Γράφω όλο και λιγότερο για καθαρώς πολιτικά ζητήματα. Το κάνω για να αποφύγω περαιτέρω σύγχυση σε ένα δραματικά χαοτικό ιστορικο-πολιτικό περιβάλλον. Και επίσης επειδή σε αυτές τις εποχές, η πιθανότητα να ξεστομίσουμε ανοησίες είναι πολύ υψηλή.
Αυτούς τους μήνες προτιμώ να διαβάζω, να αναλύω, να αναλογίζομαι. Και επιπλέον, έχουμε ήδη άφθονο Λένιν και Τσε Γκεβάρα στα εξήντα τέταρτα. Καθώς και διακεκριμένους πολιτικούς και γεωπολιτικούς αναλυτές της κυριακής, γράφει ο Vincenzo Morvillo. Η κατάσταση είναι αυτή που είναι. Τραγική και στα όρια του παραληρήματος από όποια οπτική γωνία κι αν την κοιτάξουμε. Εκτεταμένες περιφερειακές συγκρούσεις, νομισματικά ζητήματα (αποδολαριοποίηση και εναλλακτικές λύσεις στο σύστημα Swift που θέτουν το ηγεμονικό σύστημα Ηπα σε μαρμαρυγή), ενεργειακές καταρρεύσεις, πετρέλαιο, γεωστρατηγικές επιθέσεις, νεοαποικιοκρατία, κρίση αύξησης της αξίας κεφαλαίου/ανάπτυξης, θρησκευτικός φανατισμός. Όλα αυτά έχουν εκραγεί σήμερα, κάτω από τα ολοένα και πιο ορατά και σκοτεινά λάβαρα ενός παγκόσμιου πολέμου.
Μια φάση που επιτρέπει φυσιολογικά να αναδυθούν οι κρυφές και αστάθμητες παρορμήσεις του ανθρώπινου όντος: οι πιο ανατριχιαστικές ψυχικές του τάσεις, ο εγγενής σαδισμός του, η ομοούσιος σκληρότητά του. Που πάντα ξεπροβάλλουν από τους σκοτεινούς θαλάμους του ασυνείδητου. Είναι αυτή η κατεξοχήν θανατοϊκή φάση που η ανθρώπινη Ιστορία πάντα φρόντιζε να βγάζει προς τα έξω κυκλικά. Αλλά που σήμερα επεκτείνεται στην ολισθηρή πλαγιά μια συλλογικής υστερίας, λόγω της ίδιας της φύσης των διακυβερνήσεων μας, delle nostre governance. Δηλαδή, εκείνου του καπιταλιστικού συστήματος που, είτε μας αρέσει είτε όχι, αποδεικνύεται η πιο εγκληματική πολιτικοοικονομική δομή που θυμάται η ανθρώπινη ιστορία.
Η τελευταία από τις θανατοϊκές ιστορικές φάσεις με την απόλυτη έννοια αφορούσε, όπως είναι γνωστό, τη δεκαετία του 1930, μετά τη δομική κρίση του 1929. Με την επικράτηση του φασισμού και του ναζισμού και τον επακόλουθο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Από την άλλη πλευρά, όπως έλεγε ο Ντελέζ, το ασυνείδητο δεν παραληρεί ποτέ επί της μαμάς και του μπαμπά, «αλλά επί των φυλών, των τάξεων, για τις ηπείρους, την ιστορία, τη γεωγραφία – πάντα μια κοινωνική σφαίρα». Και όπως μας υπενθύμιζε ο Μαρξ, «η βία είναι η μαμή της ιστορίας».
Μια Ιστορία που είναι ιστορία ταξικής πάλης. Και ποτέ όπως στην παρούσα φάση, αυτή είναι χειροπιαστή απόδειξη. Μια απόδειξη που φέρνει μαζί της και μια άλλη: την ιμπεριαλιστική στροφή του καπιταλισμού ως την ανώτατη φάση του. Εν ολίγοις, η σφοδρή σύγκρουση που εκτυλίσσεται/καταναλώνεται δεν είναι μόνο μια σύγκρουση μεταξύ τάξεων, αλλά και, και πάνω απ’ όλα, μεταξύ Κρατών. Η Αυτοκρατορία ΗΠΑ εναντίον των υποτελών και των αποικιών. Οι παγκόσμιες δυνάμεις εναντίον των περιφερειακών δυνάμεων. Οι ισχυρότεροι εναντίον των πιο αδύναμων. Ο προηγμένος καπιταλισμός εναντίον των αναπτυσσόμενων χωρών. Η Δύση εναντίον των Brics, αν θέλουμε πραγματικά να χρησιμοποιήσουμε την πιο επαναλαμβανόμενη φόρμουλα της σημερινής γεωπολιτικής.
