Τον τελευταίο καιρό, γινόμαστε δέκτες ακραίων περιστατικών παραμέλησης παιδιών, ακόμη και από τους ίδιους τους γονείς τους.
Όμως αυτά καταλήγουν σε πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα· π.χ. τα ατυχήματα σε μικρά παιδιά, το φετινό καλοκαίρι τείνουν να γίνουν τραγικά, στην επικράτεια γενικά αλλά και στον θαλάσσιο χώρο — και όχι μόνο. Δεν έχουν σειρά. Κάποιο νέο θα ακούσει κανείς σε κάθε άνοιγμα της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου ή της εφημερίδας. Η κατάσταση είναι πάρα πολύ λυπηρή, κυρίως με την απώλεια παιδιών από αιτία παραμέλησης, ακόμη και των ίδιων των γονέων τους.
Οι απόψεις μου για τη διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού, που θα έρθει στον κόσμο, είναι πως οι γονείς πρέπει να είναι πάντα δίπλα του — και στις καλές και στις κακές στιγμές. Και αφήστε τους ξένους που λένε ότι μετά τα δεκαοχτώ (18) τους χρόνια τα αφήνουν ελεύθερα. Όχι, κύριοι Ευρωπαίοι, νομίζω πως σφάλλετε ειλικρινά. Οι περισσότεροι Έλληνες, ευτυχώς, είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, έως ότου κλείσουμε τα μάτια μας. Πάντα δεν είναι αρκετά, νομίζω, όσα πραγματοποιούνται. Όμως μήπως κι εμείς τώρα τελευταία ασπαζόμαστε τη νοημοσύνη ορισμένων Ευρωπαίων;
Φίλος μου εκμυστηρεύτηκε πως έκανε πλέον το καθήκον του στα δύο του παιδιά: “Στον έναν έδωσα αυτά κι αυτά, στον άλλον εκείνα κι εκείνα. Τώρα, αν με αφήσουν ήσυχο, θέλω να πηγαίνω στο εξής ούτε στις γιορτές, ούτε σε γενέθλια, ούτε να συνεισφέρω οικονομικά, ούτε δοσοληψίες στο εξής.”
Όχι, αγαπητέ φίλε, κάνεις μεγάλο λάθος. Πιστεύω πως όλοι οι γονείς πρέπει να είναι δίπλα στα παιδιά τους — και αυτό κάνω κι εγώ.
ΝΑΙ, ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ, ΟΣΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Η ΖΩΗ.
