Κείμενο του Βασίλη Τσιμπίδη, συντονιστή Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας
Ο Αλέξης Τσίπρας, ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί πολιτικά μαζί του, είναι δύσκολο να αρνηθεί ότι πλήρωσε όσο κανείς άλλος το τίμημα της σύγκρουσης με παγιωμένες αντιλήψεις και μεγάλα συμφέροντα. Παραμένει μια από τις πιο καθοριστικές και συζητημένες πολιτικές μορφές στη σύγχρονη Ελλάδα που ακόμη και σήμερα, δεν αντιμετωπίζεται ως πολιτικός αντίπαλος αλλά ως εχθρός από ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας.
Η σκληρή κριτική προς το πρόσωπό του ξέφυγε από τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης και αντι αυτής, εισέπραξε χλεύη, δαιμονοποίηση και απαξίωση. Λοιδορήθηκε για την ηλικία του, την καταγωγή του, το ύφος του. Για το πως κάθονταν, πως ντύνονταν και πως μιλούσε, με ένταση και διάρκεια που δεν είχαν προηγούμενο. Μεγάλα μέσα ενημέρωσης, οργανωμένα συμφέροντα ομάδες που πάσαραν «αλήθειες», τον είχαν στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς προσπάθειας πολιτικής και ηθικής εξόντωσης.
Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λάθη, όπως κάνει κάθε κυβέρνηση αλλά δεν παραποίησε την αλήθεια ούτε έκανε το άσπρο μαύρο, δεν κρύφτηκε. Ούτε φυγομάχησε. Λογοδότησε απέναντι στους πολίτες και αποχώρησε θεσμικά μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αναγνωρίζοντας ότι έχασε την εμπιστοσύνη της κάλπης. Το πολιτικό και προσωπικό του ήθος δεν του επέτρεπαν να παραμείνει στην εξουσία και να υπονομεύσει τη δημοκρατική διαδικασία. Επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της ευθύνης βάζοντας τους θεσμούς και την δημοκρατία πάνω από το προσωπικό ή κομματικό συμφέρον.
«Η πολιτική δεν είναι ένας θρίαμβος προορισμού αλλά ένα δύσκολο ταξίδι ευθύνης, συγκρούσεων και επιλογών που κρίνονται στην πορεία» αναφέρει στο πρόσφατο βιβλίο του, την Ιθάκη,
Με αυτή ακριβώς τη λογική πορεύτηκε και συχνά κρίθηκε σκληρά και άδικα. Την καταθέτει στο βιβλίο του, όχι ως άλλοθι αλλά ως απολογισμό της διαδρομής όπου το βάρος της απόφασής του ήταν πιο ψηλά από την προσωπική ασφάλεια της εικόνας του.
Τελικά όμως αυτό που μένει είναι το αποτύπωμα του πολιτικού που τόλμησε να αναμετρηθεί με το σύστημα αδιαφορώντας για το πολιτικό του κόστος. Και αυτό, είτε αρέσει είτε όχι, δεν είναι απλά και μόνο ένα αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της χώρας, είναι μια υπενθύμιση ότι η πολιτική όταν ασκείται με ευθύνη, αφήνει βαθύ ίχνος και μια παρακαταθήκη που συνεχίζει να συζητιέται, όπως συμβαίνει σε όλες τις μεγάλες πολιτικές διαδρομές.
