίς φόβο, έχουν διαδηλώσει σε πολλές πόλεις. Θα μπορούσαν να το κάνουν κάθε σάββατο, παρά τις δεκάδες προληπτικές απαγορεύσεις που εφαρμόζονται βάσει των τελευταίων διαταγμάτων ασφαλείας. Το κάνουν επειδή υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι αποκλεισμένοι άνθρωποι, οι νέοι φτωχοί, αυτοί που πρέπει μόνο να κοιτούν, να περιμένουν, να επιθυμούν, να κυνηγούν, να υποτάσσονται, αλλά και να παράγουν και να λαχταρούν συνεχώς την πολυτέλεια. Το πρώτο ερώτημα, γράφει ο Andrea Satta, που οι περισσότεροι ενήλικες θα πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους δεν είναι αν είναι σωστό να σπάνε τις βιτρίνες, le vetrine. Το ερώτημα είναι: αν χτίζουμε μονοπάτια όπου με κάνεις να επιθυμώ όλη σου την ευημερία, γιατί θε πρέπει να νιώθεις σίγουρος ότι μπορείς να την απολαμβάνεις για πάντα στα διάχυτα φώτα της ευμάρειας σου;
Φωτογραφία Milan in Movimento
Δεν είναι παιδαγωγικό ζήτημα, ούτε πρέπει να διεξάγουμε μια ηθικολογική σταυροφορία. δεν είναι αυτό που διακυβεύεται. Το σύστημα προτείνει το ανέφικτο/το άπιαστο/το απρόσιτο, όχι το ψωμί. Δεν είναι πλέον οι μέρες των φτωχών του Τοτό, με ρούχα τρία νούμερα μεγαλύτερα και τα κλεμμένα μακαρόνια, χωμένα στις τσέπες. Σήμερα, οι φτωχοί είναι παχύσαρκοι, τρώνε πάρα πολύ και κακώς, καταπίνουν θερμίδες και εικόνες, τρόφιμα και υπερ-επεξεργασμένα προϊόντα, αλυσίδες και πολυεθνικές εφοδιαστικές γραμμές. Το να γίνεις σταρ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν να αγοράζεις μια Ferrari.
Σήμερα, σάββατο 24 Οκτωβρίου, στον Κεντρικό Σταθμό του Μιλάνου, περιμένω ένα τρένο ανταπόκρισης και, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, στέκομαι όρθιος κοιτάζοντας τους πίνακες (ανακοινώσεων) να γυρίζουν. Δεν υπάρχει ούτε μία θέση να καθίσεις σε ολόκληρο τον Κεντρικό Σταθμό, όσο μεγάλος κι αν είναι. Σκόπιμα δεν είναι δυνατόν να καθίσει κανείς. Εγώ και μερικοί άλλοι μπορούμε να περιμένουμε στο σαλόνι/nel lounge, με τα φιμέ τζάμια, πίνοντας κάτι, άνετα, περιμένοντας να αδειάσει η πλατφόρμα. Εμείς, ναι, όλοι αυτοί, και είναι χιλιάδες, όχι. Ετούτοι πρέπει να κοιτούν, να περιμένουν, να επιθυμούν, εκπαιδευμένοι να τρέχουν τα σάλια τους, να κυνηγούν, να θέλουν. Πρέπει να θέλουν και να υποτάσσονται, να παράγουν, να πλουτίζουν, να επιδιώκουν και με κάποιο τρόπο να επιτύχουν ένα υποκατάστατο που να καταπραΰνει την απογοήτευση/την ματαίωση/την δυσφορία τους. Και αν μια μέρα μια ομάδα παιδιών, ακόμη μη επαρκώς εξημερωμένα / δαμασμένα, μα αναθρεμμένα με μια λαχτάρα για την πολυτέλεια και τη σκληρότητα του »αν είναι δικό μου, είναι δικό μου, κι αν δεν μπορείς, δεν μπορείς», τσαντιστούν και βουτήξουν/αρπάξουν όλα όσα τους κουνούσαν πάντα μπροστά στα μάτια τους και τους τα στερούσαν, σε κάνει να απορείς; Αν τους πετάς κατάμουτρα την επιτυχία σου, ή μάλλον τη δύναμή σου/την εξουσία σου, γιατί να μην αντιδράσουν αργά ή γρήγορα γκρεμίζοντας τα πάντα και παίρνοντας αυτό που τους δίνουν να μυρίσουν; Δεν υπάρχει πολιτική σε αυτό, δεν υπάρχει τίποτα, το θέμα είναι πως έχει στηθεί ένα σύστημα που τα ξεδιαλέγει όλα προς μία κατεύθυνση, μέχρι να φτάσει στον κόμπο, βασιζόμενο στο γεγονός πως η μόνη αντίδραση είναι η συμμόρφωση και η σκληρή εργασία. Και μπορεί μια μέρα κάποιος να τα σπάσει όλα. Είναι σωστό; Όχι. Αλλά είναι αυτό το ερώτημα που πρέπει να θέτουμε; Όχι. Το ερώτημα είναι, αν εγώ χτίσω ένα μονοπάτι όπου εσύ με κάνεις να επιθυμώ όλη σου την ευημερία, γιατί θα πρέπει να νιώθεις σίγουρος ότι μπορείς να την απολαμβάνεις για πάντα στα διάχυτα φώτα της ευμάρειάς σου (ή της άνεσής σου / του πλούτου σου);
Ανακοινώθηκε η αποβάθρα, στην πρώτη θέση, υπάρχει περισσότερος χώρος για τα πόδια και σου προσφέρουν καφέ. Στο “αλφάδι” δεν υπάρχει.
- ‘A livella (Το αλφάδι): Στο ιταλικό/ναπολιτάνικο πλαίσιο, το «αλφάδι» συμβολίζει τον θάνατο, ο οποίος ισοπεδώνει όλες τις κοινωνικές διαφορές (πλούσιους και φτωχούς, ευγενείς και απλούς ανθρώπους), καθιστώντας τους πάντες ίσους.
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος Comune-info
