Ο Ιούνιος έφερε ζέστες, μια χαλαρή καλοκαιρινή διάθεση και φυσικά τις ενδοσχολικές εξετάσεις, όπου ολοένα και περισσότεροι μαθητές και μαθήτριες προσέρχονται κάθε χρόνο με ενδυμασία που θυμίζει παραλία: σορτσάκια, φανελάκια, σαγιονάρες. Ωστόσο, αυτή η επιλογή δεν είναι μια απλή προσαρμογή στη θερμοκρασία, αλλά στέλνει ένα μήνυμα που αξίζει να μας απασχολήσει.
Το σχολείο δεν έχει σήμερα dress code. Η σχολική ποδιά έχει περάσει στην ιστορία και η προσωπική έκφραση είναι δικαίωμα. Όμως το πρόβλημα δεν είναι τα ρούχα αυτά καθαυτά. Είναι η σημειολογία τους.
Όταν κάποιος προσέρχεται σε μια σχολική διαδικασία όπως οι εξετάσεις ντυμένος όπως θα πήγαινε στην παραλία, υποβαθμίζει, συνειδητά ή όχι, το συμβολικό κύρος του χώρου.
Η αμφίεση δεν είναι απλώς εμφάνιση, αλλά μια πράξη που δηλώνει το πώς αντιλαμβανόμαστε τον χώρο στον οποίο μπαίνουμε. Το σχολείο, ως δημόσιος θεσμός, φέρει ένα ελάχιστο τελετουργικό: είναι τόπος νοήματος, ευθύνης και συμμετοχής. Όταν αντιμετωπίζεται ως κάτι εντελώς ανεπίσημο, χάνει ένα κομμάτι από τη δύναμή του.
Δεν χρειαζόμαστε επιστροφή στην αυστηρότητα ή επιβολή στολών. Χρειαζόμαστε επίγνωση. Να μιλήσουμε στα παιδιά ως γονείς και εκπαιδευτικοί για το τι σημαίνει “παρουσιάζομαι” σε έναν δημόσιο χώρο.
Γιατί ακόμα και το ντύσιμο είναι δήλωση. Και όταν σε μια εξέταση εμφανίζεσαι σαν να πηγαίνεις για καφέ, δίνεις ένα μήνυμα που η σχολική κοινότητα δεν πρέπει να το προσπερνά.
Αν η εκπαιδευτική πράξη αφεθεί στην απόλυτη χαλαρότητα, γίνεται δυσδιάκριτη. Το σχολείο δεν είναι TikTok, αλλά χώρος διαμόρφωσης στάσεων. Και όταν αυτό ξεχνιέται, γίνεται ζημιά.
Το ντύσιμο παραλίας στο σχολείο το καλοκαίρι δεν είναι απλώς ακατάλληλο, αλλά δείγμα αποσύνδεσης. Κι αν θέλουμε να κρατήσουμε το σχολείο ως χώρο με νόημα, πρέπει να δείχνουμε και να εξηγούμε ότι ακόμα και η εμφάνισή μας σε αυτό έχει σημασία.
Μανόλης Κουσλόγλου
Σύμβουλος Εκπαίδευσης Φυσικών Επιστημών
Καβάλας – Έβρου
