Χθες το πρωί απροσδόκητα χάλασε το ωραίο κλίμα της παρέας, στον καφενέ στον οποίο απολαμβάνουμε τον καφέ μας. Η παρέα μας αποτελείται από φίλους που η φιλία μας χτίστηκε από παλιά στα θρανία, στους χώρους δουλειάς και της κοινωνικής δράσης. Είναι πολυσυλλεκτική, πολυκομματική και τα θέματα που κυρίως συζητούμε είναι γενικώς αυτά που επικρατούν στην επικαιρότητα. Κυρίως τα βλέπουμε συνήθως με ένα βλέμμα σκωπτικό, προσπαθώντας οι ώρες της συντροφιάς μας να περάσουν ευχάριστα.
Χθες τα πράγματα άλλαξαν και αιτία ήταν μια δημοσκόπηση της Alco. Την φωτιά την άναψε ο Θοδωρής. Αυτός, ενεργός Νεοδημοκράτης, ήρθε φορτωμένος με τα στοιχεία της δημοσκόπησης αυτής και, απευθυνόμενος σε κάποιον του διπλανού τραπεζιού, πιθανόν ομοϊδεάτη του, του είπε: «Μας την έκανε τη ζημιά –ακολούθησε μια βρισιά για τον ζημιάρη– 4% επάνω αυτός με την πρώτη, κάτω από το όριο που έβαλε ο Μητσοτάκης για να τα παρατήσει, εμείς. Πού πάμε αδελφέ! Με το 23,8% που μας δίνει η Alco ασφαλώς πουθενά, και ακόμη δεν ξεμύτισε ο Σαμαράς». Ήρθε, έκατσε στο τραπέζι μας ξεφυσώντας. Ο Δημήτρης, το πειραχτήρι της παρέας, τον τσίγκλησε λέγοντάς του: «Μη νοιάζεσαι Θοδωρή, τα πράγματα είναι μιλημένα· θα έχουμε κυβέρνηση Μητσοτάκη – Τσίπρα, θα συνεργαστούμε». Ο Δημήτρης είναι με τον Τσίπρα. Ο Αλέξης για τον Θοδωρή είναι κόκκινο πανί, δεν υπάρχει χειρότερος πολιτικός για αυτόν. Πιστεύει ότι αυτός και η παρέα του, όπως λέει, με τη διακυβέρνησή τους έκαναν το μεγάλο κακό στην Ελλάδα. Αναψοκοκκινισμένος στόλισε πρώτα τον Δημήτρη για την πολιτική επιλογή του: «Ρε φιλαράκι, χρόνια κάνουμε παρέα και απορώ, ξέρεις ότι σε εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω αυτή την επιλογή σου. Το καλό για την Πατρίδα μας το θέλουμε και οι δύο. Μυαλό αρκετό δεν σου λείπει, το πόσο πίσω μας πήγε το ξέρεις. Τι είναι αυτό που σε τραβάει σ’ αυτόν; Ο Μητσοτάκης τα κατάφερε, ανύψωσε την οικονομία, ενίσχυσε την άμυνα, είναι ο καλύτερος σήμερα στην πολιτική σκηνή, πώς να το κάνουμε. Το δείχνουν εξάλλου όλες οι δημοσκοπήσεις. Οι καιροί δύσκολοι, ο Τούρκος καιροφυλακτεί, ετοιμάζεται, η Ευρώπη φλέγεται. Χρειαζόμαστε σταθερή Κυβέρνηση, είναι η μόνη λύση. Ήρθε τώρα ο δικός σου παίζοντας τον Ανδρέα να ξεγελάσει τον κόσμο, περνάνε μωρέ αυτά τώρα; Έκανε ένα μπαμ στην αρχή με ένα 17%. Δες τώρα, κατρακυλάει στο 13%, το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει στο 11%, θα την κερδίσει τη δεύτερη θέση. Και αυτός ο Ανδρουλάκης ρε παιδιά, δεν τον καταλαβαίνω. Δεν βάζει έναν προσιτό στόχο, αλλά ονειρεύεται να κερδίσει τη Ν.Δ. Παναγιά μου στόχο! Πού πας βρε Καραμήτρο με τέτοιους ανεδαφικούς στόχους!» Ο Δημήτρης, όση ώρα αγόρευε παθιασμένα ο Θοδωρής, τον έβλεπε και γελούσε ικανοποιημένος· πέτυχε τον σκοπό του, τον έκανε μπαρούτι. Παραδόξως, αντέδρασε απροσδόκητα με τα λεγόμενα του Θοδωρή ο Άγγελος, ένας Πασόκος. Δεν το περιμέναμε, γιατί ο Άγγελος είναι ένας πράος άνθρωπος, που ο λόγος του είναι μετρημένος και έχει ουσία. Μας ξάφνιασε ιδιαίτερα η ένταση του λόγου του: «Σιγά ρε Θόδωρε που θα μας παρουσιάσεις τον Μητσοτάκη σας ότι μας έσωσε. Τα 37 δις που του άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη ήταν αυτά που του έδωσαν τη δυνατότητα να κάνει όλες αυτές τις παροχές που ανέφερες. Πες μου μια δική του οικονομική επιτυχία. Εγώ όσο και αν ψάχνω δεν βρίσκω. Όλα τα επιτεύγματα που προβάλλει οφείλονται στο μαξιλαράκι του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι αλήθεια όμως ότι έκανε τους πλούσιους πλουσιότερους. Δημιούργησε τους νεόπλουτους των ανεμογεννητριών και της ενέργειας. Τι έκανε μωρέ για τη νεολαία μας; Καμία στήριξη, καμία βοήθεια. Οι νέοι μας, οι σπουδαγμένοι, φεύγουν ομαδόν στην ξενιτιά. Αδειάζει η χώρα από τα καλύτερα μυαλά. Αυτοί που μένουν, με τα μεροκάματα της πείνας φυτοζωούν. Δεν δημιουργούν οικογένειες, δεν γεννούν παιδιά. Η χώρα γερνά επικίνδυνα, γεροντοκρατείται, σβήνει. Ναι βρε, ελπίδα για τη χώρα είναι το ΠΑΣΟΚ. Έχει την προϊστορία του, που είναι μόνο εθνική προσφορά. Αυτό θέλουμε, να γίνουμε πρώτη δύναμη, να έχουμε λόγο, να κυβερνήσουμε πάλι. Ασφαλώς και το 11% που μας δίνει η δημοσκόπηση της Alco δεν είναι το πραγματικό μας ποσοστό. Αυτό θα το δείτε στις εκλογές και θα εκπλαγείτε. Υπάρχει στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ο νουνεχής κόσμος γυρνά στο ΠΑΣΟΚ». Ο Δημήτρης, μόλις σταμάτησε ο Άγγελος, άρχισε να τον χειροκροτεί. Έκανε μια χαρακτηριστική κίνηση κοροϊδευτικής επιβράβευσης και είπε: «Καλά βρε, δεν ντρέπεστε; Ποιος βρε είναι υπαίτιος για την τραγωδία της πτώχευσης; Οι χαρακτηριστικές κομματικές παροχές στους ημετέρους σας, πράσινους και μπλε, μας οδήγησαν στην καταστροφή. Τα ξεχάσατε μωρέ; Η κομματοποίηση του Κράτους και της ζωής μας ξεχνιούνται; Ήρθε ένα κόμμα γέννημα και θρέμμα λαϊκό, με ανθρώπους βγαλμένους από τα σπλάχνα του λαού μας και όχι από τα μεγάλα τζάκια, και κυβέρνησε. Δεν το ανεχτήκατε. Έπρεπε να φύγει, ήταν το νέο, το καθαρό που σας τρόμαξε. Έπρεπε να φύγει. Ο λαός το στήριξε δύο φορές, έφυγε αφήνοντας πίσω χρήμα, όχι ρημάδια. Αυτό ήταν το κόμμα του Αλέξη». Ο Θοδωρής σηκώθηκε επάνω έτοιμος να χιμήξει λεκτικά: «Στάσου Δημητράκη, περίμενε, γιατί εσύ πας να μας παρουσιάσεις τον αρχηγό σου σαν τον σωτήρα μας. Αυτός δεν είναι μωρέ που το ΝΑΙ το έκανε ΟΧΙ; Η “πρώτη φορά Αριστερά” δεν έκλεισε τις τράπεζες, δεν διέλυσε τη μεσαία κοινωνική τάξη που ήταν η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας;» Ο Δημήτρης είδε τον Θοδωρή έτοιμο για εγκεφαλικό, του έπιασε το χέρι και του είπε ήρεμα τώρα: «Αχ βρε Θοδωράκη μου, τι να σου πω, είστε αθεράπευτα κομματικοί οπαδοί και τα λάθη των κομμάτων σας, που είναι φανερά, δεν θέλετε να τα δείτε. Ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κόμμα τουλάχιστον δεν φαίνεται να έκλεψε και είναι αλήθεια ότι δεν χρωστά στις τράπεζες όπως τα κόμματά σας. Καταδικασμένοι κλέφτες του δημόσιου χρήματος υπάρχουν στα δικά σας κόμματα της εξουσίας. Πολύ το πήγαμε όμως βρε Θόδωρε, ας το αφήσουμε εδώ. Δες γύρω, γίναμε θέαμα, όλοι εμάς κοιτούν. Τέλος». Ο Θόδωρος ήταν έτοιμος, την τελευταία λέξη να την καταπίνει. Έκανε ένα γύρω, κούνησε την κεφαλή, είδε, έκατσε κάτω δαγκώνοντας τα χείλη από ντροπή. Χθες για εμάς ήταν μια κακή μέρα.
Παναγιώτης Φώτου