Με τον επιβαρυντικό παράγοντα – όπως σωστά επισημαίνει ο Alessandro Volpi – ότι αυτή τη στιγμή έχουμε να κάνουμε με έναν δυτικό καπιταλισμό που είναι σχεδόν αποκλειστικά χρηματοοικονομικός και όχι πλέον βιομηχανικός και παραγωγικός. Ένας πλουτοκρατικός, αμυδρός και μονοπωλιακός καπιταλισμός, στο λυκόφως του, που αναγκαστικά έπρεπε να σηματοδοτήσει μια ιδεολογική ρήξη με την ίδια την έννοια της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Με την οποίον κατά τα άλλα το Διεθνικό Μονοπωλιακό Κεφάλαιο δεν ένιωσε ποτέ πολύ άνετα, ποτέ δεν τα πήγαινε και τόσο καλά. Παρά τις επίσημες/τυπικές δηλώσεις των ιδεολόγων του καθεστώτος.
Από αυτή την άποψη, αρκεί να διαβάσουμε την ομιλία που εκφώνησε στο Νταβός ο καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ, il Premier canadese Mark Carney – πρώην διευθυντής της Goldman Sachs και πρώην διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας: εν ολίγοις, κάποιος που ξέρει για τι πράγμα μιλάει. Μια ομιλία στην οποία δηλώνει ειλικρινά ότι τα τελευταία ογδόντα χρόνια, η «φιλελεύθερη δημοκρατία» και η «ελευθερία» που διαφημίζει/ανεμίζει η Δύση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από καθαρά ρητορικά και τυπικά τεχνάσματα για να δικαιολογήσει κέρδη, προνόμια, ανισότητες και ληστείες σε όλο τον κόσμο.
Ένα διαζύγιο μεταξύ δημοκρατίας και αγοράς που τώρα λαμβάνει χώρα/καταναλώνεται συγκεκριμένα-πραγματικά, όπως ήταν προβλέψιμο. Πρώτα και κύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, που πάντα υποτίθεται ότι ήταν ο φάρος της δημοκρατικής Δύσης. στην πραγματικότητα, είναι η κύρια πατρίδα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και εκείνων των Επενδυτικών Κεφαλαίων που τώρα πλέον αποστραγγίζουν κεφάλαια και αποταμιεύσεις παντού, διαλύοντας τα κράτη πρόνοιας και κυβερνήσεις, αναγκαζόμενες να εκτρέψουν τεράστιες ροές πλούτου ακριβώς προς τις Ηνωμένες Πολιτείες που μαστίζονται από την κρίση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι (ή ήταν) το αναγνωρισμένο κέντρο αυτού του πλουτοκρατικού καπιταλισμού, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο χείλος του λυκόφωτος. Μια μαύρη κουβέρτα συνθλίβει επομένως τις δυτικές κοινωνίες. Μια μαύρη κουβέρτα που τείνει να εξαπλωθεί πέρα από κάθε μέτρο. Ο φασισμός, στις σύγχρονες μορφές του, επέστρεψε, όχι τυχαία, για να σηκώσει το βρώμικο πρόσωπό του από τον βάλτο στον οποίο τον είχαμε βυθίσει.
Αλλά βγάλτε από το κεφάλι ότι αυτή η κουβέρτα έχει ένα συγκεκριμένο όνομα και επώνυμο, ένα τρελό μάλιστα. Ήτοι εκείνο του Ντόναλντ Τραμπ. Η εξουσία, νοούμενη ως ένα σύμπλεγμα δομών και υπερδομών, δεν είναι ποτέ ενική. Δεν είναι ποτέ ένα ψυχιατρικό φαινόμενο. Αντίθετα, είναι γενικά πληθυντική και τυπικά διαυγής. Αυτό το κάλυμμα, η κουβέρτα έχει επομένως πολύ συγκεκριμένες καταβολές. Στην παγκοσμιοποίηση της δεκαετίας του ’90, την οποία επιθυμούσαν κυρίως οι τότε θριαμβεύουσες δημοκρατικές κυβερνήσεις στις Ηπα και της κεντροαριστεράς στην Ευρώπη.
