18/06/2025
Παραχώρησα στον εαυτό μου μια βουτιά στη θάλασσα, κατά τη δύση του ηλίου. Καθώς άφηνα πίσω μου τη βουή των τουριστών στην παραλία, έδωσα προσοχή στις λεπτομέρειες, στις πέντε αισθήσεις που σαρώνονταν από λίγα βήματα προς τα εμπρός, γράφει η Cecilia Parodi*.
Ρώτησα τον εαυτό μου, είναι σαν να πεθαίνω; Με ρώτησα αν η ψυχή δημιουργήθηκε για μια διάσταση δίχως βαρύτητα, όπου οι ήχοι είναι μόνο μια αμυδρή ηχώ, αν κινείται σε μια ουσία που μπορείς να αγγίξεις, να χαϊδέψεις, και που γλιστράει πάνω σου χαϊδεύοντάς σε, σε ειρήνη.
Αναρωτήθηκα αν η θάλασσα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια πρεμιέρα, ένα προσχέδιο, μια ένδειξη, και μετά σκέφτηκα τη θάλασσα της Γάζας. Τα μακριά, επιβλητικά κύματα που έτρεχαν προς την ακτή είναι από τις πιο σημαντικές μου αναμνήσεις.
Κοιτάζοντάς τα έβλεπα εκατό χρόνια αντίστασης, αξιοπρέπειας, υπερηφάνειας. Κύματα που όργωναν μερικά μίλια μπροστά τα πολεμικά πλοία της κατοχής, έτοιμα να σκοτώσουν, ακίνητα για να περιορίσουν τη θάλασσα. Πώς μπορείς να περιορίσεις τη θάλασσα, να της βάλεις όρια; να την φυλακίσεις;
Ενέδωσα σε αντιδημοφιλείς σκέψεις κατά τη δύση του ηλίου, και ένιωσα θυμό για εκείνο το πλοίο με το ένδοξο παρελθόν που τόλμησε να επιχειρήσει μια δράση εκτός χρόνου, εκτός τόπου, σε συνδυασμό με την επίθεση ενάντια στο Ιράν και μια ασυντόνιστη, ασύνδετη, άσχημα ειπωμένη εισβολή στην Αίγυπτο.
Αναρωτήθηκα, είναι μια νέα κατοχή; Οι επαναστάσεις δεν ζητούν άδεια, είπε κάποιος διαβάζοντας ένα σύντομο σχόλιό μου για ορισμένες πρωτοβουλίες, κι εγώ δεν απάντησα άλλο.
Η επανάσταση είναι λελογισμένη, τεχνική, η επανάσταση δεν διαφημίζεται, δεν είναι ένα καύχημα, απλώς η επανάσταση συμβαίνει, ξαφνικά. Η επανάσταση είναι η αυγή της 7ης οκτωβρίου, η οποία δεν ζήτησε άδεια, που δεν συγκέντρωσε συναινέσεις στα chat και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία ήταν έτοιμη στις κριτικές και πάνω απ’ όλα ήταν έτοιμη στο θάνατο.
Η επανάσταση είναι με ξεσκέπαστο πρόσωπο, δεν είναι φτιαγμένη από selfies και γυαλιστερά εξώφυλλα, πατιναρισμένα, δεν είναι φτιαγμένη από χειροκροτήματα. διότι η επανάσταση είναι σεβασμός του αίματος, της θυσίας που πρόκειται να συμβεί.
Παρατήρησα καλά τους δυτικούς, κάθε τους αντίδραση και απόχρωση κατά τη διάρκεια αυτών των είκοσι μηνών, και δεν βρήκα σκιά επανάστασης, ούτε ένα ίχνος θάρρους, ούτε καν στα λόγια που πρέπει πάντα να είναι μετρημένα, στρογγυλεμένα, να στερούνται της δικαιολογημένης οργής, ώστε να μην προσβάλλουν τους δολοφονικούς εγκληματίες, επειδή το επαναστατικό σπαθί του δυτικού ξεθηκαρώνεται με μια φράση: εγώ είμαι καλύτερος από αυτούς.
