06/07/2025
Αποκαλώντας τους σιωνιστές αυτό που είναι: ναζί εγκληματίες
Αυτό που συμβαίνει στη Γάζα δεν είναι απλώς ένας στρατιωτικός πόλεμος ή μια ανθρωπιστική τραγωδία, αλλά μια κρίσιμη στιγμή μετασχηματισμού στην προσέγγιση του ζητήματος των κατεχόμενων λαών.
Βρισκόμαστε ενώπιον μιας ιστορικής στιγμής κατά την οποία εφαρμόζεται μια σύνθετη στρατηγική που στοχεύει όχι μόνο στην αποσυναρμολόγηση των δομών των απελευθερωτικών κινημάτων αυτών των λαών, αλλά και στην αποσύνθεση της ίδιας της κοινωνίας τους εκ των έσω, ανοικοδομώντας την ως μια εύθραυστη μορφή, ανίκανη να αναδιοργανωθεί παρά μόνο σύμφωνα με τους όρους που επιβάλλει ο κατακτητής, γράφει ο Yousef Hamdouna.
Από εδώ, η χρήση της πείνας ως όπλου δεν μπορεί να γίνει κατανοητή παρά μόνο ως μέρος μιας βίαιης κοινωνικής μηχανικής, που εφαρμόζεται μέσω ακριβών και σχεδιασμένων φάσεων.
Το να αδειάζεις τις περιοχές από τρόφιμα δεν σημαίνει μόνο λιμοκτονία του πληθυσμού της Γάζας, αλλά ταυτόχρονα αντιπροσωπεύει μια συμβολική και συγκεκριμένη πράξη που καθορίζει σημαντικές συνέπειες: την κατάρρευση της έννοιας της αυτόνομης ασφάλειας: κανένα Κράτος, ουδείς θεσμός, καμία συλλογική ικανότητα επιβίωσης δεν καταφέρνουν να μεταδώσουν ένα αίσθημα ασφάλειας· η διάλυση του κοινωνικού συμφώνου: το ανθρώπινο ον δεν αντιλαμβάνεται πλέον το περιβάλλον του ως μια «κοινωνία», αλλά ως ένα σύνολο ανταγωνιστών που αγωνίζονται για την επιβίωση· ο κατακερματισμός της συλλογικής ταυτότητας: όταν το διατροφικό σύστημα καταρρέει, οι αξίες της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας καταρρέουν επίσης και το άτομο αρχίζει να σκέφτεται μόνο τον πεινασμένο «εαυτό» του.
Η πείνα δεν είναι μόνο ένα όργανο υποταγής, αλλά μια διαδικασία εσωτερικής ρήξης που καταστρέφει τη συνοχή της ατομικής ταυτότητας και της κοινωνίας στο σύνολό της. Και ακριβώς εδώ έγκειται ο κίνδυνος της πείνας: όχι τυχαία, η λιμοκτονία, la starvation του άμαχου πληθυσμού θεωρείται ένα έγκλημα πολέμου. Στην περίπτωση της Λωρίδας της Γάζας, αυτή αντιπροσωπεύει ένα εργαλείο για την επίτευξη μιας «αναγκαστικής αλλαγής στην αντίληψη» εντός των κοινοτήτων, μετατοπίζοντας την εστίαση και τις προτεραιότητές τους: από τη σκέψη που απευθύνεται στη συλλογική απελευθέρωση, στη σκέψη για ατομική επιβίωση με κάθε κόστος. Αυτό ανοίγει τον δρόμο σε μια κατάσταση εσωτερικού χάους που μπορεί να οδηγήσει στην αποδοχή λύσεων οι οποίες, πριν από την κρίση, θα είχαν απορριφθεί εντελώς, ή στη διαπραγμάτευση πραγμάτων που προηγουμένως θεωρούνταν μη διαπραγματεύσιμα. Όχι μόνο. Ετούτο οδηγεί και στη διάλυση του κοινωνικού δεσμού των απελευθερωτικών κινημάτων με τον πληθυσμό: Αυτά μετατρέπονται από «προστάτες» σε «ανίσχυρους», και ίσως ακόμη και σε «κατηγορούμενους». Όλα ετούτα συμβάλλουν στον επαναπροσδιορισμό της ίδιας της έννοιας της αρχής και της ηγεσίας στη συλλογική συνείδηση της κοινωνίας, μεταφέροντας έτσι την ισχύ από την «πολιτική ηγεσία» σε εκείνους που κατέχουν και ελέγχουν τα τρόφιμα και το νερό.
