
Γαλλία, 5 νοεμβρίου 2026. Η μαζική γενική απεργία παραλύει τη χώρα, πολιορκώντας τα εκτεθειμένα νεύρα των παλατιών της εξουσίας.
Ένα εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη Γαλλία, τριακόσιες πενήντα χιλιάδες μόνο στο Παρίσι. Τα συνδικάτα των εργαζομένων και το φοιτητικό κίνημα ενώνονται ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής. Οι δρόμοι πλημμυρίζουν από μια εξαιρετική ζωντάνια, η οποία είναι παράλληλα και πολιτιστική: η Πλατεία της Δημοκρατίας/Place de la République μεταμορφώνεται, ανάμεσα στις νότες μιας πλήρους ορχήστρας βιολιών, φανφάρες και εντυπωσιακές μαζικές χορογραφίες, γράφει ο Lucio Alvio.
Ένας νέος ύμνος αντηχεί παντού: «Δύο αγάπες έχω: τη φανφάρα και την επανάσταση» – «J’ai deux passions: la fanfare et la révolution». Είναι μια ανάσα νεότητας που ανεβαίνει στο βήμα, παίρνει τον λόγο. Διεκδικεί ξανά τις ρίζες ενός λαού που γεννήθηκε από μια επανάσταση. Με δημιουργικότητα, χαρά και δύναμη.
Η εξουδετέρωση αυτής της εκρηκτικής δύναμης γίνεται η απόλυτη προτεραιότητα των φυλάκων του μακρονικού λυκόφωτος, εμφανώς τρομοκρατημένων από οτιδήποτε άλλο εκτός από το υπουργικό γκρι. Η πορεία δεν έχει καν ξεκινήσει ακόμα. Δεν έχει προλάβει να οργανωθεί. Και όμως, η ανάπτυξη δυνάμεων είναι ήδη επιπέδου εμπόλεμης κατάστασης.
Μονάδες καταστολής των CRS και πράκτορες της BAC μπλοκάρουν μια διασταύρωση. Μια διμοιρία ορμάει πίσω από μια ομάδα διαδηλωτών για να μπλοκάρει κάθε οδό διαφυγής. Ο στόχος της επιδρομής είναι ζωτικής στρατηγικής σημασίας: οι καλλιτέχνες της συλλογικότητας/κολεκτίβας Black Lines.
Η επιχείρηση είναι επιστημονική-προληπτική: Να εμποδιστεί πάση θυσία να πορευτούν με το πανό που γράφει «διεθνής Εξέγερση». Μην τυχόν και ο γραπτός λόγος βρει κάποιο χειροπιαστό στήριγμα, ιδίως λίγες εβδομάδες πριν από την μεγάλη συντονισμένη ευρωπαϊκή διαδήλωση ενάντια στην ακρίβεια και υπέρ του δικαιώματος στη στέγη, που έχει προγραμματιστεί για το τέλος του μήνα.
Μια εξαιρετικά βίαιη επίθεση. Εν ψυχρώ. Το αποτέλεσμα είναι το συνηθισμένο αριστούργημα της διαχείρισης δρόμων: αίμα, ακτιβιστές στο έδαφος, αρκετοί τραυματισμοί. Ανάμεσά τους είναι ο Itvan K., συν-ιδρυτής του κινήματος. Τρία χτυπήματα στο κεφάλι με μεταλλικό γκλομπ – η τυπική μέθοδος για την αποκατάσταση της δημοκρατικής τάξης. Καταλήγει στο νοσοκομείο. Από το φορείο του, ο καλλιτέχνης αναλύει τη δυναμική της επίθεσης/εφόδου και ξαναρχίζει τη μάχη. Ακολουθούν τα λόγια του προς την Contre Attaque.
CA: Μάθαμε για την εισαγωγή σου στο νοσοκομείο χθες, σε συνέχεια της ενωτικής διαδήλωσης στο Παρίσι. Μπορείς να μας συστηθείς σύντομα όπως και να μας συστήσεις το κίνημά σας Black Lines;
I.K: Ονομάζομαι Itvan K. Είμαι ένας από τους ιδρυτές του κινήματος Black Lines, μαζί με τον καλλιτέχνη γκράφιτι Lask, σχεδόν πριν από μια δεκαετία. Η συμμετοχή μας στο τρέχον κίνημα συνίστατο, από την αρχή, στη δημιουργία μεγάλων συλλογικών τοιχογραφιών που έφεραν κοντά περισσότερους από είκοσι καλλιτέχνες, κυρίως στο Παρίσι και τα προάστια, σε διάφορες γειτονιές.
