Αυτή την εβδομάδα, ένας φοιτητής, πρώην πεζοναύτης ηπα, με πλησίασε στο τέλος ενός μαθήματος και με ρώτησε: «Αλλά δεν νομίζετε ότι το Ιράν, η Ρωσία ή η Κίνα μπορεί να μας εισβάλουν;»
«Όχι», απάντησα. «Είναι ένας ακόμη φόβος που ενσταλάζουν οι έμποροι του θανάτου. είναι οι αυτοκρατορίες που εισβάλλουν. όλοι οι άλλοι πρέπει να τους αντισταθούν. Αν η Κίνα μας εισβάλει ποτέ, θα είναι επειδή αυτή η Χώρα επέμεινε να το κάνει/να γίνει αυτό: εκείνοι που βρίσκονται στην κορυφή, επειδή πόλεμοι και συγκρούσεις είναι η καλύτερη δουλειά και η καλύτερη στρατηγική τους. αυτοί που βρίσκονται στη βάση, λόγω της δουλικότητας και της έλλειψης ταξικής συνείδησης», γράφει ο Jorge Majfud *.
Είναι μια παλιά δεισιδαιμονία, που προωθείται από τα μισθοφορικά μέσα ενημέρωσης, ότι οι αυτοκρατορίες πέφτουν επειδή δέχονται εισβολή από έναν εξωτερικό εχθρό. «Η Ρώμη έπεσε λόγω των βαρβαρικών εισβολών», επαναλαμβάνουν τα βιβλία ιστορίας, σαν μια χούφτα γερμανικών φυλών να μπορούσε να είχε νικήσει τη στρατιωτική μηχανή που είχε εξαφανίσει την Καρχηδόνα και τον ίδιο τον Αττίλα στη σημερινή Γαλλία.
Οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν επειδή δέχονται εισβολή. δέχονται εισβολή επειδή πέφτουν. Αν μια μέρα η Κίνα εγκαθίδρυε στρατιωτική βάση στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα ήταν επειδή αυτή η κοινωνία έχει αποδεχτεί με πάθος όχι μόνο 800 βάσεις σε άλλες Χώρες, αλλά και μια συλλογική αυτοκτονία: αισχρές ανισότητες· εκμετάλλευση και δαιμονοποίηση των εργαζομένων (τόσο των δικών της όσο και των άλλων)· περιθωριοποίηση των περιθωριοποιημένων· φυλετικά, θρησκευτικά και ταξικά μίση· διαιρέσεις που ενσταλάζονται από φεουδάρχες άρχοντες. Η τέλεια φόρμουλα για μια εμφύλια σύρραξη μεγάλης κλίμακας.
Όσο διαρκεί η ευημερία που προέρχεται από την ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση, ο πατριωτικός φανατισμός καλύπτει τον εσωτερικό αποικισμό. Έπειτα έρχονται οι δημαγωγοί που διαδίδουν νοσταλγία και περισσότερο μίσος, όχι για να καθυστερήσουν την πτώση, αλλά για να την επιταχύνουν.
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο παράλογο; Μέσω της συγκέντρωσης εξουσίας, που επιταχύνεται σύμφωνα με τον τύπο του σύνθετου τόκου/ανατοκισμού: οι νόμιμες μαφίες των καστών και των λόμπι. Η αντίσταση έγκειται στο ίδιο πράγμα: στην ενότητα των λαών.
Γύρω στο 1830, όταν τα πλοία της κυριαρχούσαν στις θάλασσες, η Μεγάλη Βρετανία παρήγαγε περίπου το 5% του παγκόσμιου πλούτου. Η Κίνα εξακολουθούσε να παράγει το 30%. Ένα νησί με οικονομία έξι φορές μικρότερη επέβαλε το όπιο, τις «συνθήκες ελεύθερου εμπορίου» και μια εκστρατεία ευαγγελισμού που προκάλεσε 30 εκατομμύρια θανάτους στον μεγαλύτερο πολιτισμό της εποχής του.
Δεν ήταν το ΑΕΠ, αυτή η εμμονή των σύγχρονων οικονομολόγων. Ήταν η ικανότητα συγκέντρωσης. Το Λονδίνο συγκέντρωσε κεφάλαια, στόλους, εμπορικές εταιρείες και, πάνω απ’ όλα, μια ιδέα για τον εαυτό του. Η Κίνα ήταν πλούσια, αλλά ο πλούτος της ήταν διασκορπισμένος, το Κράτος της εξασθενημένο, η αυλή της διαιρεμένη. Όταν έφτασαν τα «εκπολιτιστικά» κανόνια, ο γίγαντας ήταν ήδη τραυματισμένος εκ των έσω. Στη συνέχεια, η χριστιανική Εξέγερση των Ταϊπίνγκ θα σκότωνε περισσότερους κινέζους από όλους τους Πολέμους του οπίου μαζί.
