Ρώμη, 4 oκτωβρίου. Φωτογραφία Assopacepalestina
Νομίζω ότι είναι υπέροχο που δύο εκατομμύρια άνθρωποι, και πολύ περισσότεροι σε όλη την Ευρώπη, έχουν βγει στους δρόμους για να εκφράσουν την οργή και την αγανάκτησή τους για τη γενοκτονία και την επίθεση στον Στολίσκο. Είναι σημαντικό ο πληθυσμός να γνωρίζει ότι υπάρχουν πολλοί αγανακτισμένοι άνθρωποι, αλλά είναι επίσης θετικό που αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία το γνωρίζουν επίσης. Μα πάνω απ’ όλα, είναι απαραίτητο-ουσιαστικό για τον παλαιστινιακό λαό, και όλους τους καταπιεσμένους λαούς σε όλο τον κόσμο, να γνωρίζουν ότι υπάρχουν άνθρωποι αλληλέγγυοι που είναι πρόθυμοι όχι μόνο να διαμαρτυρηθούν, αλλά και να συνεργαστούν για την επιβίωση εκείνων οι οποίοι δέχονται επίθεση, γράφει ο Raúl Zibechi.
Νομίζω ότι το τελευταίο ερώτημα του Φράνκο (Μια ηθική εξέγερση. Και τώρα;) (Una sollevazione etica. E adesso?) είναι θεμελιώδες: πώς μπορούμε να συνεχίσουμε; Πράγματι, πώς μπορούμε να μετατρέψουμε την ενέργεια της αγανάκτησης και του θυμού σε τρόπους που παρεμβαίνουν στην καθημερινή ζωή, πέρα από τις διαμαρτυρίες και όταν αυτές αναγκαστικά εξασθενούν;.
Δεν μπορώ να πω σε κανέναν τι να κάνει. Θα σας υπενθυμίσω απλώς ότι στη Λατινική Αμερική διαμαρτυρόμαστε, ίσως όχι ακριβώς τώρα, αλλά το κάνουμε από όσο καιρό το κάνετε κι εσείς. Υπάρχει όμως κάτι άλλο που θα ήθελα να θέσω στο τραπέζι. Ενώ με το ένα χέρι σηκώνουμε τις γροθιές μας από θυμό, με το άλλο χτίζουμε αυτόνομους χώρους, εκτός του ελέγχου του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων. Θεωρούμε αυτούς τους χώρους στρατηγικούς, ακόμα κι αν είναι σαφές ότι αυτή η λέξη έχει μια αισθητική, μια γεύση αποφασιστικά δεκαετίας του 1970.
Κάθε αυτόνομη πρωτοβουλία στη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και την διατροφική παραγωγή μας βοηθά με δύο τρόπους: αφαιρώντας από το κεφάλαιο την αναπαραγωγική βάση του, όσο μικρή κι αν είναι, και δημιουργώντας χώρους που μας βοηθούν να διατηρούμε ζωντανή την αντίσταση. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι πολλοί από αυτούς τους χώρους υπάρχουν στην Ιταλία. Γι’ αυτό σας λέω λοιπόν, θυμούμενος τον Τσε Γκεβάρα αυτές τις μέρες: «Δημιουργήστε δύο, τρεις, πολλούς Mondeggi!» [1], «Δημιουργήστε δύο, τρεις, πολλές Τσιάπας!»
[1]. Το Mondeggi Bene Comune είναι μια μοναδική εμπειρία κατάληψης, αστικής χρήσης και οικολογικής αποκατάστασης γης. Μια εμπειρία που διαρκεί δέκα χρόνια και στην οποία η αγροοικολογική πρακτική συνυφαίνει δυναμικά το θέμα των αναδυόμενων κοινών
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος Comune-info