Δημιουργήσαμε μία στο Saint-Denis, μία στο Vitry και έξι στο Παρίσι. Στόχος ήταν να υποστηρίξουμε το κίνημα των μαθητών λυκείου. Αυτά ήταν, στην πραγματικότητα, έργα υποστήριξης αυτού του αγώνα, ο οποίος, για εμάς, αντιπροσωπεύει τη συνέχεια του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων, αλλά προωθείται από την επόμενη γενιά. Με άλλα λόγια, ένα πραγματικό αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη.
Δημιουργήσαμε επίσης, όπως κάνουμε για κάθε κοινωνικό κίνημα από τα Κίτρινα Γιλέκα και μετά, πανό που προορίζονται για την κεφαλή της πορείας, με σκοπό τη μεταφορά μηνυμάτων με ισχυρό αντίκτυπο μέσα στις διαδηλώσεις.
CA: Έχουμε καταγράψει στο παρελθόν πώς έχετε γίνει ιδιαίτερα στόχος των αρχών, τόσο κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων όσο και για τις διάφορες τοιχογραφίες σας. Θα θέλαμε να επιστρέψεις σε αυτό το κατασταλτικό πλαίσιο και σχετικά με το τι συνέβη χθες κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης;
Ναι, έχουμε γίνει στόχος της καταστολής από την εποχή του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων. Εκείνο τον καιρό βγάζαμε [ σηκώναμε) ένα διαφορετικό πανό κάθε σάββατο. Και ο στόχος της αστυνομίας φαινόταν να είναι η συστηματική κατάσχεση του πανό μας. Από την αρχή κιόλας της διαδήλωσης, μας έλεγαν, με απειλητικό τόνο, «Θα σας το πάρουμε αυτό».
Γίναμε επίσης μάρτυρες αρκετά εμβληματικών σκηνών. Μας έχουν σταλεί φωτογραφίες που δείχνουν αστυνομικούς να ποζάρουν με τα πανό μας ως μπάντα μασκοφόρων, σαν να ήταν τρόπαιο.
Πιστεύουμε ότι τα πανό μας γίνονται στόχος για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή η αστυνομία θέλει να κάνει τον κόσμο να πιστεύει ότι αυτή υπαγορεύει τη ροή της πορείας, αυτή θα δώσει το ρυθμό. Ωστόσο, μόλις υπάρξει ένα κύριο μέτωπο, η πορεία και οι διαδηλώσεις μπορούν να ξεφύγουν από τον έλεγχο της και να συνεχιστούν.
Δεύτερον, επειδή τα μηνύματά μας είναι επαναστατικά καλέσματα. Το χθεσινό ήταν «διεθνής Εξέγερση» και ένα άλλο από τα πανό μας έφερε το σύνθημα: «Θα έχουμε μόνο ό,τι πάρουμε (μόνοι μας) – «Θα έχουμε μόνο αυτό που διεκδικήσουμε». Νομίζω ότι γι’ αυτούς τους λόγους είμαστε ιδιαίτερα στοχοποιημένοι, επειδή απευθύνουμε ένα συλλογικό κάλεσμα να απελευθερωθούμε από τις αλυσίδες μας.
Αυτό που συνέβη χθες είναι αρκετά εμβληματικό. Από την αρχή κιόλας της διαδήλωσης, πριν καν προλάβουμε να οργανώσουμε μια πορεία, οι αστυνομικοί έφτασαν ταυτόχρονα από όλες τις πλευρές σε μια διασταύρωση μεταξύ αρκετών λεωφόρων. Έχουμε βίντεο γυρισμένο από μια ταράτσα, που τους δείχνει να έρχονται από μπροστά, από αριστερά και από δεξιά, με μια μονάδα να φτάνει ακόμη και από πίσω, μπαίνοντας σε έναν μικρό δρόμο. Σχημάτισαν μια αρκετά μεγάλη ομάδα.
