Περιηγούμαι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαπιστώνω, όπως και στις μέρες της αραβικής άνοιξης, πολύ ενθουσιασμό και λίγη ανάλυση για την εξέγερση στο Ιράν. Πράγματι, επευφημίες, οπαδισμός, il tifo appunto. Μακριά από εμένα να εμπλακώ σε ατελείωτες συζητήσεις για το ποιος είναι με ποιον και γιατί. Θα ήθελα να αλλάξω την εστίαση, γράφει η Lavinia Marchetti.
Ο τρέχων «γνωστικός πόλεμος» διαποτίζει τη συζήτηση με δυαδικές αφηγήσεις που τροφοδοτούνται από ντοπαμίνη, όπου η πολυπλοκότητα ανατρέπεται από την απλοποίηση και η εσωτερική διαφωνία απλώς αγνοείται ή χαρακτηρίζεται ως συνενοχή με τον εχθρό. Η τρέχουσα ιστορική φάση αποκαλύπτει μια βαθιά παθολογία της δυτικής συνείδησης: την υιοθέτηση μιας «τελεολογίας της προόδου» που χρησιμεύει ως κάλυψη, παραβάν για ελιγμούς κυριαρχίας.
Αυτή η οπτική υποθέτει ότι η ιστορία είναι μια γραμμική κούρσα προς έναν ενιαίο χειραφετητικό στόχο, που ορίζεται μονομερώς από εκείνους που αυτοαποκαλούνται «προηγμένοι». Σε αυτό το πλαίσιο-σχήμα, κάθε κουλτούρα η οποία δεν συμμορφώνεται με τα δυτικά πρότυπα χαρακτηρίζεται «οπισθοδρομική», δικαιολογώντας έτσι τη χρήση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως γεωπολιτικό όπλο πολιορκίας.
Η άκριτη υποστήριξη των εξεγέρσεων στο Ιράν καλύπτει μια δραματική πολιτική αποσύνδεση-διάσταση απόψεων, με αποτέλεσμα μια διαρκή γνωστική δυσαρμονία, παραφωνία. Οι δυτικοί πολίτες, που έχουν περιοριστεί σε ουσιαστική αδυναμία στην καθημερινότητά τους, παραπονιούνται κάθε φορά που σπάει ένας κάδος απορριμμάτων σε ένδειξη διαμαρτυρίας στη χώρα τους, αλλά στη συνέχεια προβάλλουν την ανάγκη τους για δράση σε απομακρυσμένα σενάρια, μεταμορφώνοντας τους εαυτούς τους σε «υποστηρικτές, οπαδούς του Παγκόσμιου Καλού». Ζητούν να χυθεί το αίμα των άλλων για «ελευθερίες» που συχνά δεν έχουν την ικανότητα να υπερασπιστούν ακόμη και τις πιο βασικές στην πατρίδα τους, στο σπίτι τους…
Για να μην αναφέρουμε την υποκριτική φύση της διαρκούς εργαλειοποίησης των δικαιωμάτων των γυναικών ως όπλο πολιορκίας: το δάχτυλο δείχνει το Ιράν, όπου οι γυναίκες, κατά μέσο όρο, κατέχουν θέσεις ευθύνης και έχουν υψηλά εκπαιδευτικά προσόντα, ενώ σιωπή τηρείται για τους στρατηγικούς δυτικούς συμμάχους όπου η κατάσταση των γυναικών είναι πολύ χειρότερη.
Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι η καταγγελία των εγκλημάτων του ιμπεριαλισμού και της δυτικής τύφλωσης δεν ισοδυναμεί με την ανακήρυξη του ιρανικού μοντέλου ως προσωπικού παραδείσου – το αντίθετο μάλιστα. Οι αναλύσεις γίνονται για να καταστήσουν τη συζήτηση λίγο πιο περίπλοκη από την ποδοσφαιρική ενδεκάδα.
Ας μην ξεχνάμε αυτούς που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν και να επιτεθούν στη Μέση Ανατολή, και πως, μόλις ηττηθεί το Ιράν, θα έχουν ελεύθερο χέρι στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο…
13 Ιανουαρίου 2026 –
tifo: στον αθλητισμό, ένα φλογερό πάθος και ενθουσιώδης υποστήριξη για μια ομάδα ή αθλητή
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org
