Παράπλευρη Απώλεια
Διάχυτη η αλμύρα,
πνίγει το παράπονο
για την ορφάνια,
αποτύπωμα της κόκκινης χαρακιάς,
όταν έσβησε την ανάσα
που φώτιζε το χαμόγελό Της.
Στο σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα και την υπερπληροφόρηση, οι ανθρώπινες τραγωδίες καταναλώνονται βιαστικά, σχεδόν μηχανικά, ως ένα ακόμη προϊόν προς θέαση. Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο της γενικευμένης αποχαύνωσης, η πράξη της γραφής ορθώνεται ως συνειδητή χειρονομία εγρήγορσης και αντίστασης.
Αναγκάζει το βλέμμα του αναγνώστη να επιβραδύνει, να σταματήσει και να κοιτάξει κατάματα το γεγονός στην πραγματική του διάσταση, εμποδίζοντάς τον να προσπεράσει αδιάφορα. Η βαρύτητα του κόσμου δεν ελαφραίνει, ούτε οι γεωπολιτικές ή κοινωνικές κρίσεις επιλύονται με τη χρήση των λέξεων, επιλέγοντας όμως να γράψουμε διατυπώνουμε μια ρητή άρνηση να μετατραπούμε σε συνενόχους μιας συλλογικής και ένοχης σιωπής.
Η γραφή αποσπά την ωμή φρίκη από την επικαιρότητα και την εντάσσει στην ιστορική συνέχεια. Με τον τρόπο αυτό ο γραπτός λόγος αναδεικνύεται στο μοναδικό ουσιαστικό ανάχωμα που διαθέτει η ανθρωπότητα απέναντι στη λήθη και την καθολική κοινωνική απάθεια. Μπορεί να μην αλλάζει τη μοίρα, διασώζει όμως αναλλοίωτη την ίδια την ουσία της ανθρωπιάς μας.
Θεοπούλα Τσαπάνη
Φιλόλογος, Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλοι της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας ΄΄Βασίλης Βασιλικός΄΄