Έχει τις καταβολές της, ακόμη νωρίτερα, στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ και στην συνειδητά επιδιωκόμενη —ακόμα και από τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα: δες το Κκι— διάλυση των μαρξιστικών αρχών από την αριστερά μετά 1989. Στον ιδεολογικό αφοπλισμό μιας ποικιλόμορφα παρηκμασμένης αριστεράς, η οποία επικύρωσε τον ελιτίστικο διαχωρισμό της από τις εργαζόμενες τάξεις και τα κοινωνικά δικαιώματα. Στη διατήρηση ολοένα και πιο ασήμαντων εκλογικών τμημάτων, με επακόλουθο το ξεπούλημα της αξιοπρέπειας μιας Ιστορίας σύγκρουσης και ανταγωνισμού, σε αντάλλαγμα για ολοένα και πιο μεταφυσικά αφηρημένα και ποικιλόμορφα γονατισμένα «πολιτικά δικαιώματα».
Έχει την προέλευσή της – αυτή η μαύρη κουβέρτα – σε όλες τις χρωματιστές μεταρρυθμιστικές-ειρηνιστικές ανοησίες χρώματος ουράνιου τόξου που από τη δεκαετία ’90 απαίτησαν να αραιώσουν οποιαδήποτε συγκρουσιακή και «ένοπλη» πρακτική ενάντια στην υπερβολική δύναμη/εξουσία του Κεφαλαίου. Στο όνομα της πολιτικής ανυπακοής-della disobbedienza civile και της κοινωνικής ειρήνευσης. Μιας peace&love η οποία έχει παράγει μόνο ένα fuck&heat που μας έχει σπάσει τα οπίσθια χωρίς καν να μας φιλήσει πριν μας γαμήσει.
Αλλά και, από την άλλη πλευρά, στο αποστεωμένο και σκληρωτικό κλείσιμο των κομμουνιστικών σχηματισμών που δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τη θεωρητική επεξεργασία της Τρίτης Διεθνούς. Emmelle, Μου Λου ξεπερασμένοι, προσκολλημένοι στις δυναμικές των αρχών του εικοστού αιώνα, ανίκανοι να προσαρμόσουν την ανάλυση και την πρακτική στις νέες στρατηγικές του Κεφαλαίου και του Ιμπεριαλισμού.
Εκεί όπου, δεδομένων των επιταχύνσεων του παρόντος, θα απαιτούνταν ευελιξία σε συνδυασμό με βαθιά νοημοσύνη στην πολιτική ερμηνεία/ανάγνωση και τη συγκρουσιακή δράση. Χωρίς ψευδαισθήσεις, ή ακόμα χειρότερα, γενικές αναφορές στην ταξική πάλη εδώ ή σε άλλες, μακρινές πολιτικές αρένες. Ή επικλήσεις επαναστάσεων δίχως επαναστάτες, κατά καιρούς ειλικρινά γελοίες.
Κάποιοι προσπαθούν να κρατήσουν την πορεία σε ευθεία γραμμή, αλλά είναι κουραστικό. Δυστυχώς όντως, πιο ρεαλιστικά, έχουμε μια ιστορία που πρέπει να επανασυνδεθούμε, έναν ταξικό ιστό που πρέπει να ανοικοδομήσουμε και μια επαναπροσέγγιση με το κοινωνικό μπλοκ που τώρα έχει διαλυθεί από σαράντα χρόνια αντεπίθεσης των αφεντικών και των ιμπεριαλιστών – και από τα δικά μας λάθη – για να επανεκκινήσουμε. Με λίγα λόγια λοιπόν, για να συντομεύουμε, πρέπει να επιστρέψουμε στο να είμαστε μαρξιστές και κομμουνιστές στον 21ο αιώνα.
Επειδή ο Τραμπ δεν είναι ούτε τρελός ούτε ένα προσωρινό «λάθος της ιστορίας». Και η επιστροφή του αυταρχισμού και μιας φασιστικού τύπου δικτατορίας – τεχνοφασισμού ή τεχνοφεουδαρχίας, αν προτιμάτε – δεν συνέβη ξαφνικά. Αλλά πάνω απ’ όλα, κινδυνεύει να μην είναι ένα περαστικό επεισόδιο. Όποιος ισχυρίζεται αυτό είναι είτε ηλίθιος είτε ενεργεί κακόπιστα.