Όταν αρνείσαι στους ανθρώπους τροφή και η δύναμη της πείνας τους ωθεί σε λεηλασίες και χάος, όχι μόνο τους λιμοκτονείς, αλλά εκτελείς μια βαθύτερη επιχείρηση: στερείς από αυτούς τους ανθρώπους την ηθική τους εικόνα στα μάτια του κόσμου, χτίζεις μια νέα αφήγηση σύμφωνα με την οποία δεν είναι ικανοί για αυτοδιαχείριση και έτσι ανοίγεις τον δρόμο για έναν «ανθρωπιστικό επαναποικισμό», μέσω μιας διεθνούς ή αραβικής διαχείρισης -ξένης σε κάθε περίπτωση- υφιστάμενης σε συγκεκριμένες πολιτικές και ασφάλειας συνθήκες. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια μορφή αποικιοκρατίας που δεν επιβάλλει την εξουσία της μόνο μέσω της στρατιωτικής βίας, αλλά ξαναγράφει την ψυχολογική και κοινωνική δομή των ανθρώπων μέσω ήπιων εργαλείων, soft, όπως η διαχείριση της τροφής και ο έλεγχος των βοηθειών. Με αυτόν τον τρόπο, επιβάλλεται μια νέα πραγματικότητα, η οποία παρουσιάζεται ως ένα απαραίτητο βήμα για να τεθεί τέλος στα βάσανα του πληθυσμού.
Το πρόβλημα δεν είναι αυτό που λαμβάνει χώρα, που συμβαίνει, αλλά και εκείνο το οποίο προορίζεται να γίνει. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα αντιπροσωπεύει μια κρίσιμη στιγμή στην παλαιστινιακή ιστορία, και ίσως και στη σύγχρονη ιστορία γενικότερα: Είναι το μεγαλύτερο πείραμα βίαιης κοινωνικής μηχανικής που διενεργείται επάνω σε έναν ολόκληρο λαό, μέσα στη γη του (χωρίς οδό διαφυγής) και υπό τον ζυγό της κατοχής. Το τρέχον χάος δεν είναι μια παρενέργεια, μια παράλληλη συνέπεια, αλλά αναπόσπαστο μέρος ενός σχεδίου που στοχεύει στην καταστροφή της παλαιστινιακής κοινωνίας εκ των έσω, με σκοπό την ανοικοδόμηση της είτε ως σώματος χωρίς ψυχή, είτε ως λαού πρόθυμου να αποδεχτεί την (επι) βίωση χωρίς καμία πολιτική προοπτική και δίχως δικαιώματα. Το γεγονός ότι όλα αυτά συμβαίνουν ζωντανά, σε απευθείας σύνδεση, μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου, αντιπροσωπεύει μια επανεγγραφή των εννοιών και των αρχών του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου στη συλλογική συνείδηση των κοινωνιών. Εκπαιδεύει τα μυαλά των νέων γενεών σε μια πικρή αλήθεια: ότι ο νόμος της ζούγκλας είναι ο μόνος κυρίαρχος νόμος σε αυτή την εποχή· ότι η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η ισότητα είναι πλατωνικές ουτοπίες της εποχής μας· ότι όποιος τολμά να αντιταχθεί στην αδικία και την τυραννία θα υποφέρει-υποστεί ό,τι υποφέρουν-υφίστανται οι παλαιστίνιοι σήμερα· και ότι δεν είναι το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα που καθορίζουν τη μοίρα των λαών, αλλά η δύναμη και τα συμφέροντα.
