Βάζω που λες το χέρι μου
και κάνω ντου στην τσέπη
να ξηγηθεί ανάλογα,
σπαθί και όπως πρέπει
Της λέω σε χρειάζομαι
και κάνε μου τη χάρη,
εσένα έχω στήριγμα,
σανίδα κι αγκωνάρι
Σκαλίζω με τα δάχτυλα
και ψάχνω κάθε πόντο,
μα φαίνεται πως πήγανε
τα λόγια μου στο βρόντο
Αντί για συμπαράσταση
εκείνη δίχως τσίπα,
στο πάτο μου κοτσάρισε
και μια ωραία τρύπα!
Σε μια γωνία απόμερη
μοναχός μου θ’ αράξω
κι αφού μου κάνει νούμερα,
σιγά να μη τη ράψω
Αν είσαι ρέστος μάγκα μου
και έχεις τέτοια τσέπη,
κανένας δε σε νοιάζεται
και ήλιος δε σε βλέπει!