Όπως ακριβώς ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ούτε καν το 2014. Αλλά τριάντα χρόνια νωρίτερα, με την παραβίαση του συμφώνου που απαγόρευε την ανατολική επέκταση του Νατο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Όπως ακριβώς η Γενοκτονία των Παλαιστινίων έχει τις ρίζες της στο 1917, όταν ο σιωνιστής ηγέτης Χάιμ Βάιζμαν κατάφερε να κερδίσει τη βρετανική υποστήριξη για τον σκοπό του με τη δημοσίευση της Διακήρυξης Μπάλφουρ, η οποία κατοχύρωνε την υποστήριξη της βρετανικής κυβέρνησης στη δημιουργία μιας «εθνικής κατοικίας για τον εβραϊκό λαό» στην Παλαιστίνη.
Όπως ακριβώς και στο Ιράν, οι Αγιατολάχ δεν προέκυψαν από το τίποτα παρά από τη χειραγώγηση Ηπα και Βρετανίας στη λεηλασία του ιρανικού πετρελαίου, την οποία είχε σταματήσει ο σοσιαλιστής Μοσαντέκ, ο οποίος ανατράπηκε από το πραξικόπημα που ενορχηστρώθηκε από τη Cia, Mi6 και τη Mossad. Με λίγα λόγια, οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα θέλουν να βομβαρδίσουν το Ιράν για να εξαλείψουν αυτούς τους Αγιατολάχ, αναβιώνοντας τον εφιάλτη ενός άλλου Ρεζά Παχλεβί.
Το ίδιο επιχείρημα-η ίδια κουβέντα θα μπορούσε σαφώς να υποστηριχθεί και για τη Βενεζουέλα και τη Λατινική Αμερική στο σύνολό της. Οι Ηπα τις θεωρούσαν πάντοτε «αυλή» τους, ξεκινώντας από το Δόγμα Μονρόε του 19ου αιώνα και το Σχέδιο Κόνδωρ που επινόησε η κυβέρνηση Νίξον τη δεκαετία του ’70. Οι τρέχουσες παραλλαγές είναι η Γροιλανδία και ο Καναδάς, τους οποίους ο Τραμπ θα ήθελε να υποτάξει στην εξουσία του και εκείνη των Ηπα.
Τέλος πάντων, όλοι οι κόμποι φτάνουν στο χτένι αργά ή γρήγορα, και συγκλίνουν σε μια μοναδική ιστορική στιγμή. Δυστυχώς, στο παρόν.
Και τότε, όπως λέγαμε, ο Τραμπ δεν είναι ούτε τρελός ούτε ένα τέρας που γεννήθηκε ξαφνικά από την κοιλιά του θηρίου. Είναι το προϊόν ενός εξαιρετικά προηγμένου κοινωνικοπολιτικού εργαστηρίου, το οποίο τον έχει χτίσει και διαμορφώσει με την πάροδο του χρόνου.
Ακριβώς όπως οι πράκτορες Ice δεν είναι τίποτα άλλο από τους κληρονόμους εκείνων των εκπαιδευτών και συμβούλων που οι Ηπα έστειλαν σε όλο τον κόσμο – ξεκινώντας από τη Γουατεμάλα και το Βιετνάμ – για να εκπαιδεύσουν ομάδες θανάτου και να παρέχουν καθοδήγηση για την ανατροπή προοδευτικών κυβερνήσεων, ή εκείνων που απλώς δεν υποτάσσονται στις επιταγές των Usa και της προηγμένης καπιταλιστικής παγκόσμιας Δύσης.
Αυτός ο αμερικανός ηπα αυταρχικός ηγέτης είναι τελικά το αποτέλεσμα των άνομων πολιτικών μιας αριστεράς που έχει πουληθεί – όπως αναφέραμε παραπάνω – στα άδικα κίνητρα/τους άνισους σκοπούς του κέρδους και της Αυτοκρατορίας.
