Από το παράθυρό μου: Το καλάθι του κυρ Νίκου

Οι μπαλκονόπορτες της γειτονιάς σφαλισμένες. Η μπουγάδα της κυρα-Ευλαμπίας πετρωμένη, άκαμπτη. Οι γάτες εξαφανισμένες, το ίδιο και η Ρίτσα που έχει κάνει έγνοια της το τάισμά τους. Στους δρόμους ψυχή ζώσα.

του Τάσου Βιζικίδη

Τέτοιες παγωμένες μέρες μόνο ο κυρ Νίκος θα ήταν έξω. Θα έσερνε τα πόδια του για το καφενείο ασφαλής, ξέροντας πως δεν θα είχε να ανησυχεί για νέους, περίεργους θαμώνες. Σήμερα όμως το καφενείο είναι κλειστό. Κι αλήθεια είναι πως κι ο κυρ Νίκος έχει καιρό να φανεί εκεί. Μόνο στο μπαλκόνι τον βλέπουμε κάθε Τρίτη και Παρασκευή, στις εφτά το απόγευμα. Ο κυρ Νίκος ζει χρόνια τώρα προσπαθώντας να ξεγελάσει «εκείνον». Του κρύβεται. Άλλες φορές αφήνει μουστάκι, άλλες γένια, καμιά φορά σκεπάζει τη γύμνια του κρανίου του με περούκα…

Δεν σηκώνει τηλέφωνο, δεν ανοίγει πόρτα το σούρουπο. Όταν ακούει το όνομά του, σταυροκοπιέται και κρατάει την ανάσα του. Τα φώτα του σπιτιού καίνε όλο το βράδυ, κάθε βράδυ. Μέχρι και το όνομα στο κουδούνι του άλλαξε κάποιες φορές. Σούρτα-φέρτα και μετακινήσεις κομμένες. Εμφανίσεις; Μόνο στο καφενείο, μετρημένες φορές, μέρες σαν κι αυτήν. Κανείς δεν ασχολείται μαζί του, σε κανέναν δε λείπει. Μόνο κάτω, στο ισόγειο της πολυκατοικίας, η κυρία Χαρούλα στο μίνι μάρκετ τον περιμένει. Δέκα χρόνια τον εξυπηρετεί. Από τότε που χτύπησε το τηλέφωνό του και μια αντρική φωνή στην άλλη πλευρά του είπε: «Δεν σε ξέχασα, θα τα πούμε σύντομα…»

Κάθε Τρίτη και Παρασκευή, ακριβώς στις εφτά το απόγευμα, πάντα η ίδια παραγγελία: γάλα, γιαούρτι, ψωμί του τοστ, σαλάμι, τέσσερα αβγά. Και πάντα το ίδιο ταλαιπωρημένο καλάθι. Έβαζε η Χαρούλα μέσα του τα ψώνια, τραβούσε ελαφρά το σχοινί δυο φορές, σήμα πως «έτοιμη η παραγγελία». Τον τελευταίο καιρό τη βοηθούσε στο μαγαζί ένας νεαρός. Τον είδα από το παράθυρό μου να σκουπίζει το πεζοδρόμιο έξω από το μίνι μάρκετ. Ανιψιός της, είπαν. Ένα χλωμό παιδί, ήσυχο, με ξεθωριασμένα  γαλάζια μάτια που δεν ήξερες αν κοιτάνε εσένα ή μέσα από σένα.

Μια από τις φορές που αυτός γέμιζε το καλάθι, ο νεαρός σήκωσε το βλέμμα του προς το δεύτερο όροφο. «Κυρ Νίκο, σου βάζω τα ψώνια σ’ ένα ωραίο καινούριο καλάθι…» Ο κυρ Νίκος, τράβηξε πάνω το καινούριο καλάθι με τα συνήθη ψώνια σαν να μην άκουσε… Δυο Τρίτες πριν το μαγαζί δεν άνοιξε. Πέθανε η Χαρούλα ξαφνικά  ̶  είπαν η καρδιά της. Το καλάθι έμεινε κρεμασμένο όλη νύχτα, σαν ξεχασμένο ρούχο στο σχοινί. Το πρωί ο κυρ Νίκος το μάζεψε σιωπηλός. Δεν ρώτησε τίποτα. Όμως την Παρασκευή, στις εφτά ακριβώς, το καλάθι ξανακατέβηκε.

Το χλωμό παιδί που είχε αναλάβει να κρατήσει για λίγο το μαγαζί το γέμισε και τράβηξε το σχοινί δύο φορές… Την επόμενη Τρίτη δεν φάνηκε ο γέρος στο μπαλκόνι, ούτε το καλάθι κατέβηκε. Όμως και το παιδί εξαφανίστηκε λες και το κατάπιε η γη. Η μυρωδιά ήρθε σιγά σιγά. Πρώτα διαμαρτυρήθηκε η γυναίκα από τον τρίτο, μετά η οικογένεια από τον τέταρτο. Αναγκαστήκαμε να φωνάξουμε την αστυνομία. Το απόγευμα άνοιξαν την πόρτα. Στην κουζίνα, πάνω στο τραπέζι βρήκαν τα ψώνια ανοιγμένα, μουχλιασμένα, σάπια. Τον κυρ Νίκο τον βρήκαν στο υπνοδωμάτιο, στο κρεβάτι του, γαλήνιο, σαν να κοιμόταν. Δίπλα του στο κομοδίνο, το ψάθινο καλάθι.

Ρώτησαν αν είχε οικογένεια, αν τον πρόσεχε κανείς, αν ξέραμε ποιος, πού… Κάποιοι  μουρμούρισαν για τη Χαρούλα, για το καλάθι, για τις Τρίτες και τις Παρασκευές. Ο αστυνόμος κατέβηκε στο κλειστό μαγαζί. Κοίταξε μέσα από τη βιτρίνα. Στο τραπεζάκι δίπλα στη βιτρίνα είδε: γάλα, ψωμί του τοστ, γιαούρτι, τέσσερα αβγά, σαλάμι. Φρέσκα. Σαν να τα είχε αφήσει κάποιος πριν από λίγο. «Τρίτη σήμερα…», μονολόγησε. Καθώς έφευγε, του μίλησα από το παράθυρό μου.  «Χρειάζεστε κάτι άλλο από εμάς;» -«Όχι Τάσο, ευχαριστώ…» Πάγωσα. Δεν του είχα πει το όνομά μου. Γύρισε. Οι ματιές μας συναντήθηκαν. Τα μάτια του γαλάζια. Ξεθωριασμένα γαλάζια, σαν του παιδιού… Έκλεισα το παράθυρα, τράβηξα τις κουρτίνες, σφάλισα όλες τι πόρτες, διπλοκλείδωσα…Το δικό μου ψάθινο καλάθι, ακουμπισμένο πρόχειρα πάνω στο καλοριφέρ έμοιαζε να με κοιτάει απορημένο…