Τα δύο περιστέρια που εκείνο το πρωινό του καλοκαιριού ξύπνησαν τον Αλέξη Τσίπρα ήταν η αιτία, όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, να ξεκινήσει το ταξίδι του για την Ιθάκη των ονείρων του. Ήταν η 29η Ιουνίου 2023, λίγο μετά την ήττα που ακολούθησε τις εκλογές του ίδιου μήνα. Ο σημαδιακός οιωνός του εγκλωβισμού των δύο περιστεριών ταυτίστηκε, κατά τον ίδιο, με τον δικό του εγκλωβισμό μέσα στις διαδικασίες διοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ, όπου κάθε απόφαση έπρεπε να περάσει από χίλια κόσκινα, από Γραμματείες και διάφορες Επιτροπές του κόμματος.
Πολλά έχω γράψει μέχρι σήμερα για την Ιθάκη του και την προσπάθειά του να εξωραΐσει πράγματα και καταστάσεις που γνωρίσαμε κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του. Πολλές από τις αποφάσεις εκείνες, που υπήρξαν οδυνηρές για το σύνολο του ελληνικού λαού, επέλεξε να τις φορτώσει στους συνεργάτες που ο ίδιος διάλεξε. Εκείνοι, όμως, του έδωσαν και την ανάλογη απάντηση. Θέλησε να ταξιδέψει και το ταξίδι του έχει έναν μόνο προορισμό: την εξουσία και την πρωθυπουργία. Αυτή είναι η δική του Ιθάκη. Σε αντίθεση, όμως, με τη συμβουλή που εκφράζει ο Κ. Καβάφης στη δική του «Ιθάκη» για ένα μακρύ ταξίδι, ο Τσίπρας βιάζεται. Θέλει να φτάσει στον προορισμό του όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Δεν μπορώ, όμως, να καταλάβω γιατί, στη διαδρομή αυτή, επέλεξε να ευτελίζει θεσμούς, κόμματα και ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους στάθηκαν δίπλα του στις δύσκολες στιγμές. Ίσως αυτό να είναι το νέο αρχηγικό προφίλ που επιδιώκει να παρουσιάσει: ένα μοντέλο αστικού πολιτικού σχηματισμού, όπου η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια του αρχηγού, ο οποίος ελέγχει τα πάντα και όλοι οφείλουν να ταυτίζονται με όσα πρεσβεύει. Διαλύει, με εύσχημο τρόπο, το κόμμα που τον ανέδειξε σε πρωθυπουργό, αναγκάζοντας τους βουλευτές του να παραιτηθούν για να τον ακολουθήσουν.
Αυτό, βέβαια, υποδηλώνει και τη μορφή του κόμματος που δημιούργησε, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύει να πορευθεί. Μέσα στη λειψανδρία ηγετών στον κεντρώο χώρο, πολλοί τον παρουσιάζουν ως τον νέο αστέρα. Ξεχνούν, όμως, ότι ο αστερισμός του είναι ετερόφωτος. Ασφαλώς δεν έχει καμία σχέση με πολιτικούς υψηλού διαμετρήματος, τους οποίους επιχειρεί να μιμηθεί. Μελετώντας το πρόγραμμα της ΕΛΛΑΣ, που παρουσίασε στο Σεράφειο με τίτλο «Σχέδιο Αριστοτέλης», διαπιστώνει κανείςότι περιλαμβάνει ρηξικέλευθες προτάσεις, χωρίς όμως την απαραίτητη τεκμηρίωση. Μάλιστα, πολλές από αυτές θυμίζουν το παλαιό σύνθημα «έναν νόμο και ένα άρθρο». Αυτά ακούνε και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι του έδωσαν στο παρελθόν τις πλειοψηφίες και σήμερα τον επιλέγουν στις δημοσκοπήσεις. Αυτοί είναι που τον κρατούν ψηλά. Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν κατόρθωσε μέχρι σήμερα να τον αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Για τη Νέα Δημοκρατία, αντίθετα, ο Τσίπρας αποτελεί τον επιθυμητό αντίπαλο.
Το ερώτημα είναι γιατί οι παραιτούμενοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκαν τον ευτελισμό που τους επέβαλε, παραιτούμενοι από το βουλευτικό αξίωμα που κατείχαν, προκειμένου να γίνουν δεκτοί στο νέο του κόμμα. Τι θα συνέβαινε, δηλαδή, αν ανεξαρτητοποιούνταν και διατηρούσαν τη βουλευτική τους αποζημίωση μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου; Προφανώς, ήθελε να δείξει ότι ο αρχηγός αποφασίζει και οι υπόλοιποι ακολουθούν. Άλλα, όμως, είναι τα οικονομικά μεγέθη του Τσίπρα και άλλα εκείνα των παραιτηθέντων βουλευτών. Έκαναν και αυτοί τον υπολογισμό τους. Σε ένα κόμμα του Τσίπρα που εμφανίζεται με υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, οι πιθανότητες επανεκλογής είναι σαφώς μεγαλύτερες από ό,τι σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που κινδυνεύει ακόμη και να μείνει εκτός της επόμενης Βουλής. Έτσι, ο καθένας κοίταξε το προσωπικό του συμφέρον και αποδέχθηκε το αντίστοιχο πολιτικό κόστος. Ας είναι. Αυτά συμβαίνουν στην πολιτική ζωή. Λυπάμαι, ειλικρινά, τους φίλους μου στον ΣΥΡΙΖΑ για τη δύσκολη κατάσταση στην οποία τους έφερε ο Αλέξης.
Παναγιώτης Φώτου
