Dark Mode Light Mode

Απέναντί μας ήρθε η άνοιξη: Γράφει ο Παναγιώτης Φώτου

Πίσω από την κουρτίνα ενός διαμερίσματος, το βλέμμα ενός μεγαλύτερου παρακολουθεί την καθημερινή τρυφερότητα δύο νέων παιδιών. Μια τυχαία συνάντηση στον δρόμο, όμως, θα αποκαλύψει μια διαφορετική αλήθεια για τα όνειρα, τις δυσκολίες και τις επιλογές της νέας γενιάς.

Εδώ και έναν χρόνο, ένα νέο ζευγάρι ήρθε και νοίκιασε το απέναντι από το δικό μας διαμέρισμα. Τα χαίρομαι τα νέα παιδιά, τα καμαρώνω. Ξεκινούν πρωί πρωί για τη δουλειά μαζί. Κατεβαίνει πρώτα ο νεαρός και ετοιμάζει το μηχανάκι· το φροντίζει, το φέρνει μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας τους και περιμένει την κοπελιά. Εκείνη έρχεται χαμογελαστή, κάτι του λέει και του δίνει ένα πακετάκι τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Το είχε ξεχάσει φαίνεται — είναι το δεκατιανό του πιθανόν. Το παίρνει, ανοίγει την μπαγκαζιέρα της μηχανής, το αποθέτει εκεί, παίρνει το κράνος και το φορά στη νεαρή. Πόση γλύκα έχει στ’ αλήθεια η ματιά του! Την ευτυχία που νιώθει εκείνη τη στιγμή το κορίτσι, τη δείχνουν όλες της οι κινήσεις. Τον κοιτάζει με λατρεία, κάτι του ψιθυρίζει χαμογελαστά. Φιλιούνται σαν περιστέρια. Ανεβαίνουν στη μηχανή —πίσω η μικρή— και χάνονται στον δρόμο. Όλα αυτά τα έβλεπα μέσα από το τζάμι. Ντρέπομαι να φανερωθώ. Ανοίγω σιγά την μπαλκονόπορτα, βγαίνω έξω και βλέπω τα παιδιά να απομακρύνονται. Αυτή τη σκηνή την απολαμβάνω κάθε πρωί. Μου θυμίζει μια άλλη εποχή, πιο δύσκολη, πιο περιορισμένη, μιας άλλης κοινωνίας, διαφορετικής, κλειστής. Ευτυχώς μακρινής και αγύριστης — της δικής μου. Γι’ αυτό τα χαζεύω κάθε πρωί έτσι, πίσω από την κουρτίνα. Περισσότερο φοβάμαι μήπως η παρουσία μου χαλάσει όλο αυτό το σκηνικό και σβήσει η μαγεία και το θαύμα της αμεσότητας και του τυχαίου. Ας είναι κι έτσι. Πριν από μερικούς μήνες παρατήρησα από τον νεαρό μεγαλύτερη φροντίδα προς την αγαπημένη του. Τα «πρόσεχε» και τα «σιγά» ήταν πια στην ημερήσια διάταξη και τα άκουγα κι εγώ από απέναντι. Την πρόσεχε πώς θα κατέβει το ψηλό σκαλί, πώς θα ανέβει στη μηχανή. Ήταν όλο έγνοια το παλικάρι. Η γυναίκα μου μού έλυσε την απορία: η μικρή ήταν έγκυος. Η εγκυμοσύνη έφερε τη μεγάλη φροντίδα. Κι εκείνη τη χαιρόταν την ιδιαίτερη μέριμνα που της έδειχνε ο καλός της, και το έδειχνε με τα σκερτσόζικα ναζάκια της… Όταν πια έγινε φανερή η κυοφορία στο σώμα της, άρχισε να τη δείχνει με υπερηφάνεια. Η γυμνή κοιλίτσα της ήταν σε κοινή