Πώς στήθηκε το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων στα Κηπιά Καβάλας, το σοβαρό τροχαίο το 2022 και το επόμενο μεγάλο του εγχείρημα – Στους πρόποδες του Παγγαίου, στα Κηπιά Καβάλας, το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θεόδωρου Κοκκινίδη «παγώνει» τον χρόνο, δίνοντας μορφή στην ιστορία και τον πολιτισμό.

Ο δημιουργός, ένας από τους ελάχιστους που υπηρετούν αυτή την τέχνη στην Ελλάδα, περιγράφει στο Thestival την πολυσύνθετη διαδικασία κατασκευής ενός κέρινου γλυπτού, από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι τα αποκαλυπτήρια του έργου. Παράλληλα, εξηγεί την απόφασή του να δημιουργήσει το μουσείο στον τόπο καταγωγής του, ενώ εξομολογείται τη μάχη που έδωσε μετά το σοβαρό τροχαίο το 2022, αλλά και το επόμενο μεγάλο του εγχείρημα.

Από ένα κομμάτι κερί το 1993, σε ένα μουσείο σημείο αναφοράς

Η σχέση του Θεόδωρου Κοκκινίδη με τη γλυπτική σε κερί ήρθε στην εφηβεία του, όταν ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό έπεσε πάνω σε ένα αφιέρωμα για τα μεγάλα διεθνή μουσεία κέρινων ομοιωμάτων. Όπως θυμάται, εντυπωσιάστηκε από την «αληθοφάνεια και τη ζωντάνια» που εξέπεμπε ένα τέτοιο έργο. «Αυθόρμητα και με παρόρμηση», ζήτησε ένα κομμάτι κερί από μελισσοκόμο συγγενή του και άρχισε να του δίνει σχήμα, επιστρατεύοντας τη φαντασία του για να ανακαλύψει μόνος του τις τεχνικές, καθώς –όπως χαρακτηριστικά αναφέρει– «το 1993 δεν υπήρχε ίντερνετ ώστε να υπάρχει η πληροφορία εύκολα». Μέσα από αυτή την αναζήτηση γεννήθηκε και το πρώτο του κέρινο γλυπτό. Τα χρόνια πέρασαν, οι τεχνικές εξελίχθηκαν και το 2010 το όνειρό του πήρε σάρκα και οστά, φιλοξενώντας στο μουσείο δεκάδες προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πώς «ζωντανεύει» το κερί

Ο καλλιτέχνης, εξηγεί ότι η δημιουργία ενός κέρινου ομοιώματος είναι μια «πολυσύνθετη» διαδικασία, η οποία στην πραγματικότητα «βγαίνει έξω από τα όρια της γλυπτικής». Όπως αναφέρει, κάθε έργο ξεκινά αρχικά ως «γλυπτό στον πηλό» πριν περάσει στο κερί, ενώ η συνέχεια απαιτεί χειρουργική ακρίβεια. Επίσης, τονίζει πως πρέπει «να φυτευτούν φυσικά μαλλιά», με την απόχρωση, το κούρεμα και το στυλ να προσεγγίζουν στο μέγιστο την πραγματικότητα. Παράλληλα, αποκαλύπτει ότι για τις οδοντοστοιχίες χρησιμοποιούνται «τα ίδια υλικά που χρησιμοποιούν οδοντοτεχνίτες» ώστε να μοιάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο, υπογραμμίζοντας πως ακόμη και «το χρώμα στην κέρινη επιφάνεια, που δίνει την αίσθηση της επιδερμίδας», παίζει καθοριστικό ρόλο για να επιτευχθεί το τελικό, αληθοφανές αποτέλεσμα. «Από τα δυσκολότερα για μένα πράγματα είναι, να μπορέσω να κατανοήσω την προσωπικότητα και να εντοπίσω εκείνα τα στοιχεία στην έκφραση ή στον τρόπο που στέκεται, κοιτάει, χαμογελάει κάποιος για να τον κάνει να δείχνει όπως το πραγματικό πρόσωπο», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η επιλογή των Κηπιών και η συγκινητική ανταπόκριση του κοινού

