Κείμενο της Στέλλας Αργυρίου
Η δήλωση της Εριέττας Μαυρουδή ότι δεν αισθάνθηκε ποτέ τη μητρότητα άνοιξε μια δύσκολη συζήτηση. Και σχεδόν αμέσως αρχίσαμε να αποφασίζουμε: ειλικρινής ή σκληρή;
Καλή ή κακή μητέρα;
Θα ήθελα, πριν την κρίνουμε, να σταθούμε και να ακούσουμε. Δεν βιώνουν όλες οι γυναίκες τη μητρότητα με τον ίδιο τρόπο. Δεν νιώθουν όλες όσα τους είπαν ότι θα νιώσουν. Χρειάζεται να μπορούν να μιλήσουν γι’ αυτό χωρίς διαπόμπευση. Χρειάζεται όμως να ακούγεται και η πλευρά του παιδιού.
Πριν από λίγο καιρό, η Σοφία Καρβέλα είχε μιλήσει για τη δυσκολία να μοιράζεται τη μητέρα της, την Άννα Βίσση, με ολόκληρο τον κόσμο. Εξέφραζε αγάπη και θαυμασμό, μαζί με κάτι πολύ προσωπικό: την επιθυμία να την έχει περισσότερο δική της.
Οι δύο ιστορίες είναι διαφορετικές. Δεν ξέρουμε τις σχέσεις τους από μέσα. Μας θυμίζουν, όμως, ότι ένας γονιός και ένα παιδί μπορεί να έχουν ζήσει τα ίδια χρόνια πολύ διαφορετικά. Ο ένας να θυμάται πόσο προσπάθησε. Ο άλλος πόσο περίμενε. Ο ένας να λέει «ήμουν εκεί με τον τρόπο μου». Ο άλλος να αισθάνεται «εγώ σε χρειαζόμουν αλλιώς».
Και τα δύο αξίζουν να ακουστούν.
Υπάρχει ένα βιβλίο της Άλις Μίλερ, «Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας». Ο τίτλος του με κάνει να σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι μεγαλώνουν και εξακολουθούν να ζητούν μέσα τους άδεια για να πουν ότι κάτι τους πόνεσε. Πρώτα εξηγούν πόσο καλοί ήταν οι γονείς τους, πόσα πέρασαν, πόσα πρόσφεραν. Και στο τέλος, σχεδόν ψιθυριστά, λένε το παράπονό τους. Σαν να πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι ευγνώμων για να δικαιούσαι να είσαι και πληγωμένος. Για μένα, εκεί βρίσκεται η ουσία, να μπορούμε να ακούμε μια δύσκολη αλήθεια χωρίς να βιαζόμαστε να βγάλουμε ετυμηγορία.
Μπορεί η μητέρα σου να έκανε ό,τι μπορούσε. Μπορεί κι εσύ να χρειαζόσουν περισσότερα. Μπορεί να την αγαπάς, να την καταλαβαίνεις και να έχεις παράπονο. Όλα αυτά χωρούν στην ίδια σχέση.
Και ως γονείς, δεν θα καταφέρουμε να μη στενοχωρήσουμε ποτέ τα παιδιά μας. Μπορούμε, όμως, να προσπαθήσουμε να μη χρειάζεται να μας παρηγορήσουν όταν μας λένε τι τα πόνεσε. Να αντέξουμε να ακούσουμε. Χωρίς αμέσως ένα «ναι, αλλά». Χωρίς κατάλογο θυσιών.
