Χθες ήρθε και με βρήκε στο σπίτι ο Τάκης τρομερά προβληματισμένος. Ο Τάκης είναι ένα νεαρό παλικάρι που το γνώρισα τυχαία. Πριν από χρόνια όταν ήταν φοιτητής στο τοπικό Πανεπιστήμιο δούλευε σαν Ντελιβερας.
Η γνωριμία μας άρχισε από ένα μικροατύχημα που του συνέβη στην πολυκατοικία που μένω. Κατά την μεταφορά πίτσας που παρήγγειλα χρησιμοποίησε την σκάλα της πολυκατοικίας αντί του ανελκυστήρα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να πέσει και να χτυπήσει τον αριστερό του αστράγαλο. Ευτυχώς δεν χτύπησε αλλού, αν και κατρακύλησε από δέκα σκαλοπάτια. Η μεγάλη ζημιά έγινε, όμως στις πίτσες που κουβαλούσε. Η δυστυχία του η μεγάλη ήταν αυτή η καταστροφή. Ο πόνος που του προκαλούσε ο στραμπουλιγμένος αστράγαλος εκφράζονταν μόνο με τις συσπάσεις του προσώπου του. Εμείς τον πήραμε μέσα, του περιθάλψαμε όσο μπορέσαμε το πόδι και προσπαθούσαμε να τον συνεφέρουμε από το σοκ της πτώσης. Αυτός όμως εκεί: Συνεχείς συγνώμη γιατί μας στέρησε τις πίτσες που περιμέναμε και η στεναχώρια του για την κατσάδα που θα εισέπραττε από το αφεντικό.
Συμφωνήσαμε να πάει να μας φέρει καινούργιες πίτσες να του πληρώσω τις πίτσες που καταστράφηκαν και τα χρήματα αυτά να μου τα επιστρέψει όποτε μπορούσε. Μπόρεσε την επομένη το απόγευμα. Τα χρήματά του δεν τα πήρα και τον είδα να κοιτά λιγούρικα μια κιθάρα του γιου μου που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο. Τον ρώτησα αν ξέρει να παίζει και στο θετικό του νεύμα, την κατέβασα από τον τοίχο και του την έδωσα. Εκείνο το βράδυ μείναμε ως αργά. Με ταξίδεψε σε παλιά μουσικά σοκάκια που για μένα ήταν ο παράδεισός μου Έτσι δέθηκε μια φιλιά ενός εφήβου τότε του Τάκη με την δική μου εβδομηντάχρονη εμπειρία της ζωής.
Οι επισκέψεις του πολλές και ιδιαίτερα μετά την εμπιστοσύνη που έδειχνε στην κρίση μου. Έτσι ήξερα από πρώτο χέρι τον αγώνα του και την προσπάθειά του να αριστεύσει στις σπουδές του και να φορτωθεί με εκείνα τα προσόντα για να ζήσει μια καλύτερη ζωή για αυτόν και την οικογένεια που ήθελε να χτίσει. Τον θαύμαζα και το χαιρόμουν το παλικάρι. Σαν σπουδαστής εργάστηκε σε πάμπολλες δουλειές. Δεν ήθελε με κανένα τρόπο να επιβαρύνει τον οικοδόμο πατέρα του που είχε να αναθρέψει αλλά τρία παιδιά το ένα μάλιστα με συγγενή καρδιοπάθεια.Το μόνο του παράπονο ήταν η εκμετάλλευση που βίωσε από τα κάθε είδους αφεντικά και η απαξίωσή του. Οι αμοιβές του υποπολλαπλάσιες σε αντιστοιχία με τις ώρες εργασίας του και της ποιότητας του προσφερόμενου έργου του. Στις προτροπές μου να κάνει υπομονή θα έρθουν και οι καλές μέρες. Η απάντησή του αφοπλιστική: «Όχι κύριε Παναγιώτη δεν παραπονιέμαι! Εγώ τουλάχιστον με την δουλειά μου, έχω το δικό μου σπίτι, δεν έχω την ανάγκη κανενός.
Οι περισσότεροι από τους συμφοιτητές και τους φίλους μου είναι εξαρτημένοι πλήρως από το σπίτι που ξεκίνησαν. Εγώ θα προσπαθήσω όσο μπορώ να φορτωθώ πολλά προσόντα γιατί για μένα αυτή θα είναι η προίκα μου». Και φορτώθηκε πράγματι με πλήθος προσόντα με πολύ δουλειά και χρήμα .Έτσι με την αποφοίτησή του εκτός του άριστα που φάνταζε καλλιγραφικά γραμμένο στο πτυχίο του, το συνόδευαν δύο ακόμα πιστοποιήσεις τέλειας γνώσης δυο ξένων γλωσσών και ένα Bachelors In Management Online. Με αυτά τα προσόντα μπήκε στον αγώνα της ζωής. Είχα να τον δω πολύ καιρό και χθες βράδυ ξενυχτήσαμε για να μου λέει τα παράπονά του και τις αγωνίες του για το μέλλον του. Είχα μπροστά μου έναν ώριμο εικοσιπεντάχρονο άνδρα με αξία και μόρφωση πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που είχα εγώ στην ηλικία του αλλά σοβαρά προβληματισμένο.
Μου είπε: «Δεν θέλω να φύγω από την Ελλάδα αγαπώ την χώρα μου και θέλω να ζήσω εδώ, όλα όμως με οδηγούν στο έξω. Θέλω να κάνω οικογένεια να έχω τα παιδιά μου και την γυναίκα μου αλλά πώς. Η δουλειά που βρήκα αναγκάστηκα, μαρτύριο. Δεν με εκφράζει. Η ψυχική κούραση με εξουθενώνει δεν την αντέχω. Με φθείρει, αισθάνομαι να χάνομαι. Ποιόν να εμπιστευθώ, οι θεσμοί φαλκιδεύονται, το κράτος αδιαφορεί, ο συνδικαλισμός παίζει το δικό του παιχνίδι». Ξαφνιάστηκα με αυτά που άκουσα από έναν άξιο άνθρωπο πολύ ώριμο στα εικοσιπέντε του αλλά απελπισμένο. Η αβεβαιότητα για το μέλλον του παρούσα και η διέξοδος το εξωτερικό με τις τρικλοποδιές του. Μια χώρα σαν την Ελλάδα που πέρασε μια δεκαετία μέσα στην πτώχευση θα έπρεπε να είχε στοχεύσει καλύτερα την αντιμετώπιση της νέας γενιάς ακολουθόντας τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς των μεταβολών που συμβαίνουν γύρω μας. Θα πρέπει να βοηθηθούν οι νέοι άνθρωποι να μείνουν στην χώρα με κατάλληλους μισθούς και οικονομική βοήθεια. Αλλιώς μας περιμένει ραγδαία μείωση του πληθυσμού με τα γνωστά επακόλουθα για το έθνος και την φυλή μας.
Παναγιώτης Φώτου