Ο πλούτος ακολουθεί τις αυτοκρατορίες, αλλά οι αυτοκρατορίες προκύπτουν/ανατέλλουν μέσω του φανατικού συγκεντρωτισμού. Η πρώτη που θα θρυμματιστεί καταρρέει. Η συζήτηση πρέπει να επικεντρωθεί στο είδος της ενότητας: την ενότητα που πέτυχε/πραγματοποίησε ο Χίτλερ στη Γερμανία ή την ενότητα που πέτυχαν οι Ιροκουά μέσω της ριζοσπαστικής δημοκρατίας τους, που επιβίωσε για αιώνες ως ο Μεγάλος Νόμος της Ειρήνης;
Η εξουσία δεν βρισκόταν ποτέ στα χέρια των ατόμων, όσο κι αν ο φιλελευθερισμός έχει χτίσει τη μυθολογία του γύρω από τον επιχειρηματία και το δόγμα σύμφωνα με το οποίο «ο εγωισμός μου είναι ένα όφελος για τους άλλους». Η εξουσία κατοικούσε πάντα στις ενώσεις: λόμπι, κάστες, συντεχνίες, συνδικάτα, εκκλησίες. Χίλιοι άνθρωποι οργανωμένοι κάτω από μια ενιαία πεποίθηση μπορούν να πετύχουν περισσότερα από ένα εκατομμύριο διάσπαρτα άτομα.
Οι μισθοί και τα επιχειρήματα από μόνα τους δεν αρκούν για να κινητοποιήσουν μια κοινωνία. Είναι απαραίτητη η πίστη. Οι πουριτανοί που θεωρούσαν τους εαυτούς τους τον εκλεκτό λαό, οι άποικοι του Πρόδηλου Πεπρωμένου, οι ιεραπόστολοι που συνόδευαν τους δουλεμπόρους με τη Βίβλο στις μασχάλες τους: όλοι τους. Για να μην μιλήσουμε για τους Σιωνιστές.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ισχυρό από την κοινή/συλλογική τρέλα. Όταν ο φανατικός κερδίζει, κάθε γενοκτονία γίνεται πολιτισμός. Η λεηλασία καθίσταται ελεύθερη αγορά. Οι επιθέσεις γίνονται αυτοάμυνα. Η Μεγάλη Βρετανία δεν επέβαλε το όπιο: άνοιξε τις αγορές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εισέβαλαν: απελευθέρωσαν. Το Ισραήλ δεν σφάζει παιδιά: αμύνεται.
Η αφήγηση δεν είναι απλώς ένας εξωραϊσμός της εξουσίας. είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά όπλα της, επειδή πείθει ακόμη και τα ίδια τα θύματά της.
Αλλά η πίστη που ενώνει στις περιόδους προόδου/ανόδου διαιρεί στις περιόδους παρακμής. Όταν η υπόσχεση της ευημερίας παύει να υλοποιείται, ο φανατισμός στρέφεται προς τα μέσα/διπλώνεται στον εαυτό του και οι φυλές αρχίζουν να θεωρούν η μία την άλλη εχθρούς. Αυτό είναι που βλέπουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το δολάριο, «εξωφρενικό προνόμιο» της Ουάσιγκτον εδώ και 80 χρόνια, χάνει έδαφος στα αποθεματικά των κεντρικών τραπεζών. Ο χρυσός, μάρτυρας αιώνων δυσπιστίας, σπάει όλα τα ρεκόρ. Το χρέος υπερβαίνει τα 39 τρισεκατομμύρια δολάρια (34,715 δισεκατομμύρια ευρώ) και η πληρωμή των τόκων απορροφά περισσότερους πόρους από τον προϋπολογισμό του Πενταγώνου.
Η μισή Χώρα θεωρεί την άλλη μισή υπαρξιακή απειλή. Πολιτοφυλακές, τείχη, δυσπιστία στις εκλογές και τα δικαστήρια. Αυτά δεν είναι μεμονωμένα συμπτώματα. Είναι η διάλυση αυτής της ένωσης που γεννήθηκε για να κρύψει τις βαθιές διαιρέσεις της (εθνικές, φυλετικές, ταξικές) και η οποία λειτούργησε όσο η προσποίηση παρήγαγε τεράστια πλεονεκτήματα, όπως στην περίπτωση της δουλείας.
Η Ουάσινγκτον χρειάζεται έναν νέο εξωτερικό εχθρό για να συνεχίσει να ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και να κοινωνικοποιεί τα χρέη. Τώρα είναι η σειρά της Κίνας και μετά του Ιράν. Αλλά ούτε το Ιράν ούτε η Κίνα θα ονειρεύονταν ποτέ να εισβάλουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για αυτούς, αρκεί να περιμένουν: αν ο εχθρός κάνει λάθος, μην τον διακόπτετε.
