Όλοι τη ζητούν. Όλοι τη διακηρύσσουν. Όλοι θέλουν νέα πρόσωπα, νέους ανθρώπους, γυναίκες, ισότιμη εκπροσώπηση. Και όμως, όταν φτάνει η ώρα της πράξης, τα ίδια πρόσωπα επιστρέφουν, οι ίδιες ισορροπίες διατηρούνται, οι ίδιες καρέκλες παραμένουν καλά φυλαγμένες.
Κείμενο της Στέλλας Αργυρίου
Μιλάμε για ανανέωση στη νεολαία, αλλά οι νέοι δεν χωρούν στα τραπέζια των αποφάσεων. Μιλάμε για ισότητα, αλλά οι γυναίκες συνεχίζουν να αποτελούν εξαίρεση και όχι κανόνα στις θέσεις ευθύνης. Μιλάμε για αλλαγή, αλλά ο φόβος του καινούριου μάς κρατάει δεμένους με το παλιό.
Η ανανέωση δεν είναι σύνθημα για προεκλογικές αφίσες. Είναι στάση ζωής, είναι πολιτικό ήθος. Είναι η γενναιότητα να παραμερίσεις όταν έχεις ολοκληρώσει τον κύκλο σου.
Να εμπιστευτείς νέες ιδέες, να στηρίξεις φρέσκες δυνάμεις, να δώσεις χώρο σε όσους δεν πρόλαβαν ακόμα να δοκιμαστούν. Κι αν πραγματικά θέλουμε να πάμε μπροστά, πρέπει να καταλάβουμε κάτι απλό: η πολιτική δεν χρειάζεται άλλους “κατόχους” καρεκλών. Χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν να υπηρετούν. Ανθρώπους με κοινωνικά και εργασιακά ένσημα.
Γιατί στο τέλος, καμία καρέκλα δεν μας ανήκει. Μας την εμπιστεύεται ο κόσμος κι αυτόν οφείλουμε πρώτα να ακούμε. Μην αναρωτιέστε, λοιπόν, γιατί τα πράγματα στην πολιτική σκηνή πάνε από το κακό στο χειρότερο. Όταν η ανανέωση μένει στα λόγια, όταν οι καρέκλες γίνονται αυτοσκοπός και οι πολίτες απλώς χειροκροτητές, η πολιτική χάνει την ψυχή της κι η κοινωνία την ελπίδα της.