Όπως ακριβώς οι δέκα πυροβολισμοί από το πιστόλι που έπεσαν εναντίον του καημένου 37χρονου Άλεξ Πρέτι, Alex Pretti, ήδη ακινητοποιημένου και χτυπημένου – στην καρδιά της ίδιας εκείνης αυτοκρατορίας, διαλυμένου από πάντα φάρου των «δημοκρατικών ελευθεριών» – είναι το προϊόν του ρατσισμού, του ταξισμού και του φασισμού που πάντα κατοικούσαν στις πτυχές όχι μόνο του αμερικανικού Ηπα φιλελευθερισμού και τουρμποκαπιταλισμού, αλλά και ολόκληρου του δυτικού χριστιανο-ιουδαϊκού πολιτισμού.
Τα εγκλήματα του Κράτους του Βατικανού ανά τους αιώνες, άλλωστε, μας δίδαξαν κάτι, έχουν καταστεί σχολείο. Ξεκινώντας με την Ευρώπη που πάντα ήταν αποικιοκρατική στο όνομα του εκπολιτισμού για λογαριασμό του θεού.
Ενώ σήμερα, αρκεί να θυμηθούμε την παραληρηματική ομιλία που εκφώνησε το 2022 ο Ζοζέπ Μπορέλ, τότε Ύπατος εκπρόσωπος της Εε για την εξωτερική Πολιτική: «Η Ευρώπη είναι ένας κήπος στον οποίο όλα λειτουργούν. Είναι ο καλύτερος συνδυασμός πολιτικής ελευθερίας, οικονομικής ευημερίας και κοινωνικής συνοχής που μπόρεσε να χτίσει η ανθρωπότητα. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν είναι ακριβώς ένας κήπος. Το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου είναι μια ζούγκλα, και η ζούγκλα θα μπορούσε να εισβάλει στον κήπο». Ένα συγκεντρωτικό υπερεθνικισμού, ρατσισμού και ιδεολογίας εξουσίας/ισχύος που θα έκανε τον Γκέμπελς να ανατριχιάσει
Με λίγα λόγια, όπως λέγαμε παραπάνω, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι όνομα που αποκλίνεται στον ενικό. Είναι απλώς ένα πορτρέτο ζωγραφισμένο μέσα σε μια κορνίζα, που εκτείνεται σε σαράντα χρόνια νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και προπαγάνδας. Το αν αυτό το πλαίσιο είναι προοδευτικό ή αντιδραστικό δεν έχει μεγάλη σημασία.
Από την άλλη, στη χώρα μας, το Δημοκρατικό Κόμμα και οι Αδελφοί της Ιταλίας – μαζί με το συνοδευτικό πιάτο μιας πληθώρας αριστερών και αριστεριζόντων μικροκομμάτων που λειτουργούν ως φύλλο συκής για τις ολοένα και πιο αντιλαϊκές τάσεις των ρεπουμπλικανικών κυβερνήσεων – είναι ένθερμοι σύμμαχοι στα ζητήματα που έχουν σημασία: εργασιακές πολιτικές, απολύσεις, μειώσεις μισθών, ευελιξία, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο-Fiscal Compact, αστική ανάπλαση και ευπρέπεια, τουριστικοποίηση, εξώσεις, ιδιωτικοποιήσεις, ανύπαρκτη στέγαση, καταστολή και υποταγή στις Ηπα.
Ο Τραμπ γεννιέται έτσι από συγκεκριμένες πολιτικές και υλικά συμφέροντα. Πολιτικές και συμφέροντα που αναπόφευκτα παίρνουν το σκοτεινό πρόσωπο που γεννιέται από το παραληρηματικό ασυνείδητο της Δύσης. Αλλά και, εν μέρει, από το Υπερεγώ της που ξεχειλίζει από αυτοκρατορική παντοδυναμία και κοινωνική πειθαρχία.
Για τους τελευταίους, φυσικά, τους κάτω, με εξαίρεση τις άρχουσες τάξεις. Αφομοιώσιμους πλέον σε τρομακτικά και αρχαϊκά Τοτέμ.
The Donald είναι το προϊόν εκείνης της ιδεολογίας που διανέμεται/παραχωρείται απλόχερα από τον κυρίαρχο τύπο, η οποία, όπως το γυναικείο ρομπότ της Metropolis (προφητική ταινία του Fritz Lang της δεκαετίας του ’20), έχει διαμορφώσει άκριτες, άμορφες συνειδήσεις, με τάση προς τη δουλοπρέπεια.