Εν τω μεταξύ, η νέα ευρωπαϊκή «Δημοκρατία της Μπανάνας» στρατιωτικοποιείται κατόπιν εντολής της Ουάσινγκτον. Για να το κάνει, πρέπει να μειώσει τη χρηματοδότηση των κοινωνικών της θεσμών. Όπως στην Αργεντινή, κάθε φορά που καίγεται ένας κάδος απορριμμάτων ή σπάει μια βιτρίνα στους δρόμους της Γαλλίας, τα μισθοφορικά μέσα ενημέρωσης ανακαλύπτουν ξαφνικά τη «βία».
Μιλούν για βανδαλισμό, για ριζοσπαστισμούς, για μια απειλή στη δημοκρατική τάξη. Δεν «ανακαλύπτουν» ποτέ τη βία όταν μια κυβέρνηση καταργεί τα δικαιώματα των εργαζομένων που έχουν κερδηθεί εδώ και γενιές· όταν μια μεταρρύθμιση, που αποφασίζεται σε μακρινά γραφεία, αναγκάζει εκατομμύρια ανθρώπους να εργάζονται περισσότερο για λιγότερα· όταν η αξία που παράγεται από τους εργαζόμενους μεταφέρεται στους μετόχους και τους πιστωτές των hedge funds/αντισταθμιστικών αμοιβαίων κεφαλαίων· ούτε όταν οι συνταξιοδοτικές τους αποταμιεύσεις επενδύονται στη Βιομηχανία του Θανάτου.
Αυτή η βία δεν θρυμματίζει τζάμια. Θρυμματίζει ζωές, και αυτό αποκαλούν «φιλελεύθερη δημοκρατία», τη μεγάλη απάτη του καπιταλισμού.
Μόνο τα τελευταία 30 χρόνια, οι δυτικές αυτοκρατορίες έχουν βομβαρδίσει, εισβάλει και χρηματοδοτήσει σφαγές που έχουν προκαλέσει εκατομμύρια θανάτους, από το Ιράκ μέχρι τη Λιβύη, από το Σαχέλ μέχρι την Παλαιστίνη. Πόσοι από τους υπεύθυνους έχουν λογοδοτήσει για τις πράξεις τους σε ένα δικαστήριο; Κανένας. Οι ίδιοι άνθρωποι που απαιτούν τάξη στους δρόμους του Παρισιού έχουν θεσπίσει χάος, δουλεία (σήμερα στη Λιβύη και το Κονγκό), πείνα και θάνατο σε δεκάδες Χώρες. Η ατιμωρησία δεν είναι ένα ελάττωμα του συστήματος. είναι ο λόγος ύπαρξής του.
Συγκριτικά, η βία των λαϊκών διαμαρτυριών είναι ελάχιστη. Είναι η αντίδραση εκείνων οι οποίοι έχουν εξαντλήσει τις επιλογές που προσφέρονται από την ψήφο, από τις απαιτήσεις για δικαιοσύνη και από τις πορείες ενάντια στους ατελείωτους πολέμους και τις Γενοκτονίες. Η ιστορία το επιβεβαιώνει με αδιαμφισβήτητη κανονικότητα [ή αδιαφιλονίκητη σταθερότητα]: κανένα δικαίωμα δεν έχει παραχωρηθεί μέσω της γενναιοδωρίας των ισχυρών. Όλα αποσπάστηκαν με την πίεση και τη βία εκείνων που βρίσκονται από κάτω.
Καθώς το κέντρο κατακερματίζεται, η περιφέρεια μαθαίνει το μάθημα που ξεχνούν οι αυτοκρατορίες. Οι διασκορπισμένοι λαοί, ταπεινωμένοι από την οργανωμένη δύναμη των λίγων, αρχίζουν να αναγνωρίζονται σε έναν κοινό σκοπό. Ο καταλύτης ήταν η Γάζα. Βρισκόμαστε στο δρόμο προς μια Παγκόσμια Ιντιφάντα. Οι ελίτ της παγκόσμιας εξουσίας επενδύουν περιουσίες/τεράστια ποσά στην καταστολή, την προπαγάνδα και τις εκλογές για να το καθυστερήσουν. Μπορεί να καταφέρουν να το αναβάλουν για λίγα χρόνια, αλλά δεν θα μπορέσουν να το εμποδίσουν. Η πυριτιδαποθήκη θα συνεχίσει να στεγνώνει και μια σπίθα θα κάνει τα υπόλοιπα.
– ο Jorge Majfud είναι ένας ουρουγουανός-αμερικανός συγγραφέας και αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τζάκσονβιλ στη Φλόριντα.
Μετάφραση: La Zona Grigia
Πηγή: https://www.commondreams.org/…/global-intifada-vs-empire
24 Oκτωβρίου 2026 –
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org