Αυτή η μεγάλη αλήθεια αγγίζεται με τα ίδια μας τα χέρια σε μια γη που προτιμούμε να αντιλαμβανόμαστε ως άλλη, μακρινή, ενώ παράλληλα συνηθίζουμε στην ιδέα ότι «είναι ένα πολύ περίπλοκο ζήτημα» ή ότι «είναι κάτι μεγαλύτερο από εμάς». Κι όμως, αυτές οι αλήθειες αντικατοπτρίζονται και σε μικροεπίπεδο, στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων σε κάθε μέρος του κόσμου, και ήδη εκδηλώνονται με απτό τρόπο στις κοινωνίες μας, συχνά με τρόπο ασυνείδητο, ασυνείδητα. Απόδειξη αυτού είναι η διαδεδομένη και αόριστη-ακαθόριστη αίσθηση αβεβαιότητας, ο φόβος για το μέλλον, ο αυξανόμενος ατομικισμός και η επένδυση – παγκόσμια, εθνική, κοινοτική – στα μέσα βίας-ισχύος, ενώ αυτά του δικαίου δυσφημούνται. Για το λόγο αυτό, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη Γάζα ή την Παλαιστίνη, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και είναι καθήκον μας να αγωνιζόμαστε, ώστε να μπορέσουμε να παραμείνουμε άνθρωποι, ανθρώπινοι.
* Ο συγγραφέας, συνεργάτης μιας ιταλικής ΜΚΟ με την οποία συνεργάζεται εδώ και αρκετά χρόνια, μετακινούμενος μεταξύ Ιταλίας και Λωρίδας της Γάζας, βρίσκεται αυτές τις μέρες απασχολημένος με την ιταλική αντιπροσωπεία (δημοσιογράφων, βουλευτών, συνεργατών ΜΚΟ, ακτιβιστών από τις Arci, την Assopace κ.λπ.) που πήγε στο πέρασμα της Ράφα, στα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας, για να προσπαθήσουν να ασκήσουν πίεση για μια άμεση κατάπαυση του πυρός και να σταματήσει η γενοκτονία.
da qui από εδώ
2 σχόλια
- Benigno Moi 29 Mαίου 2025 14:41 Ο Σιωνισμός των Νετανιάχου Σμότριτς, του Μπεν Γκβιρ, είναι για πολλούς λόγους η συνέχεια του χιτλερικού ναζισμού. Πρώτα απ’ όλα, έχει κληρονομήσει την σκληρότητα, την απανθρωπιά και τον κυνισμό απέναντι στον πόνο. Δεύτερον, εκφράζει το ίδιο υπερεθνικιστικό συναίσθημα, υπεροχής, απέναντι στα θύματά του και σε όλα τα ανθρώπινα όντα στον πλανήτη. Ο εκλεκτός λαός Uber Alles. Αλλά το κεντρικό ζήτημα, κατά τη γνώμη μου, είναι άλλο. Οι ευρωπαίοι (οι γερμανοί, αλλά και οι πολωνοί, οι γάλλοι, οι ούγγροι, οι ουκρανοί, οι ρουμάνοι. και οι ιταλοί) συνεργάστηκαν στην εξόντωση των εβραίων. Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν τους επιζώντες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία τους είχαν κλειδώσει οι ναζί για να τους στείλουν στην τελική λύση, οι ευρωπαίοι ξέρασαν τους εναπομείναντες εβραίους έξω από την ήπειρο4 (η έκφραση είναι του Άμος Οζ).
Οι ευρωπαίοι γνώριζαν ότι σε εκείνο το έρημο μέρος, περιτριγυρισμένοι από ένα δισεκατομμύριο άραβες εχθρούς, αργά ή γρήγορα θα επιτυγχανόταν η τελική λύση, θα συνέβαινε. Ο Νετανιάχου είναι ο χειρότερος εχθρός του εβραϊκού λαού. Χάρη στην απέραντη βία του, ο εβραϊκός λαός (όχι μόνο οι σιωνιστές αλλά οι εβραίοι γενικότερα) βρίσκεται ξανά σε μια θέση ακραίου κινδύνου.
Franco Berardi Bifo, στο FB - Francesco Masala 1 Ιουνίου 2025 15:38 Το Κράτος του Ισραήλ είναι ο κληρονόμος του Τρίτου Ράιχ και παράγει μια πολιτική γενοκτονίας όπως οι ναζί, λέει ο Luciano Canfora https://www.youtube.com/watch?v=QS2JXyJNCLk&ab_channel=LucaSommi
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος La Bottega del Barbieri