Σχοινοβάτες της πολιτικής ορθότητας, σε ισορροπία επάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί πάνω από τη θάλασσα της Γάζας, μέσα στην οποία χύνονται ανθρώπινα λείψανα, λύματα, δάκρυα, εδώ και είκοσι μήνες μιλούν για τους άλλους, για το ποιον να καταδικάσουν, πότε, με ποιους όρους, φροντίζοντας να παραμένουν πάντα όρθιοι με ένα πομπώδες χαμόγελο, «εγώ είμαι καλύτερος» από όλους εσάς, από την κατοχή, την αντίσταση, από τους αγωνιστές, τους ανθρωπιστές, τους γιατρούς, τους μάρτυρες, τους ορφανούς, τον αρχηγό του κράτους, εγώ είμαι καλύτερος.
Αναρωτήθηκα, είμαστε ήδη όλοι νεκροί; Το αναρωτήθηκα χίλιες φορές, αγκαλιάζοντας τα γόνατά μου σε εμβρυϊκή στάση, ασφυκτιώντας στα δάκρυα, ουρλιάζοντας, παραμένοντας σιωπηλή για μέρες, εβδομάδες, πετρωμένη από τον τρόμο, από μια δίψα για δικαιοσύνη που καμία δυτική πηγή δεν μπορεί να σβήσει.
Έτσι επέτρεψα στον εαυτό μου μια βουτιά στη θάλασσα, κατά το ηλιοβασίλεμα, όταν έχουν απομείνει μόνο λίγοι πεισματάρηδες τουρίστες και ο αποικισμός των παραθεριστών είναι πιο υποφερτός, επειδή ήθελα να νιώσω ζωντανή πειραματιζόμενη τον θάνατο, βρίσκοντας ξανά την ψυχή μου στη σιωπή, επιπλέοντας ελαφριά. Άγγιξα το νερό, το ένιωσα, το χάιδεψα, αλλάξαμε μορφή μαζί.
Θυμήθηκα τα λόγια του Γιαχία Σινουάρ, Yahya Sinwar: «Να ξέρετε ότι ήμουν η πρώτη σταγόνα στα κύματα της ελευθερίας, και έζησα για να σας δω να ολοκληρώνετε το ταξίδι».
Με έναν αναστεναγμό σήκωσα το κεφάλι, πλάτη ίσια, καρδιά κομματιασμένη, το βλέμμα προς μια μακρινή ακτή όπου τα μακριά και επιβλητικά κύματα αφηγούνται σε μια κουφή, τυφλή ανθρωπότητα ιστορίες αντίστασης και υπερηφάνειας, όπου η αλήθεια θα σαρώσει κάθε σχοινοβάτη και το ταξίδι θα ολοκληρωθεί.
Ρώτησα τον εαυτό μου, είναι σαν να πεθαίνω; Και χαμογέλασα στον θάνατο.
*η Cecilia Parodi, Σεσίλια Παρόντι γεννιέται στη Γένοβα, είναι η συγγραφέας των βιβλίων La Luce Bianca del Mattino και Davanti a Una Donna, αλλά πάνω απ’ όλα του Bahar Gaza-Il Mare di Gaza, το οποίο αφηγείται τη δύσκολη και πρόωρη ανάπτυξη μιας ομάδας παλαιστινίων παιδιών και πώς για αυτά ο χρόνος αποκτά ένα διαφορετικό νόημα σε σύγκριση με τους δυτικούς συνομηλίκους τους. Η Σεσίλια είναι μια ιστορική και ειλικρινής αγωνίστρια για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και έχει συμμετάσχει ή δημιουργήσει αμέτρητες πρωτοβουλίες. Η πιο γνωστή είναι ίσως το έργο-σχέδιο YOHZER GAZA, που στοχεύει στην υποστήριξη επαγγελματιών της Γάζας στη δημιουργία δικτύων για την υποστήριξη της ψυχικής υγείας παιδιών και οικογενειών στη Λωρίδα της Γάζας. Συνεργάζεται επίσης, μόνη δυτική μεταξύ των Παλαιστινίων της Γάζα, στα σχέδια του Συνδέσμου Pali Hope, ο οποίος παρέχει τρόφιμα, νερό, ρούχα, σκηνές σε οικογένειες στη Γάζα και ασχολείται με τη διανομή αγαθών, συμπεριλαμβανομένων παιχνιδιών για παιδιά, καθώς και άλλων δραστηριοτήτων υποστήριξης.
Η συντακτική ομάδα του Radio Muqāwama είναι στην ευχάριστη θέση να την καλωσορίσει στο πλοίο και να την έχει στο πλευρό της στο πεδίο της μάχης.
Μιχάλης ‘μίκε’ Μαυρόπουλος Libri di Filippo Kalomenidis
