Δεν μπορώ να καταλάβω στ’ αλήθεια την τάση του Πρωθυπουργού να δημιουργεί καταστάσεις που είναι βέβαιο ότι θα γεννήσουν αντιδράσεις και συγκρούσεις.
Τώρα αυτό με τον Άγνωστο Στρατιώτη τι το ήθελε, λίγα έχει να διαχειριστεί, αυτό έλειπε! Ας το έκανε αργότερα βρε αδελφέ, να πέσει λίγο ο πυρετός της στιγμής για την υπόθεση Ρούτσι, τώρα ήταν ανάγκη να γίνει. Ασφαλώς και τον εκνεύρισε αυτή η υπόθεση με τον χαροκαμένο Πάνο Ρούτσι και την θετική εξέλιξη που είχε η υπόθεση του. Τι να κάνουμε όμως, καμιά φορά η δικαιοσύνη τιμά τον ρόλο της και επιβάλει το δίκαιο που η κοινωνία πρώτη αντιλαμβάνεται με το αλάνθαστο κριτήριο της.
Πολλοί παράγοντες και από το στρατόπεδο της δεξιάς παράταξης δικαίωσαν τον Πάνο Ρούτσι γιατί ζητούσε το αυτονόητο, να μάθει την αιτία του θανάτου του παιδιού του και αν στον τάφο που έθαψε το σακουλάκι που του έδωσαν, ήταν πράγματι ότι έμεινε από τον γιό του. Για το μνημείο τώρα του Άγνωστου Στρατιώτη νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αισθάνεται την ιερότητά του και τον υπέρτατο σεβασμό του. Εκεί τιμώνται όλοι «Οι Επιφανείς Άνδρες» που έδωσαν την ψυχούλα τους για την Πατρίδα.
Η προσφορά έγινε «Εις Πάσαν Γη» και δεν είναι λίγοι οι τόποι που αναγράφονται εκεί στον τοίχο που συντροφεύει τον θανούντα οπλίτη. Αυτόν που μας θυμίζει το γλυπτό που υπάρχει εκεί. Ιερός λοιπόν ο χώρος και δεν του ταιριάζει καμιά άλλη συντροφιά εκτός από τους ευσταλείς Εύζωνες, το καμάρι μας, που τον φυλάνε μέρα και νύχτα. Δεν κατάλαβαν αυτοί που περιβάλλουν τον κύριο Μητσοτάκη φαίνεται, ότι η ανάθεση της φύλαξης του χώρου, στο Υπουργείο της Εθνικής Άμυνας, στρέφεται συνειρμικά προς τον κύριο Δένδια. Έκανε το λάθος βλέπετε και δικαίωσε τον απεργό πείνας για το αίτημά του ας είναι, αυτά μας πάνε αλλού.
Η συγκυρία όμως ότι το μνημείο αυτό βρίσκεται στην Πλατεία που ο Γιάννης Μακρυγιάννης και οι λοιποί ζήτησαν να δοθούν συνταγματικά δικαιώματα στον ελληνικό λαό, βάζει τα πράγματα σε άλλο επίπεδο. Η Επανάσταση της 3ης του Σεπτέμβρη του 1843 και η παροχή συνταγματικών δικαιωμάτων από την Ελεώ Θεού Μοναρχία του Όθωνα, καθιστά την Πλατεία σαν ιερό χώρο της Δημοκρατίας. Άλλο λοιπόν το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και ο συμβολισμός του και διαφορετική η σημασία της Πλατείας. Είναι ο τόπος που γεννήθηκε η νεότερη Δημοκρατία στην Ελλάδα.
Επειδή τώρα εκεί συνυπάρχει και η Βουλή των Ελλήνων με την Κυβέρνηση, των οποίων οι πράξεις ή η απραξία παίζουν ουσιώδη και καθοριστικό λόγο στην ζωή των πολιτών, είναι βέβαιο ότι αυτός ο τόπος προσφέρεται για να εκφραστούν τα παράπονα των πολιτών από τα λάθη της εξουσίας. Όποια απαγόρευση επιβληθεί θα είναι η αιτία συγκρούσεων και βίαιων επεισοδίων. Σαν τόπος συμβολικός όμως και η Πλατεία του Συντάγματος χρειάζεται και επιβάλλεται ο σεβασμός του. Τα ονόματα των νεκρών παιδιών επάνω στο έδαφος της Πλατείας και τα φαναράκια που τα περιβάλλουν δεν χρειάζονται.
Ο πόνος της απώλειας είναι προσωπικώς και βαθύς. Μας τον δίδαξε με τον καλύτερο τρόπο η κυρία Σαμαρά με την οδυνηρή απώλειά της κόρης της. Ας σεβαστούν αυτοί που από υπέρμετρη συμπαράσταση προς τους χαροκαμένους γονείς έκαναν τις εγγραφές τον ονομάτων. Οι γονείς και οι συγγενείς των παιδιών που χάθηκαν δεν χρειάζονται τέτοιες εκδηλώσεις. Αυτοί ξέρουν, πονούν και υποφέρουν για την απώλεια του αγαπημένου, τους τη θυμίζουν οι στιγμές και τα πράγματα που έζησαν μαζί τους. Αυτά φτάνουν. Αν τώρα επικρατήσει εκεί να γράφεται το όνομα κάθε αδικοχαμένου από μια κρατική παράληψη τότε η Πλατεία του Συντάγματος θα χάσει το πραγματικό νόημά της και τον συμβολισμό της και είναι κρίμα.
Παναγιώτης Φώτου