θέα. Τους χάρηκα, τους έζησα μέσα στα νιάτα τους και στην απλότητά τους. Δύο παιδιά εργαζόμενα, λαϊκά, της γειτονιάς, που έχτισαν τη φωλιά τους απέναντι από το μπαλκόνι μου. Είχα την ευτυχία να δω την αρχή του ταξιδιού τους στη ζωή, μέσα στην κοινωνία. Στον γάμο τους, που ακολούθησε της εγκυμοσύνης, δεν παραβρεθήκαμε· έγινε σε κλειστό κύκλο. Δεν άντεξα όμως. Τη δεύτερη ημέρα μετά τον γάμο τους κατέβηκα και περίμενα τον Στάθη — αυτό ήταν το όνομα του νεαρού. Ήξερα ότι το απόγευμα είχε έξοδο μόνος· πού πήγαινε δεν ήξερα. Τον χαιρέτησα και του ευχήθηκα για τον γάμο του. Με κοίταξε, χαμογέλασε και με ευχαρίστησε λέγοντάς μου: — Ευχαριστώ πολύ, κύριε Παναγιώτη, να είστε καλά. Του είπα ότι πρέπει να είναι τυχερός που θα γίνει πατέρας τόσο νέος. — Θα μεγαλώσετε μαζί με τα παιδιά σου και είναι πολύ ωραίο, θα είστε φιλαράκια, το ξέρω γιατί το βίωσα, του είπα. Κούνησε το κεφάλι με ένα χαμόγελο που με προβλημάτισε. Στη ματιά του νόμισα ότι είδα ένα σύννεφο. Κάτι πήγε να πει. Σταμάτησε, κοίταξε χαμηλά, έκανε να φύγει, μα σήκωσε το κεφάλι, με κοίταξε και με σοβαρότητα μου λέει: — Άλλα ήταν τα σχέδιά μας, κύριε Παναγιώτη, και ήρθε το παιδί και μας τα χάλασε. Είχαμε σκοπό να φύγουμε στο εξωτερικό, να συνεχίσουμε τις σπουδές μας δουλεύοντας ταυτόχρονα. Εγώ έχω τελειώσει εδώ Οικονομικά και η Τασία Νηπιαγωγός. Εδώ δεν έχει μέλλον, δυστυχώς. Με ξάφνιασε· άλλα έβλεπα εγώ μέσα από την κουρτίνα μου. Δεν κρατήθηκα και τον ρώτησα πώς και δεν σκέφτηκαν να διακόψουν την εγκυμοσύνη, αφού άλλα ονειρεύονταν. Με κοίταξε με μια γλυκιά αυστηρότητα και μου είπε: — Πώς να το κάνουμε αυτό, κύριε; Πρώτα η Τασία δεν το ήθελε, αλλά και να συναινούσε, δεν θα την άφηνα. Αν το έκανε, θα ήταν αιτία να το διαλύσουμε. Το πρώτο μας παιδί το θέλουμε, το αγαπάμε από το πρώτο χτύπημα που μας έκαμε γνωστή την παρουσία του, και θα ζήσουμε γι’ αυτό και για όσα θα έρθουν. Αγαπάμε τα παιδιά και θα αφοσιωθούμε σ’ αυτά. Τον κοίταξα με θαυμασμό. Ήθελα να τον φιλήσω, δεν το έκανα. Παρούσα πάλι η ντροπή. Του έδωσα τα ολόψυχά μου συγχαρητήρια λέγοντάς του: — Στάθη μου, με βεβαιότητα σου λέω, παιδί μου, ότι η ανταμοιβή σου από την ωραία οικογένεια που δημιουργείς θα είναι πολύ μεγαλύτερη από όποια πτυχία φορτωνόσουν. Θα σε αποζημιώσουν με το παραπάνω τα παιδιά που θα μεγαλώσετε. Θα το δεις.

Παναγιώτης Φώτου

Προηγούμενο άρθρο

Σύγχρονες Θεραπείες για τη Ρήξη Αχίλλειου Τένοντα και τη Ρήξη Μηνίσκου

Επόμενο άρθρο

Aμερικανικά μαθήματα