Η παράσταση «Μια βόλτα, ρε γαμώτο, μια βόλτα να με κάψει ο Μάρτης» έκανε για τρεις ημέρες αυτό που δεν κάνουν οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια και οι περισσότερες υποδομές αυτής και πολλών άλλων πόλεων, όλο το χρόνο, για χρόνια: έδωσε πλήρη πρόσβαση σε άτομα με αναπηρία. Και μάλιστα στη θεατρική σκηνή.
Συμπεριέλαβε ως οργανικό μέρος της 4 άτομα σε αναπηρικά αμαξίδια και τα ανέβασε στο σανίδι μαζί με άλλους έντεκα ερμηνευτές, για να «ποιήσουν ήθος». Και το εποίησαν. Ξεπερνώντας με γονιμότητα, φαντασία, κόπο και αφοσίωση τις κάθε είδους πρακτικές δυσκολίες που συνεπαγόταν αυτή η επιλογή, χάρισαν ρίγος και γνήσια θεατρική συγκίνηση σε όσες και όσους βρέθηκαν στο υπέροχο Δημοτικό Θέατρο Ελευθερούπολης, στις 20, 21 και 22 αυτού του Μάρτη. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλες/όλους τους συντελεστές της παράστασης και ειδικά στη Μαρία Κολτσακίδου που επεξεργάστηκε δραματουργικά τις 12 ιστορίες του Τάσου Βιζικίδη και τις μετέτρεψε σε ένα σκηνικό αποτέλεσμα που ξεπέρασε τον χαρακτήρα ενός «κερδισμένου στοιχήματος» ̶ κάθε παράσταση, ερασιτεχνική ή επαγγελματική, είναι ένα στοίχημα ̶ δημιουργώντας και ένα προηγούμενο. Ένα θεατρικό «δεδικασμένο» το οποίο «παρέδωσε στην κυκλοφορία» έναν δρόμο που μέχρι τώρα φαινόταν κλειστός. Από αυτή την άποψη είναι λυπηρή και ακατανόητη η στάση παντός υπευθύνου που έστω και έμμεσα, ζητώντας δηλαδή οικονομικό αντάλλαγμα για την παραχώρηση του «Αντιγόνη Βαλάκου», απέτρεψε το ανέβασμα της παράστασης στην πόλη μας.
Θανάσης Τσιρταβής
