Στο πιο διάσημο και σημαντικό δοκίμιό του, «Ο μεγάλος Μετασχηματισμός», ο Καρλ Πολάνυι, Karl Polany, τονίζοντας την ανάγκη να περιοριστεί η λογική της αγοράς που μπορεί να διαποτίσει/να διαπεράσει την κοινωνία, προτείνει τη θεωρία της «διπλής κίνησης». Ουσιαστικά, εάν ο καπιταλισμός καθίσταται πανταχού παρών, πρέπει να δημιουργηθούν αντισώματα για να αντισταθμίσουν, να αντιτεθούν στην παρέκκλιση, γράφει ο Sergio Sinigaglia.
Αυτό που συμβαίνει στη Μινεάπολη μπορεί να ερμηνευτεί και υπό αυτό το πρίσμα. Σε αντίθεση με τις εξεγέρσεις των τελευταίων ετών, όπου ο ξεσηκωμός απέτυχε να δημιουργήσει/εγκαταστήσει αντιεξουσία και οργάνωση, στην αμερικανική πόλη ηπα γινόμαστε ουσιαστικά, εκ των πραγμάτων, μάρτυρες της δημιουργίας μιας πραγματικής Κομμούνας, όπου οι άνθρωποι, πολύ πέρα από την κοινωνική τους τοποθέτηση, όχι μόνο έχουν αντιδράσει και συνεχίζουν να το κάνουν στην εισβολή των στρατευμάτων του Τραμπ, αλλά έχουν επίσης δημιουργήσει, έχουν εξοπλιστεί με μια ευρεία οργάνωση, διάχυτη, δίνοντας έμφαση στην έννοια της κοινωνικής αυτονομίας.
Και εδώ, η κουραστική/βαρετή συζήτηση για το «βία ή μη βία» έχει ξεπεραστεί με πρακτικές που έχουν επιτρέψει διαδηλώσεις στις οποίες η πολιτική ανυπακοή και η σύγκρουση, ακόμη και σκληρές, έχουν συνυπάρχει επιδέξια. Λίγο σαν τη G8 στη Γένοβα, όπου οι προσευχόμενες καλόγριες και οι λευκές φόρμες ήταν μέρος μιας ενιαίας οντότητας, di un unicum. Σύγκρουση και συναίνεση, αυτή ήταν η φόρμουλα στην καρδιά εκείνων των ημερών, έννοια που πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου. Στη Μινεάπολη, χωρίς εκτός τόπου μυθοποιήσεις, γινόμαστε μάρτυρες ενός κάτι που αποτελεί μέρος της ιστορικής κληρονομιάς των κινημάτων από τον δέκατο ένατο αιώνα, η παλιά καλή αμοιβαία αλληλοβοήθεια αναδύεται κάθε φορά που, ακριβώς, χρειάζεται μια «διπλή κίνηση».
Αν η εξουσία δείξει το πιο άγριο πρόσωπό της, που πλέον αποτελεί ένα δομικό γεγονός σε πολλαπλά γεωγραφικά πλάτη, η κοινωνία αυτοοργανώνεται, δημιουργεί τα δικά της αντισώματα, αντιστέκεται και αντιδρά/απαντά με τους τρόπους τους οποίους αποφασίζει, δίχως αφορισμούς ή διακρίσεις. Έχει ορθώς τονιστεί ότι οι πενήντα χιλιάδες του Τορίνο έδωσαν μια αδιανόητη απάντηση στο εξαιρετικά σοβαρό κυβερνητικό μέτρο που έκλεισε ένα από τα ιστορικά κοινωνικά κέντρα της Ιταλίας. Mια συμμετοχή κυρίως σκανδιναβική. Αλλά είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, όπως ορθώς υπογραμμίζει ο Andrea Bonadonna του Askatasuna σε μια συνέντευξη στην La Stampa, η πορεία της 31ης έχει στις πλάτες της όχι μόνο στους δεσμούς που έχει δημιουργήσει το κοινωνικό κέντρο εδώ και χρόνια με τη γειτονιά της Vanchiglia και ένα μέρος της πόλης, αλλά και στον τριακονταετή αγώνα της Val di Susa, μιας ολόκληρης κοινότητας ενάντια σε ένα ακόμη τέρας της «ανάπτυξης».
Κάνοντας τις αναλογίες που οφείλονται, και λαμβάνοντας υπόψη τις τεράστιες διαφορές μεταξύ των δύο πλαισίων/περιβαλλόντων, με εκείνη τη ζώνη της Μέσης Ανατολής στην οποίαν μαίνεται εδώ και δεκαετίες ένας διαβόητος πόλεμος, με χιλιάδες θανάτους, ο οποίος φαινομενικά φτάνει σε ένα ανεπιθύμητο τέλος. αν μου επιτρέπετε τη σύγκριση, η κοιλάδα που αντιστέκεται είναι η δική μας Rojava, Ροζάβα. Και εκεί, έχει αναπτυχθεί σταδιακά μια εκτεταμένη αντίσταση, όπου χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν σκύψει το κεφάλι μπροστά στην αλαζονεία και τη βία όσων βρίσκονται στην εξουσία, αλλά έχουν αυτοοργανωθεί, ξεπερνώντας τις κοινωνικές διαφορές, ακόμη και τις διαφορετικές πολιτικές τους πεποιθήσεις – η Λίγκα γνωρίζει κάτι γι’ αυτό – δίνοντας ζωή σε μια κινητοποίηση που, από άποψη διάρκειας και συμμετοχής, πιστεύω ότι είναι απαράμιλλη στη Χώρα μας, αν λάβουμε ως σημείο αναφοράς τη γέννηση της Δημοκρατίας. Έχουν δημιουργήσει ένα εκτεταμένο δίκτυο, αποτελώντας σημείο αναφοράς σε εθνικό επίπεδο και όχι μόνο.
Όπως στη Μινεάπολη και την Κοιλάδα Σούζα, σε ένα τόσο μακρύ χρονικό διάστημα, διαφορετικές πρακτικές έχουν συμβαδίσει, χωρίς πάρα πολλούς αφορισμούς, με αμοιβαίο σεβασμό. Κανείς δεν καταδικάζει κανέναν. Μερικές φορές μπορεί να υπάρξουν σκληρές αντιπαραθέσεις, αλλά μετά προχωράμε μαζί. Η Μινεάπολη και η Κοιλάδα Σούζα, η αμερικανική μητρόπολη, η ορεινή κοιλάδα, είναι δύο πολύ διαφορετικοί κόσμοι, με βαθιά μακρινές ιστορίες, αλλά μιλούν μια ενιαία γλώσσα, διδάσκοντας ότι ενάντια στην εξουσία, ακόμη και όταν αυτή παίρνει τη μορφή φασισμού της τρίτης χιλιετίας, όχι μόνο μπορούμε να αντισταθούμε/αντιτεθούμε, αλλά είναι δυνατό να σκιαγραφήσουμε και να εφαρμόσουμε μια εναλλακτική λύση. Ένα πολύτιμο μάθημα σε τόσο δύσκολους καιρούς.
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος La Bottega del Barbieri