Θα έπρεπε να ξαναμετρήσουμε με ακρίβεια στο βίντεο, αλλά μου φαίνεται ότι ήταν τουλάχιστον ίσοι σε αριθμό με εμάς. Και άλλες ομάδες της πολιτικής αυτονομίας δέχτηκαν επίσης επιθέσεις/εφόδους.
Τα πρώτα χτυπήματα έγιναν με μεταλλικά γκλομπ, όχι με εύκαμπτα. Στόχος ήταν επομένως να προκληθεί η μέγιστη δυνατή ζημιά. Από την πλευρά μου, είχα προστασία στα μπράτσα και τα χέρια μου. Ευτυχώς, μου επέτρεψαν να αποκρούσω τα πρώτα χτυπήματα, τα οποία στόχευαν στο πρόσωπό μου. Χωρίς αυτά, οι συνέπειες θα μπορούσαν να ήταν πολύ πιο σοβαρές.
Αλλά σε κάποιο σημείο, η φρουρά μου τελικά υποχώρησε. Ήμουν στο πλάι, τα χέρια μου έπεσαν και δέχτηκα τρία χτυπήματα στο κεφάλι.
CA: Το χτύπημα κάποιου ανθρώπου στο κεφάλι είναι μια εγκληματική πράξη. Τι συνέβη μετά τα χτυπήματα του γκλομπ;
I.K: Με πήραν από εκεί και με μετέφεραν στα επείγοντα, όπου μου έκαναν ράμματα. Είχα επίσης αρκετά αιματώματα. Άλλοι σύντροφοι που ήταν παρόντες υπέστησαν σπασμένα χέρια ή πλευρά. Αλλά αυτά είναι, δυστυχώς, αρκετά συνηθισμένα περιστατικά για τους διαδηλωτές.
Δεν έχουμε πλέον τη νοοτροπία να παραπονιόμαστε, να λέμε «δεν μπορούμε να διαδηλώσουμε άλλο». Από την αρχή της εποχής Μακρόν, γνωρίζουμε ότι οι διαδηλώσεις μας εκθέτουν σε τέτοιου είδους κινδύνους. Και πρέπει να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας όσο καλύτερα μπορούμε.
Και μετά, αυτό που συνέβη χθες ωχριά σε σύγκριση με αυτό που μπορούσε να μας συμβεί κατά την εποχή των Κίτρινων Γιλέκων, ή σε σύγκριση με την καταστολή που ασκήθηκε κατά του φοιτητικού κινήματος και εκείνη των διαδηλώσεων της 17ης οκτωβρίου. Υπάρχει, ωστόσο, μια κάποια ανοχή κατά τη διάρκεια των ημερών μεγάλων απεργιών.
Το αποκαλούν ανοχή, αλλά απλώς σημαίνει ότι χρησιμοποιούν λιγότερη ωμή βία στα πλήθη από ό,τι κατά την εποχή των Κίτρινων Γιλέκων, ή κατά τη διάρκεια των φοιτητικών αποκλεισμών/μπλόκων και κατά τη διάρκεια των τελευταίων διαδηλώσεων του σαββάτου κατά του υψηλού κόστους ζωής.
CA: Μας ενημέρωσες ότι είσαι θυμωμένος, αλλά ότι δεν θα ενδώσεις στον εκφοβισμό της αστυνομίας;
I.K: Ναι, γνωρίζουμε την θέληση τους να μας συντρίψουν με κάθε δυνατό μέσο. Αλλά από την πλευρά μας, δεν θα υποχωρήσουμε ούτε εκατοστό. Αυτή είναι μόνο η αρχή. Οι νέοι ξύπνησαν μια σπίθα που έκαιγε υπόγεια κάτω από τη στάχτη εδώ και πολύ καιρό. Είναι ένα φως μέσα στη νύχτα. Ο Μακρόν νόμιζε ότι μπορούσε να μας ανατρέψει. Είναι ήδη χαμένος. Ούτε τα χτυπήματα ούτε οι απειλές θα σταματήσουν την εξέγερσή μας.
Δεδομένης της κατάστασης, δεν έχουμε άλλες επιλογές. Είτε τη νίκη είτε την έλευση του φασισμού. Ξέρουμε λοιπόν ότι θα νικήσουμε.
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org


