Κείμενο του εκπαιδευτικού Μανώλη Κουσλόγλου
Η πρόσφατη Υπουργική Απόφαση για τις σχολικές εκδρομές (που δεν αλλάζει κάτι σημαντικό στο καθεστώς τους), στάθηκε η αφορμή για να καταθέσω κάποιους προβληματισμούς. Να ξεκαθαρίσω καταρχάς ότι είμαι ένθερμός υποστηρικτής των δράσεων στα σχολεία, αλλά και των εκδρομών ως αναπόσπαστο κομμάτι της διδακτικής διαδικασίας.
Προβληματισμός 1ος. Τα σχολεία “στενάζουν” από τον μεγάλο φόρτο των κάθε λογής δράσεων. Στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο, ολοένα και περισσότερες ώρες του ωρολογίου προγράμματος ΔΕΝ αφορούν τα γνωστικά αντικείμενα, (Φυσική, Χημεία, Αρχαία, Μαθηματικά κλπ.), αλλά δραστηριότητες.
Επιπλέον, αν μελετήσει κανείς το πλαίσιο που διέπει τις σχολικές μετακινήσεις, θα διαπιστώσει ότι ένας μαθητής μπορεί ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ να βρίσκεται εκτός της κανονικής διδασκαλίας της τάξης για χρόνο που αντιστοιχεί σε 200–300 διδακτικές ώρες μέσα στο ίδιο σχολικό έτος. Μα… για μισό λεπτό. Το ίδιο εκπαιδευτικό σύστημα που θεωρεί κρίσιμο για την επάρκεια της φοίτησης το όριο των 114 ωριαίων απουσιών, επιτρέπει τελικά στους μαθητές να ξεπεράσουν τις 400, λόγω και των εκπαιδευτικών μετακινήσεων και δράσεων!
Προβληματισμός 2ος. Έχει αναρωτηθεί κανείς αν οι γονείς των μαθητών έχουν την οικονομική δυνατότητα να υποστηρίξουν τόσες εκδρομές;
Επίσης, θα γίνω κυνικός: Στις Πανελλαδικές, σε τι εξετάζονται οι μαθητές: Στις δράσεις και στις δεξιότητες ζωής ή μήπως στα γνωστικά αντικείμενα που (ολοένα και λιγότερο) διδάσκονται; Μπορεί να φανώ υπερβολικός, αλλά σαν να μου φαίνεται ότι σε λίγα χρόνια οι μαθητές θα διδάσκονται στο σχολείο δεξιότητες ζωής και στα φροντιστήρια τα γνωστικά αντικείμενα… Συνοψίζοντας, για το καλό των μαθητών, των γονιών τους, των εκπαιδευτικών και συνολικά του εκπαιδευτικού συστήματος, θα ήταν καλό να ακολουθούμε το αρχαίο ρητό “ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ”, όσον αφορά και στις σχολικές δράσεις και εκδρομές.
