Η ανάπλαση της πλατείας Καπνεργάτη, δεν είναι έργο μιας δημοτικής αρχής αλλά τριών.
Εγκρίθηκε χωρίς ενστάσεις, μελέτη βραβευμένη σε πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό και χρηματοδοτημένη από το ΕΣΠΑ 2014-2020. Άργησε; Ναι. Κουράστηκαν όλοι; Ναι. Έγιναν λάθη; Ναι. Κι όμως, κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να μετράμε τα “φταίει” και να αρχίσουμε να χαιρόμαστε τα “έγινε”. Ακούω τη γκρίνια για τους πίδακες, το ξύλο, το φως. Κι όμως, στις περισσότερες πλατείες της Ευρώπης, από τη Place de la République στο Παρίσι ως το Granary Square στο Λονδίνο και το Espace Jacques Médecin στη Νίκαια, οι πίδακες νερού είναι σύμβολο συμμετοχής και χαράς.
Παιδιά που παίζουν, άνθρωποι που δροσίζονται, μια αίσθηση κοινής ζωής. Αυτό ακριβώς σχεδίασε και η ομάδα των αρχιτεκτόνων εδώ: οι πίδακες παραπέμπουν στο παλιό ρέμα της Κασσάνδρου, ένα κομμάτι μνήμης της πόλης που ξαναβγαίνει στο φως, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κι αν το καλοσκεφτούμε, η αντίδραση αυτή έχει και ψυχολογικό ενδιαφέρον: Συχνά αντιστεκόμαστε στο καινούριο όχι γιατί δεν μας αρέσει, αλλά γιατί διαταράσσει το γνώριμο. Η αλλαγή προκαλεί δυσφορία, ακόμη κι όταν είναι όμορφη. Θέλει λίγο χρόνο για να γίνει «δική μας».
Η δική μας πλατεία, με τα νερά, το φως και το μάρμαρο της Καβάλας. Όμως, ξέρετε γιατί είναι όμορφες οι πλατείες; Όχι για τα έργα, τα σιντριβάνια ή τα φώτα. Οι πλατείες είναι όμορφες γιατί εκεί ξαναβρίσκουμε ο ένας τον άλλον. Εκεί που τα παιδιά τρέχουν, οι φίλοι συναντιούνται, οι ηλικιωμένοι παίρνουν μια ανάσα. Εκεί που η ζωή, η καθημερινότητα και η ανθρώπινη παρουσία ξανασμίγουν. Η Καβάλα έχει ανάγκη από δημόσιους χώρους που να τους ζούμε, όχι να τους σχολιάζουμε μόνο στο Facebook.
Από πλατείες που να φιλοξενούν χαμόγελα, όχι παράπονα. Ίσως η πιο ωραία εικόνα της πλατείας να μην είναι τίποτα από όσα μας χωρίζουν, αλλά οι άνθρωποι που ξανακάθονται σ’ αυτήν και μας ενώνουν. Ας το χαρούμε.
