Σήμερα ήταν η ημέρα της συνάντησης μας. Μετά το κλείσιμο του παραδοσιακού μας καφενείου δυσκολευτήκαμε πολύ να βρούμε στέκι για τις συναντήσεις μας. Εμείς οι τέσσερεις που μείναμε απόμαχοι τώρα της ζωής, από μια παρέα που παλιότερα αριθμούσε χωρίς υπερβολές τα δώδεκα άτομα.
Σαν τα σκαριά τα καραβοτσακισμένα από τις μανιασμένες θάλασσες είχαμε τον φιλόξενο Ταρσανά του Θόδωρου. Το καφενείο του Θοδωρή ένας ζεστός τόπος, με τον πάντα γελαστό και χωρατατζή καφετζή να μας κάνει όλα τα χατίρια. Έφυγε και αυτός και εμείς ορφανέψαμε. Πέρασε χρόνος για να συνέλθουμε, να βρούμε καινούργιο στέκι. Η επαφή μεταξύ μας ήταν φάρμακο! Οι τηλεφωνικές συνδιαλέξεις συχνές αλλά αδύναμες να φέρουν τα πράγματα στα ίσα! Μας έλλειψε το γιατρικό μας, η γεροπαρέα μας! Χάσαμε το βλέμμα της κατανόησης και της αγάπης του άλλου, μας έλλειψε η προσωπική επαφή της αμεσότητας. Άρχισαν τα προβλήματα της ψυχής που έφεραν μαζί τους και του κορμιού. Επειγόντως έπρεπε να βρούμε στέκι για της δικές μας μαζώξεις, δεν γίνονταν αλλιώς!Δυσκολευτήκαμε πολύ να εντοπίσουμε κάτι που μας ταίριαζε. Πολλά τα σύγχρονα καφέ, ακατάλληλα όμως για τη συντροφιά μας. Ο λόγος της απόρριψης, τα μαγαζιά αυτά ήταν θορυβώδη και πολυάνθρωπα μια αιτία που έκανε δύσκολη την κουβέντα μας και κουραστική την συνεννόηση.
Τέλος βρήκαμε τόπο σ’ ένα τέτοιο απόμερο καφέ, κάπου στο βάθος του σαλονιού του διαλέξαμε μια γωνία για τις συναντήσεις μας. Αυτές γίνονταν δύο μέρες την εβδομάδα σε ένα τραπέζι του βάθους. Συμφωνήσαμε! Ένας από την παρέα θα κατεβαίνει νωρίτερα για να το καπαρώνει μην το πιάσουν άλλοι. Σήμερα ήταν η σειρά του Νίκου με «το άσπρο άλογο». Αυτό το παρατσούκλι του κολλήσαμε, γιατί όταν τον ρωτούσες πώς πας το «είμαι καλά» του, ήταν «Πάω καβάλα σ άσπρο άλογο». Η ημέρα ήταν καλή, νωρίς κατέβηκα και εγώ. Μπαίνοντας στο καφέ έριξα την ματιά μου στη γωνιά μας. Ο Νίκος ήταν εκεί και είχε μπροστά του την εφημερίδα. Σήκωσα το χέρι για μια μακρινή «καλημέρα!». Δεν με είδε! Πλησίασα με την ματιά μου στον Νίκο, αυτού το βλέμμα ήταν αλλού, δεν τον ξύπνησα. Είχε σχηματισθεί στα χείλη του ένα αδιόρατο χαμόγελο και η όψη του είχε γίνει χαρούμενη και ευτυχισμένη. Πλησίαζε η κοπέλα για να πάρει την παραγγελία, έβαλε τον δείκτη του δεξιού μου χεριού στα χείλη για σιωπή, είδε και γέλασε. Ο Νίκος βρίσκονταν στον παράδεισο του. Σε μια στιγμή είδα τα χαρακτηρίστηκα του να σκληραίνουν. Έγειρε τον δεξί του ώμο σα να ήθελε να πεταχτεί, να φτάσει ψηλά.
Θυμήθηκα, ο Νίκος στα νιάτα του ήταν αθλητής, ήταν άλτης του ύψους! Στις μαθητικές επιδείξεις, που γίνονταν τότε στην εποχή τη δική μας πρώτευε! Στα δεκαοκτώ του είχε πηδήξει την τελευταία χρονιά 1.82 μέτρα, ρεκόρ της εποχής για την ηλικία του! Κατάλαβα, στον ύπνο του αγωνίζονταν και θριάμβευε! Από το παραδίπλα τραπέζι που το καταλάμβανε μια θορυβώδη παρέα νεαρών κυριών ακούστηκε ένα κακαριστό ομαδικό γέλιο, όχι ασφαλώς για τον Νίκο αλλά τον ξύπνησαν. Η ματιά του με κοίταξε γεμάτη ξάφνιασμα! Χαμογέλασε συνεσταλμένα λέγοντας, «Κοιμήθηκα ε! Με πήρε ο ύπνος, αυτά τα καινούργια χάπια που μου έδωσε ο γιατρός με φέρνουν ύπνο». Δεν του είπα τίποτε, τον είδα, τον χάρηκα που στον ύπνο του ήταν πραγματικά καβάλα επάνω σ’ άσπρο άλογο και το απολάμβανε.
Παναγιώτης Φώτου