Συνειδήσεις που σήμερα στα αριστερά αγανακτούν, αδιάφορες για τις δικές τους ευθύνες και για εκείνη την ομαλοποίηση και την ειρήνευση που επιδιώκονται στο ψεύτικο όνομα μιας δημοκρατίας που ήταν και είναι ένα ομοίωμα. Άλλοθι πίσω από το οποίο διατηρούν τα δυτικά τους προνόμια, παίζοντας, από τα χρόνια ’90 στη συνέχεια, στον κομμουνισμό ή τον αριστερό ριζοσπαστισμό.
Γύρω γύρω όλοι, λευκές φόρμες, υψωμένα χέρια, ουράνια τόξα, Gay Pride και «αφυπνισμένη ιδεολογία»-“ideologia woke”. Εργαζόμενη τάξη και εργατική τάξη σταλμένες αυστηρά στη σοφίτα ανάμεσα στα απομεινάρια της Ιστορίας.
Σήμερα, ωστόσο, φωνάζουν υποκριτικά κραυγές για «απώλεια δημοκρατίας». Για «παραβίαση του διεθνούς δικαίου», το οποίο, ωστόσο, δεν έγινε ποτέ σεβαστό. Για καταστολή. Για απώλειες θέσεων εργασίας και ανεργία. Για φασισμό απέναντι στις δολοφονίες Ice στις Ηπα και το νομοσχέδια ασφαλείας-Ddl sicurezza εδώ. Για τον δυστυχώς πραγματικό κίνδυνο ενός πυρηνικού πολέμου.
Ακούγονται φωνές, αλλά από ολοένα και πιο εικονικές και λιγότερο πραγματικές πλατείες. Όπου όλοι μπορούν να νιώσουν σαν τον τελευταίο και μοναδικό επιστήμονα της επανάστασης.
Δέκα χτυπήματα στο σώμα του Άλεξ Πρέτι. Τρία χτυπήματα εναντίον της Ρενέ Γκουντ. Αλλά εδώ στην «αριστερά» συζητούν τον σκληρό σκοταδισμό των Αγιατολάχ. Τον υποτιθέμενο αυταρχισμό του Μαδούρο. Τον φτωχό ουκρανικό λαό και τον τρομακτικό ρώσο τσάρο. Πόσο εγκληματίας ήταν ο Άσαντ. Τον φανατισμό της Χεζμπολάχ. Την Ροζάβα, η οποία δυστυχώς πληρώνει μια τρομερή στρατηγική κατάσταση και τις συχνά απερίσκεπτες αποφάσεις των πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών της.
Και πάνω απ’ όλα, συνεχίζουμε δειλά να προφέρουμε αυτό το «Αλλά η Χαμάς…» («και τι γίνεται με τις foibe;») που μας παροτρύνει να κλείνουμε τα μάτια στη γενοκτονία των παλαιστινίων.
Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους γράφω όλο και λιγότερο για την πολιτική. Είμαι αποθαρρυμένος και κουρασμένος. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν καταφέρει στη συνέχεια το τελειωτικό χτύπημα στην βαρβαροποίηση των ανθρώπινων σχέσεων.
Η συζήτηση αντικαταστάθηκε από την αμετάβλητη φύση των απόψεων. Η διαμάχη περιορίστηκε σε συνθήματα για να ταπεινωθεί και να φιμωθεί ο συνομιλητής. Η νοημοσύνη/εξυπνάδα οδηγείται στο σωρό της μοναδικής κυρίαρχης σκέψης. Η φιλελεύθερη δημοκρατία, η Ευρώπη και η Δύση (δυνητικά χωρίς τον Τραμπ, λένε οι «αριστεροί») είναι το Καλό. Οι άλλοι, αναπόφευκτα, το Κακό.
Ο ορίζοντας είναι σκοτεινός, λοιπόν. Αλλά είναι ακριβώς εδώ και τώρα που πρέπει να σφίξουμε τα δόντια, να επικαλεστούμε το θάρρος και να επιστρέψουμε να πράττουμε σύγκρουση, ανταγωνισμό και κριτική σκέψη. Και έτσι σήμερα άρχισα να γράφω ξανά.
Εν τω μεταξύ, στις Ηπα, οι Μαύροι Πάνθηρες ξαναγεννιούνται. Και εδώ στα μέρη μας; Ποιος ξέρει, δεν απελπίζομαι. Ξέρω μόνο ότι πριν φύγω από αυτόν τον βρώμικο κόσμο, θα ήθελα να δω τη Νέα Τάξη.
