Διάβασα ότι στη Γάζα, ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού βρίσκεται στο πέμπτο στάδιο του υποσιτισμού, το πιο επικίνδυνο. Ένα στάδιο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή, το στάδιο στο οποίο το σώμα και το μυαλό υφίστανται μη αναστρέψιμες βλάβες.
Οι άνθρωποι καταρρέουν, εμφανίζοντας σημάδια σοβαρής μυϊκής ατροφίας, οργανικής ανεπάρκειας και καταστροφικών ιατρικών συνεπειών που θα σημαδέψουν όσους υποφέρουν από την πείνα σε αυτό το στάδιο για μια ζωή, γράφει η Rosaria Gasparro.
Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να συνεχίζουμε να παίρνουμε πρωινό στο μπαρ, να οργανώνουμε εκθέσεις, συναυλίες, φεστιβάλ, πάρτι, ταξίδια, απεριτίφ δίπλα στη θάλασσα, εμπειρίες ενός προνομιούχου κόσμου, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Όλα συνεχίζονται σαν να μην συμβαίνει τίποτα σε απόσταση τριών ωρών πτήσης από εδώ. Είναι η περιοχή ενδιαφέροντός μας, όπως στην ταινία. Η απανθρωποποίησή μας.
Όλα τρέχουν μπροστά στα μάτια μας, όλα συμβαίνουν ζωντανά, σε απευθείας μετάδοση, και εμείς αποφασίζουμε να μην δούμε, να μην βλέπουμε, να γυρίσουμε την πλάτη μας, να πιούμε τον καφέ, με τη μύτη στο ποτό, τα μάτια στον αφαλό, να ασχοληθούμε με τις δικές μας μικροϋποθέσεις.
Έχουμε επιλέξει να μην αντιλαμβανόμαστε πλέον την πείνα των άλλων, την κραυγή τους, τον πόνο τους, τον θάνατό τους. Έχουμε επιλέξει να αγνοούμε τη φρίκη. Τι μπορώ να κάνω, έτσι κι αλλιώς, εγώ;
Πώς είναι δυνατόν η χώρα μου, η Ιταλία, η Ευρώπη, αυτή η μυθική και μεφιτική Δύση, να είναι τόσο δειλές, νωθρές, αδιάφορες. Τόσο επιφανειακές, χωρίς ίχνος συνείδησης. Τόσο συνένοχες. Η ηθική μας καταστροφή. Προς αιώνια ντροπή.
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος Comune-info