Ο Θεόδωρος Κοκκινίδης αναφέρεται και στην απόφασή του να στεγάσει το μουσείο στα Κηπιά, εξηγώντας πως η τοποθεσία παίζει αναμφίβολα καθοριστικό ρόλο σε μια τέτοια προσπάθεια, ωστόσο ο ίδιος πίστευε από την πρώτη στιγμή στην ανταπόκριση του κοινού. Όπως τονίζει, το μουσείο δεν γεννήθηκε ως επιχειρηματική κίνηση, αλλά ως μια «καλλιτεχνική ανάγκη», με την επιχειρηματική του διάσταση να υπάρχει μόνο στο μέτρο που του επιτρέπει να εξελίσσεται ο ίδιος και το έργο του στο πέρασμα του χρόνου. «Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη που το κοινό το αγκάλιασε εξ αρχής», εξομολογείται ο δημιουργός, επισημαίνοντας πως πολλοί επισκέπτες επιστρέφουν ξανά και ξανά μετά από χρόνια για να δουν τα νέα του εκθέματα. «Είναι μεγάλη η χαρά και η ικανοποίησή μου κάθε φορά που ακούω επιφωνήματα θαυμασμού και έκπληξης με το που κάνουν το πρώτο βήμα μέσα στον χώρο», συμπληρώνει.

Το σοβαρό τροχαίο το 2022 και η τέχνη ως “καταφύγιο”

Το 2022 όμως, ένα σοβαρό τροχαίο έμελλε να του αλλάξει τη ζωή. Ο καλλιτέχνης, εξομολογείται πως αν και λειτουργεί «με το συναίσθημα και το ένστικτο», στην κρίσιμη εκείνη περίοδο επιστράτευσε τη λογική και την ψυχραιμία του. Όπως λέει, προσπάθησε να «μικρύνει μέσα του τη δυσκολία» και να εστιάσει στα θετικά, ανασυγκροτώντας τις δυνάμεις του παρά τα διαδοχικά χειρουργεία όπου «η υπομονή λιγόστευε».

Καταλυτικό ρόλο στην ανάρρωσή του έπαιξε η τέχνη, την οποία χαρακτηρίζει «αναπόσπαστο μέρος του εαυτού του και «καταφύγιο – ησυχαστήριο» για την εκτόνωση των συναισθημάτων του, τονίζοντας πως καρτερούσε τη στιγμή που θα επέστρεφε στα έργα του.

Τέλος, υπογραμμίζει ότι η δοκιμασία αυτή τον έκανε να συνειδητοποιήσει πως «τίποτα δεν είναι δεδομένο, ούτε η υγεία ούτε η ίδια η ζωή», καθώς τα πάντα ανατρέπονται στιγμιαία. Η εμπειρία αυτή τον οδήγησε να εστιάζει πλέον σε «πραγματικά ουσιαστικά πράγματα» που αφορούν το πνεύμα, να αποφεύγει τις «ανούσιες και τοξικές συναναστροφές», να αποστασιοποιείται από την ύλη και την «ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας», νιώθοντας παράλληλα ευγνωμοσύνη για τις ευκαιρίες της ζωής.

Η επόμενη εμβληματική μορφή που παίρνει σχήμα στο κερί

Ο Θεόδωρος Κοκκινίδης αποκαλύπτει πως ξεκινά να φιλοτεχνήσει το κέρινο ομοίωμα του γιατρού Γεώργιου Παπανικολάου. Όπως τονίζει, «η προσφορά του στην ιατρική και στην παγκόσμια κοινότητα υπήρξε πολύ σπουδαία», επισημαίνοντας πως στόχος του είναι «να τιμήσει μέσα από την τέχνη του αυτόν τον σπουδαίο Έλληνα επιστήμονα» και να προσφέρει ακόμα ένα εμβληματικό έκθεμα στους επισκέπτες του μουσείου.