Θα ήθελα να δω τους ζητιάνους να χαίρονται για άλλη μια φορά. Και να φωνάζουν το μίσος τους στα πρόσωπα των κυρίων του κόσμου.
30 Ιανουαρίου 2026
La disobbedienza civile Η πολιτική ανυπακοή είναι η δημόσια, εκούσια και μη βίαιη άρνηση υπακοής σε συγκεκριμένους νόμους, κανονισμούς ή εντολές που θεωρούνται άδικες ή ανήθικες, με την αποδοχή των νομικών συνεπειών. Είναι μια μορφή πολιτικού αγώνα που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση του κοινού και στην προώθηση κοινωνικών ή κανονιστικών αλλαγών μέσω ειρηνικών πράξεων.
Τα partitini sinistresi» και «sinistrati» είναι αργκό εκφράσεις, που χρησιμοποιούνται συχνά με υποτιμητικό ή σατιρικό τρόπο στην ιταλική πολιτική συζήτηση για να περιγράψουν αριστερές πολιτικές ομάδες ή την αριστερά γενικότερα, ειδικά σε πλαίσια κρίσης ή κατακερματισμού.
Οι φόιμπε-foibe είναι φυσικές καρστικές κοιλότητες τυπικές της Ίστριας και της περιοχής του Καρστ, οι οποίες μετατράπηκαν σε μαζικούς τάφους από τους γιουγκοσλάβους παρτιζάνους του Τίτο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (1943-1947). Ο όρος αναφέρεται στην τραγωδία που είδε χιλιάδες ιταλούς -στρατιώτες και πολίτες- να πετιούνται, συχνά ακόμα ζωντανοί, σε αυτά τα χάσματα. Η Ημέρα Μνήμης, που γιορτάζεται στις 10 φεβρουαρίου, τιμά αυτό το ιστορικό γεγονός, που συχνά περιγράφεται ως εθνοκάθαρση ή εκδίκηση εναντίον των ιταλών.
H L’Ordine Nuovo (σημαίνει: Η Νέα Τάξη) ήταν εβδομαδιαία εφημερίδα που ιδρύθηκε την 1η Μαΐου 1919 στο Τορίνο της Ιταλίας από μια ομάδα εντός του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, μεταξύ των οποίων και ο Αντόνιο Γκράμσι,[1] ο Άντζελο Τάσκα και ο Παλμίρο Τολιάτι.[2][3]
1 Σχόλιο
- Victor Matteucci 30 Ιανουαρίου 2026 16:21 Συμφωνώ σε όλα εκτός από το γεγονός ότι υπάρχει πόλεμος μεταξύ Κρατών. Η σύγκρουση είναι μεταξύ συστημάτων και οραμάτων εντός της καπιταλιστικής αστικής τάξης. Στην τρέχουσα τελική φάση της γενικής ιστορικής κρίσης, η αντιπαράθεση είναι μεταξύ του ιδιωτικού και χρηματοοικονομικού φιλελευθερισμού του Νταβός, που υποστηρίζεται από μεταρρυθμιστές και φιλελεύθερους που οραματίζονται μια κυριαρχία των λόμπι, της αγοράς και του ιδιωτικού κεφαλαίου που πωλείται ως δημοκρατία και ελευθερία χωρίς σαφή ρατσισμό ή διακρίσεις λόγω φύλου, με τη ρητορική των δικαιωμάτων ως το πηδάλιο της ιστορίας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, επικρατεί η χρηματοοικονομική ταυτότητα. Από την άλλη πλευρά, ο αυταρχισμός του Κράτους με την κυριαρχία του δημόσιου κεφαλαίου και την τεχνικοστρατιωτική υποστήριξη που αναγνωρίζει την ευγονική ιθαγένεια του λευκού δυτικού αρσενικού. Και στις δύο περιπτώσεις, είτε με οικονομική διακυβέρνηση, η οποία υποτάσσει τα κράτη, είτε με πολιτική διακυβέρνηση, η οποία υποτάσσει τις χρηματοοικονομικές ομάδες, η προοπτική είναι ένας κλιματιζόμενος νεομεσαίωνας στον οποίο οι άλλοι στρατοπεδεύουν έξω από τα τείχη, αυτοί που δεν υπάρχουν. Κατά τα πρότυπα της Γάζας ή των Ιθαγενών αμερικανών..
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org
